Ἄς θυμηθοῦμε τόν βίο τῆς ἁγίας Βαρβάρας. Ὁ προφανῶς ἠθικότατος καί «θρησκευόμενος» πατέρας της ἤθελε τό κορίτσι του νά γίνει ἕνας «καλός ἄνθρωπος», ὅπως ὁ ἴδιος – ἐν πάσῃ περιπτώσει – ἐννοοῦσε τόν «καλό ἄνθρωπο». Γιά νά τήν προστατέψει λοιπόν ἀπό τήν κακία καί τήν διαφθορά
τοῦ κόσμου, τήν ἔκλεισε σέ ἕνα «χρυσό κλουβί», σέ ἕνα πολυτελέστατο πύργο ὅπου δέν τῆς ἔλειπε τίποτε.
Καί ξαφνικά ἡ μεταστροφή τῆς κόρης του στήν Χριστιανική πίστη γίνεται ἡ αἰτία, ὁ τόσο προστατευτικός μπαμπάκας νά μετατραπεῖ σέ ἕνα τερατώδη παιδοκτόνο! Γιατί; Τί ἦταν ἐκεῖνο πού ἔκανε αὐτόν τόν – κατά τά ἄλλα – εὐσυνείδητο πατέρα νά γίνει ἕνας ἀδίστακτος δολοφόνος τοῦ παιδιοῦ του; Πῶς ὁ πατέρας ἔγινε τέρας; Πῶς ὁ γονεύς ἔγινε φονεύς; Τόσο πολύ ἦταν σίγουρος ὅτι ἡ κόρη του, μέ τό νά γίνει Χριστιανή, ὄχι ἁπλῶς «καταστράφηκε» ἀλλά ἦταν καί ἀνάξια … νά ζῆ;
Καί τόσο βιαζόταν νά τήν διώξει ἀπό τήν ζωή – αὐτός πού τήν ἔφερε στήν ζωή – ὥστε ὅρμησε να τήν σφάξει μέ τά ἴδια του τά χέρια;
Τήν ἀπάντηση τήν βρίσκουμε στά λόγια τοῦ Χριστοῦ: «Μή νομίσητε ὅτι ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἐπί τήν γῆν· οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἀλλά μάχαιραν· ἦλθον γάρ διχάσαι ἄνθρωπον κατά τοῦ πατρός αὐτοῦ καί θυγατέρα κατά τῆς μητρός αὐτῆς… καί ἐχθροί τοῦ ἀνθρώπου οἱ οἰκιακοί αὐτοῦ» (Ματθ. 10, 34-36). Μή νομίσετε, λέει ὁ Χριστός, ὅτι ἦλθα γιά νά ἐπιβάλω στήν γῆ μιά χαζο-ειρήνη, πού θά στηρίζεται στό νά συμφωνοῦμε μέ ὅλους καί σέ ὅλα! Μή νομίσετε ὅτι ἦλθα να σᾶς φέρω μία καρικατούρα εἰρήνης, πού θά στηρίζεται στήν σχετικότητα τῆς ἀλήθειας· δηλαδή στό νά λέτε σέ κάθε διαφορετική ἄποψη: «σωστό κι αὐτό, σωστό καί τό ἄλλο· δίκαιο αὐτό, δίκαιο καί τό ἄλλο· ἀλήθεια εἶναι αὐτό, ἀλήθεια καί το ἄλλο! Δέν βαριέσαι, ὅλοι δίκιο ἔχουν, ἡ ἀλήθεια παντοῦ βρίσκεται, ἀρκεῖ νά μήν τσακωνόμαστε!»
Ὅμως αὐτό δέν εἶναι κατά Θεόν «εἰρήνη». Αὐτό εἶναι «ὁ φοῦρνος τοῦ χότζα»! Καί ὁ Χριστός δέν ἦλθε στήν γῆ, γιά νά φέρει μιά τέτοια ψευδῆ εἰρήνη ἀλλά γιά νά φέρει τήν ὄντως Εἰρήνη, πού ἐξασφαλίζεται μέ μιά «μάχαιρα»! Ποιά «μάχαιρα»; Τήν μάχαιρα τῆς Ἀληθείας!
«Ἐγώ», λέει ὁ Χριστός, «εἰς τοῦτο γεγέννημαι καί εἰς τοῦτο ἐλήλυθα εἰς τόν κόσμον, ἵνα μαρτυρήσω τῇ ἀληθείᾳ» (Ἰω. 18, 37). Καί ἡ Ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ δέν εἶναι μιά θολούρα ἀπό ὡραῖες ἰδέες περί ἠθικῆς καί καλωσύνης. Ἡ κατά Χριστόν Ἀλήθεια δέν εἶναι ἕνα χαρμάνι, δέν εἶναι μιά σαλάτα, πού ἔχει ἀπ’ ὅλα! Δέν εἶναι κάτι πού ὅλα τά «παντρεύει», ὅλα τά ταιριάζει, ὅλα τά βολεύει!
Ἡ ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ εἶναι κάτι τό πολύ συγκεκριμένο, κάτι τό πολύ ξεκάθαρο, κάτι τό πολύ χειροπιαστό: Εἶναι ἕνα Πρόσωπο! Εἶναι ὁ Χριστός!
Ἔτσι λοιπόν τό μοναδικό κριτήριο γιά τό τί εἶναι ἀλήθεια καί τί ψέμα, τί εἶναι καλό καί τί κακό, τί εἶναι δικαιοσύνη καί τί ἀδικία, τί εἶναι ζωή καί τί εἶναι θάνατος, σέ ὅλα αὐτά τά βασανιστικά διλήμματα, μοναδικό ἀντικειμενικό μέτρο καί κριτήριο εἶναι ὁ Χριστός καί τό θέλημά Του.
Ἑπομένως ἄλλο εἶναι ὁ «καλός ἄνθρωπος», ὅπως τόν φαντάζεται ὁ καθένας, καί ἄλλο ὁ ἀναγεννημένος ἐν Χριστῷ ἄνθρωπος.
