Και όποιος μένει δίπλα της…. γράφει αγάπη, εκεί που ο χρόνος δεν μπορεί να σβήσει τίποτα… !
Κοντά σας και σήμερα λοιπόν με ένα ακόμα θέμα που ενδιαφέρει πάρα πολλούς ανθρώπους και αφορά την Άνοια!
97 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν με άνοια σε όλο τον κόσμο. Κάθε χρόνο προστίθενται περίπου 10 εκατομμύρια νέα περιστατικά…
Οι περιπτώσεις ενδέχεται να τριπλασιαστούν έως το 2050, φτάνοντας τα 153 εκατομμύρια αν δεν αλλάξουν ριζικά οι επιλογές πρόληψης…
Το μεγαλύτερο μέρος του προβλήματος είναι στους ηλικιωμένους, αλλά και στις χώρες με μικρότερο εισόδημα…καθώς επίσης επίφοβα για αύξηση και τα πολλά νεότερης ηλικίας άτομα που παρουσιάζουν άνοια τα τελευταία χρόνια.
Στην Ελλάδα
Το 2025, πάνω από 236.000 Έλληνες ζουν με άνοια (~2,38 % του πληθυσμού). Η στατιστική μας δείχνει ότι οι γυναίκες είναι πολύ περισσότερες από τους άνδρες στους ασθενείς.
Από τώρα έως το 2050 ο αριθμός αυτός αναμένεται να ξεπεράσει τα 330. 000 – 334 .000 (~3,8 % του πληθυσμού).
Άνοια αγαπημένοι μου φίλοι …δυστυχώς μια λέξη βαριά….
Όχι μόνο για εκείνον που τη ζει αλλά ακόμα περισσότερο και για όσους αγαπούν…
Η κλασική ιατρική δεν αρκεί από μόνη της, διότι δεν έχει τόσα χρόνια βρεθεί λύση, μόνο κάποια ελάχιστα φάρμακα, όπου δεν έχουν δράση μακροχρόνια απλά καλύπτουν τα συμπτώματα για ένα χρονικό διάστημα και ίσως γίνεται χειρότερα το άτομο στην πορεία..
Αλλά όμως φίλοι μου,
η ολιστική εναλλακτική προσέγγιση μπορεί να κάνει τεράστια διαφορά και η φροντίδα του φροντιστή είναι εξίσου θεραπεία!
Μελέτες δείχνουν ότι έως και 45 % των περιπτώσεων άνοιας θα μπορούσαν να προληφθούν ή να καθυστερήσουν αν αντιμετωπιστούν σωστά παράγοντες όπως η άσκηση και η σωστή διατροφή, ο έλεγχος χοληστερίνης, πίεσης και διαβήτη…
Να μεγαλώσει η κοινωνική δραστηριότητα των ατόμων και η μάθηση!
Να γίνει αποφυγή του καπνίσματος και του υπερβολικού αλκοόλ ..και να προσθέσω κάτι πολύ σημαντικό ότι θα έπρεπε να υπάρχει ψυχολογική υποστήριξη ειδικά για τους ανθρώπους που τείνουν προς κατάθλιψη. Η γνώση και η βοήθεια πριν δημιουργηθεί κάποιο πρόβλημα υγείας είναι σημαντική και δυστυχώς είναι αυτή που εκλείπει …
Μετά από τις έρευνες τι καταλαβαίνουμε τελικά; Αυτό δείχνει ότι η άνοια δεν είναι απαραίτητα τιμωρία της ηλικίας αλλά είναι αποτέλεσμα επιλογών… κοινωνικών δομών και υποστήριξης.
Ίσως τελικά η άνοια να μην είναι μόνο μια ασθένεια του εγκεφάλου ξέρετε …
Ίσως να είναι μια κραυγή της ψυχής… !
Πολλοί άνθρωποι που φτάνουν στην άνοια έχουν κουβαλήσει κυρίως μέσα τους, χρόνια σιωπηλής θλίψης, απωλειών που δεν ειπώθηκαν ποτέ, καταπιεσμένων συναισθημάτων, μοναξιάς…
Όχι πάντα αλλά πολύ συχνά…
Και τότε γεννιέται ένα αναπόφευκτο φιλοσοφικό ερώτημα φίλοι μου ..
Μήπως ο εγκέφαλος <<ξεχνά>> για να μπορέσει να συνεχίσει να ζει;
Μήπως, όταν ο πόνος γίνεται βαρύτερος από τη μνήμη, το μυαλό επιλέγει τη λήθη ως άμυνα;
Όχι ως ήττα φυσικά αλλά ως ύστατη πράξη επιβίωσης!
Το έχετε σκεφτεί ποτέ αυτό;
Γιατί η μνήμη δεν είναι πάντα ευλογία…Κάποιες φορές είναι φορτίο ασήκωτο για κάποια άτομα, έτσι δεν είναι;
Και τότε ο άνθρωπος δεν χάνει απλώς αναμνήσεις…Χάνει ρόλους…Χάνει ταυτότητες..και ξαναγίνεται παιδί…
Και εδώ μπαίνουν στη σκηνή να παίξουν τον δικό τους σημαντικότατο ρόλο, οι φροντιστές!
Οι αληθινοί, αόρατοι ήρωες!
Η άνοια δεν <<χτυπά>>μόνο τον ασθενή, χτυπά φίλοι μου όλη την οικογένεια.
Ο φροντιστής χάνει ώρες ύπνου … μπορεί να χάσει και την εργασία του για να φροντίσει τον αγαπημένο του…
βιώνει άγχος.. μοναξιά…συναισθηματική και σωματική εξάντληση.
Δεν λαμβάνει ούτε καν την εκπαίδευση ούτε καν την οικονομική υποστήριξη που θα έπρεπε για να μπορέσει να επιβιώσει κάτω απ’ αυτές τις δύσκολες συνθήκες.
Τα συστήματα πρόνοιας του κράτους δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες τους δυστυχώς.
Λιγοστά κίνητρα ή οικονομικές ενισχύσεις ελάχιστη έως καθόλου εκπαίδευση, ελλιπής πρόσβαση σε υπηρεσίες ψυχολογικής υποστήριξης …
Αυτό λοιπόν δεν είναι απλά <<κακή πολιτική>> είναι ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΜΕΛΕΙΑ!
Άνθρωποι που αφήνουν δουλειές, εξαντλούνται σωματικά, υπάρχουν φορές που λυγίζουν ψυχικά
και παρ’ όλα αυτά ΜΕΝΟΥΝ!
Και υπάρχουν σε ένα κράτος αγαπημένοι μου φίλοι, που τους αγνοεί…
Που δεν τους προστατεύει εργασιακά ποτέ,
Που δεν τους στηρίζει οικονομικά!
Που δεν τους αναγνωρίζει καν … Που ακόμα και αν αναγκάζονται να δουλέψουν, ποτέ οι εργοδότες δεν τους δίνουν έστω μια χείρα βοηθείας στο ωράριό τους …και φυσικά εδώ φταίει πάλι το κράτος που δεν έχει προνοήσει για κάτι σχετικό ..
Κι όμως αγαπημένοι μου φίλοι αυτοί οι άνθρωποι, ΕΠΙΓΕΙΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ θα τους ονόμαζα …ΜΕΝΟΥΝ!
Όχι γιατί είναι εύκολο …το έργο τους είναι πολύ δύσκολο …ΜΕΝΟΥΝ όμως ΓΙΑΤΙ ΞΕΡΟΥΝ ΝΑ ΑΓΑΠΟΥΝ!
Η άνοια δοκιμάζει αγαπημένοι μου φίλοι την έννοια της ταυτότητας, τον πυρήνα της σχέσης,
την ουσία του <<προσωπικού άλλου>>.
Όταν ένας γονιός ή κάποιος άλλος συγγενής μας <<χάνεται>> μέσα στη λήθη, δεν χάνεται αυτό που αγαπήσαμε, αλλά αλλάζει ο τρόπος που αγαπάμε..
Και η αληθινή αγάπη δεν απαιτεί μνήμη φίλοι μου, απαιτεί παρουσία!
Και εδώ είναι το σημείο που συμβαίνει κάτι συγκλονιστικό!
Όταν ένας άνθρωπος φροντίζει τον γονιό του που ξεχνά, δεν υπηρετεί απλώς έναν άνθρωπο, υπηρετεί φίλοι μου την ίδια τη ζωή!
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη πράξη αγάπης, από το να θυμάσαι εσύ, όταν ο άλλος δεν μπορεί πια….
Η παράδοση μας μιλά για ευλογία, όχι τιμωρία…Είναι μιας μορφής κι αυτό διακονία…
Είναι πνευματικό δώρο!
Όχι γιατί δεν πονά, αλλά γιατί μέσα σε αυτόν τον πόνο γεννιέται κάτι σπάνιο ξέρετε …
Τι αναρωτιέστε;..
Μια ΑΓΑΠΗ φίλοι μου ΧΩΡΊΣ ΑΝΤΑΠΟΔΟΣΗ τις περισσότερες φορές …μια ΠΑΡΟΥΣΙΑ χωρίς αναγνώριση ….
μια ΠΡΟΣΦΟΡΑ χωρίς χειροκρότημα…!
Ο φροντιστής βιώνει οπότε και έχει μια δύσκολη εμπειρία <<εσωτερικής μεταμόρφωσης>>
που αν το δει με πίστη, δεν είναι καθόλου βάρος… αλλά είναι πραγματικά πνευματική ωρίμανση!
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι φροντιστές πρέπει να υποφέρουν σιωπηλά, σημαίνει ότι η προσφορά τους έχει βαθιά αξία…όχι μόνο συναισθηματική αλλά και απόλυτα υπαρξιακή..!
Η ζωή είναι ένα ταξίδι αυτογνωσίας αγαπημένοι μου φίλοι και βάθους σχέσεων!
Ο φροντιστής σίγουρα δεν χάνει τον εαυτό του ,αλλά γίνεται ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ…!
Αυτή η εμπειρία μας αποκαλύπτει πραγματικά τα πλούσια βάθη της καρδιάς μας…
Και μέσα στη δοκιμασία να θυμάστε ότι υπάρχει ΝΟΗΜΑ …ΑΞΙΑ …και ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΟΔΟΣ!
Δεν είναι απλώς <<υποχρέωση>> αγαπημένοι μου φίλοι … είναι ευλογία που αντικατοπτρίζει την ουσία της ανθρώπινης ύπαρξής μας!
Θα πρέπει όλοι να καταλαβετε, ότι η άνοια δεν είναι <<κάτι που θα έρθει κάποτε>>…
Είναι ήδη εδώ ..βλέπετε τα νούμερα πως ανεβαίνουν συνέχεια …Κατανοήστε λοιπόν, ότι αυτό το γεγονός δεν αφορά λίγους…Αφορά όλους μας..!
Ότι δεν είναι μόνο ιατρικό θέμα….Είναι ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ και απόλυτα ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ!
Δεν είναι απλώς μια διάγνωση… Είναι μια αργή μεταμόρφωση…Μια αλλαγή ρόλων…Μια σιωπηλή απώλεια…
Και ίσως, βαθιά μέσα μας, φοβόμαστε όχι τόσο τη λήθη…όσο το ποιοι είμαστε χωρίς τις αναμνήσεις μας..
Γιατί αν χαθεί η μνήμη, τι μένει αγαπημένοι μου φίλοι μου για σκεφτείτε…
Μένει η ΣΧΕΣΗ! Μένει η ΠΑΡΟΥΣΙΑ! Μένει η ΑΓΑΠΗ!
Και εκεί αρχίζει η αληθινή δοκιμασία της ανθρώπινης καρδιάς…
Έτσι σκεπτόμενοι βαθιά, ίσως τελικά η άνοια να μας θυμίζει κάτι βαθύτερο …
Ότι ο άνθρωπος δεν είναι οι αναμνήσεις του ..
Είναι η αγάπη που δίνει και δέχεται!
Και όσο υπάρχει κάποιος να κρατά το χέρι του, δεν έχει χαθεί τίποτα.
Με αγάπη,
Κατερίνα Βασιλείου
https://www.facebook.com/1201434449/posts/10243314028605418/?rdid=PS1oh9Suppjr8Geo#
