Το Ρωμαίικο > Παιδεία > Αναγέννηση / Παπαδόπουλος Θεόφιλος, Δάσκαλος

Αναγέννηση / Παπαδόπουλος Θεόφιλος, Δάσκαλος

Η κοσμική πρωσορινότητα είναι γεμάτη από κινήματα, στάσεις και αιματηρές επαναστάσεις. Η μία επανάσταση διαδέχεται απανωτά την άλλη, στάσεις και αντεπαναστάσεις ανακυκλώνονται αδιάκοπα και καταλήγουν εν τέλει σε ίδιο σαθρό αποτέλεσμα, αφήνοντας πίσω τους μονάχα εκατόμβες νεκρών..

Τούτη η αδιέξοδη πορεία αποτελματώνει διαρκώς τις ελπίδες των ανθρώπων, εκμηδενίζει και διαψεύδει επανειλημμένα τις αγωνιστικές τους προσδοκίες. Έτσι, όποια αρχική ψευδαίσθηση τεκμαρτής προόδου, γρήγορα ξεφτίζει και αποδεικνύεται βήμα σημειωτόν που απογοητεύει την προοπτική των ανθρώπων και τους βυθίζει ακόμη πιο βαθιά στην απόγνωση όσον αφορά τα αναπάντητα ερωτήματα της ύπαρξης και παρουσίας τους μέσα στη διαχρονικότητα της ιστορίας.

Όποτε ο άνθρωπος λησμονά τον δραγουμάνο της ιστορίας και Δημιουργό του Θεό, όποτε ο άνθρωπος νομίζει ότι μπορεί όλα να τα κατευθύνει μόνη της η κτιστή λογική και πεπερασμένη νόησή του, τότε θα σπάει συνεχώς τα μούτρα του και κάθε κίνημά του είναι μακροπρόθεσμα καταδικασμένο σε αποτυχία, λήθη και μερικές φορές σε τραγωδία. Η επανάσταση με την ανθρώπινη έννοια οδηγεί πάντα σε Βατερλώ.

Αντίθετα, επανάσταση με περιεχόμενο και προσανατολισμό θεανθρώπινο, έχει προοπτική υπεραιώνια και επεκτείνεται σε ριζική αναμόρφωση και αναγέννηση που ανακαινίζει εκ βάθρων και αφθαρτοποιεί τον σύμπαντα άνθρωπο.

Επανάσταση θεανθρώπινη είναι αναγέννηση αμέτρητων διαστάσεων που προάγει τον ανθρώπινο πολιτισμό σε κάθε έκφανσή του, μπολιάζοντας και εμφυσώντας του θεόπνευστη χάρη και θεόσδοτη άφθαρτη ομορφιά της αιωνιότητας. Επανάσταση θεανθρώπινη προσδίδει το αχώρητο, το άκτιστο και το ατέρμον στην περιορισμένη δυνατότητα των ασφυκτικών στεγανών του κτιστού. Επανάσταση θεανθρώπινη ισοδυναμεί με ρεαλιστική ουτοπία που αγγίζει τα μέτρα της τελειότητας και αποκτά τη δυναμική του άφθαστου, του απαράμιλλα υπέροχου και μεγάλου, του άναρχου και θεϊκού.

Στην ξύλινη γλώσσα των ανθρώπινων επαναστάσεων, «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» κι έτσι ασυνείδητα ποδοπατούνται ανθρώπινες ζωές, στα πτώματα των οποίων θεμελιώνονται τα κτιστά «οράματα» του αύριο που, πριν ανατείλλει, πνίγηκε στο σκοτάδι μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων και συντροφικών μαχαιρωμάτων.

Στη νοερά προσευχή των θεανθρώπινων επαναστάσεων, η «αγιότητα των μέσων αγιάζει τον σκοπό». Στις χριστιανικές επαναστάσεις, όπλα είναι η προσευχή και η αγάπη, γλώσσα η κατανυκτική σιωπή και θύματα οι ίδιοι οι χριστιανοί, οι οποίοι εξοντώνονται ανελέητα, ενώ τα φρικτά βασανιστήρια που υπόκεινται, συγκινούν τους άπισοτυς θεατές και τους μεταβάλλουν σε αναγεννημένους πιστούς, πρόθυμους νέους συμμάρτυρες της ανακαινιστικής και διαχρονικά λυτρωτικής Αλήθειας του Χριστού.

Στις ανθρώπινες επαναστάσεις, η στόχευση της αλλαγής είναι επιφανειακή, καθώς δίνει προτεραιότητα και έμφανση σε εξωτερικά συστήματα και στον καθορισμό αποκλειστικών επιδερμικών πλαισίων που οδηγούν σε διαφοροποιήσεις μανδύα και αναπαλαίωση των ίδιων σάπιων υλικών.

Στις θεανθρώπινες επαναστάσεις, η αντιμετώπιση των προβλημάτων επικεντρώνεται στη ρίζα τους, που είναι η καταπολέμηση των ανθρώπινων παθών. Στον Χριστιανισμό, η αναγέννηση ξεκινά από τον καθένα μας, από την εσωτερική αναμόρφωση της καρδιάς των προσώπων, η οποία γεμίζοντας με αγάπη Χριστού, νεκρώνει τα φθοροποιά πάθη της που αντανακλούν στην εξωτερική συμπεριφορά μας. Ισιώνοντας ο κάθε χριστιανός τον εαυτό του, ισιώνει ένα κομματάκι της κοινωνίας αυτόματα, ενώ συνάμα δίνει με το παράδειγμα της ζωής του το έναυσμα ζύμωσης και αναμόρφωσης όλων των υπόλοιπων συνανθρώπων του. Παράλληλα, διά της ολόθερμης εγκάρδιας προσευχής, ζωοδοτεί και οδηγεί με τη Χάρη του Παναγίου Πνεύματος εκείνους για τους οποίους προσεύχεται, σε οδό φώτισης, μετάνοιας, αγιότητας και σωτηρίας. Αγάπη και προσευχή είναι για τους Χριστιανούς οι βόμβες της Χάριτος του Θεού που ταρακουνούν και μεταμορφώνουν αφανώς και αναίμακτα τους ανθρώπους κάθε τόπου και κάθε εποχής.

Άνθρωπος συνειδητά χριστιανός είναι αναγεννημένος άνθρωπος που μοσχοβολά την ευωδία του Χριστού, το μύρο της Ανάστασης, ακτινοβολώντας και εκπέμποντας θεϊκή φωτεινότητα που αποτυπώνει την ευλογία και τη Χάρη του Θεού στο παντοτινά χαμογελαστό και γαλήνιο πρόσωπό του, το οποίο βρίθει θείας Χάριτος και αγιοτριαδικής προστασίας. Άνθρωπος συνειδητά χριστιανός είναι θριαμεβευτής ελευθερίας και βράχος σιγουριάς. Άνθρωπος συνειδητά χριστιανός είναι το άλας που νοστιμίζει τη γη, είναι ο μεγαλύτερος και αυθεντικότερος επαναστάτης, καθώς η επανάστασή του αρχίζει πρώτα από την κατάβαθη αναγέννηση του εαυτού του και στη συνέχεια, επεκτείνεται και κατακλύζει τον περίγυρό του, δονώντας και αναπλάθοντας ειρηνικά με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο την Οικουμένη. Άνθρωπος αναγεννημένος εν Χριστώ δεν χρειάζεται και δεν τον νοιάζουν τα υλικά πλούτη, γιατί έχει τον μεγαλύτερο θησαυρό και τη μεγαλύτερη δύναμη που λέγεται Χριστός, Θεάνθρωπος παντοδύναμος με τη Χάρη του οποίου οι χριστιανοί είναι ικανοί να μετακινήσουν βουνά και οι χειρότεροι διώκτες του αναγεννώνται στους πλέον διαπυρίσιους κήρυκες της σταθερής, ασάλευτης και ακατανίκητης πίστης Του που υπερισχύει σε γη και Ουρανό.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

nv-author-image

Θεόφιλος Παπαδόπουλος