Αρχική » Ορθοδοξία » ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟΝ ΘΩΜΑΝ

Ορθοδοξία

ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΟΝ ΘΩΜΑΝ

Θεόφιλος Παπαδόπουλος

27 Απριλίου, 2025

0

ΑποθήκευσηΑποθηκεύτηκεΚαταργήθηκε 0

α. Ἥ­κω τὸ χρέ­ος ἀ­πο­δώ­σων ὑ­μῖν, ὦ φίλοι, χρέ­ος κἀ­μὲ τὸν ἀ­πο­δι­δόν­τα πλου­τί­ζον, καὶ ὑ­μᾶς τοὺς ἀ­πο­λαμ­βά­νον­τας ὠ­φε­λοῦν. Πά­ρειμι πά­λιν ἀ­πο­δεί­ξων τὸν Θω­μᾶν, πα­ρὰ μὲν τὴν ἀρ­χὴν ἀ­πι­στοῦν­τα τῇ τοῦ Σω­τῆ­ρος ἀ­να­στά­σει, ὕ­στε­ρον δὲ με­τὰ τὴν ὄ­ψιν καὶ τὴν ἁ­φὴν πι­στεύ­ον­τα τῷ Χρι­στῷ, καὶ Κύ­ρι­ον αὐ­τὸν καὶ Θε­ὸν ὀ­νο­μά­ζον­τα. Συν­τεί­να­τέ μοι τοί­νυν τάς ὑ­με­τέ­ρας δι­α­νοί­ας, πα­ρα­κα­λῶ, κα­θι­κε­τεύ­σα­τε τὸν Θω­μᾶν, ἵ­να τὴν ἁ­γί­αν αὐ­τοῦ δε­ξι­ὰν τὴν ἁ­ψα­μέ­νην τῆς τοῦ Δε­σπό­του πλευρᾶς τοῖς ἐ­μοῖς χεί­λε­σιν ἐ­πι­θείς, νευ­ρώ­σῃ μου τὴν γλῶτ­ταν πρὸς τὴν ἐ­ξή­γη­σιν τῶν πο­θου­μέ­νων ὑ­μῖν, καὶ με­τὰ γα­λή­νης τῶν εὐ­τε­λῶν μου ῥη­μά­των ἀ­νά­σχε­σθε, ἵ­να μι­κράν τι­να τὴν ἐξ αὐ­τῶν ὠ­φέ­λει­αν καρ­πώ­ση­σθε. Τοῦ Σω­τῆ­ρος ἡ­μῶν δι­αῤ­ῥή­ξαν­τος τὴν παμ­φά­γον γα­στέ­ρα τοῦ ᾅ­δου, καὶ γε­νο­μέ­νου πρω­το­τό­κου τῶν νε­κρῶν, καὶ δι­ὰ τῶν κε­κλει­σμέ­νων τῶν θυ­ρῶν εἰ­σελ­θόν­τος πρὸς τοὺς ἑ­αυ­τοῦ μα­θη­τάς, Θω­μᾶς, ὁ λε­γό­με­νος Δί­δυ­μος, οὐκ ἦν μετ΄ αὐ­τῶν. Βα­βαὶ τοῦ θαύ­μα­τος! ὁ πο­θού­με­νος πα­ρε­γέ­νε­το, καὶ ὁ πο­θῶν ἀ­πε­λιμ­πά­νε­το· ὁ ποι­μὴν ὁ κα­λὸς ἐ­πέ­στη τῇ ποί­μνῃ, καὶ τὸ πρό­βα­τον ἔ­ξω τῆς ποί­μνης, μᾶλ­λον δὲ τῆς μάν­δρας ἐ­πλα­νᾶ­το· ὁ βα­σι­λεὺς τῶν οὐ­ρα­νῶν πα­ρὼν ἐ­πε­δή­μη­σε, καὶ ὁ στρα­τι­ώ­της πόῤ­ῥω τοῦ θεί­ου στρα­το­πέ­δου δι­έ­τρι­βεν. Ἦν δὲ ἄ­ρα καὶ τοῦ­το τῆς θεί­ας οἰ­κο­νο­μί­ας μυ­στή­ρι­ον, τὸ μὴ πα­ρεῖ­ναι τὸν Θω­μᾶν τό­τε. Εἰ γὰρ πα­ρῆν, οὐκ ἂν ἠμ­φι­σβή­τη­σεν· εἰ δὲ μὴ ἀμ­φέ­βα­λεν, οὐκ ἂν ἐ­ψη­λά­φη­σεν· εἰ δὲ οὐκ ἐ­ψη­λά­φη­σεν, οὐκ ἂν οὕ­τως ἐ­πί­στευ­σεν· εἰ δὲ μὴ οὕ­τως ἐ­πί­στευ­σεν, οὐκ ἂν ἡ­μᾶς οὕ­τω πι­στεύ­ειν ἐ­δί­δα­ξεν. Ὥ­στε καὶ ἡ ἀ­πι­στί­α τοῦ μα­θη­τοῦ τῆς ἡ­με­τέ­ρας πί­στε­ως μή­τηρ γε­γέ­νη­ται. Δι­ὰ τοῦ­το γὰρ καὶ ἡ­μεῖς μὴ βλέ­πον­τες τὸν Χρι­στόν, προ­σκυ­νοῦ­μεν αὐ­τόν, ἐ­πει­δήπερ ἐ­κεῖ­νος ἰ­δὼν αὐ­τὸν προ­σε­κύ­νει· δι­ὰ τοῦ­το μὴ ψη­λα­φοῦν­τες τὸν ἀ­ψη­λά­φη­τον, ἀ­νυ­μνοῦ­μεν αὐ­τόν, ἐ­πει­δή­περ ἐ­κεῖ­νος ταῖς οἰ­κεί­αις χερ­σὶ κρα­τή­σας τὸν Δε­σπό­την ἀ­νύ­μνη­σε λέ­γων· Ὁ Κύ­ρι­ός μου, καὶ Θε­ός μου. Ἔ­λε­γον οὖν οἱ ἄλ­λοι μα­θη­ταὶ τε­λευ­ταί­ῳ πα­ρα­γε­νο­μέ­νῳ τῷ Θω­μᾶ· Ἑ­ω­ρά­κα­μεν τὸν Κύ­ρι­ον, ἑ­ω­ρά­κα­μεν τὸν εἰ­πόν­τα με­τὰ τρεῖς ἡ­μέ­ρας ἐ­γεί­ρο­μαι, καὶ τὴν ἀ­λή­θει­αν τῶν ῥη­μά­των ἐκ τῶν πραγ­μά­των εὑ­ρή­κα­μεν· ἑ­ω­ρά­κα­μεν τὸν εἰ­πόν­τα Ἐ­γώ εἰ­μι ἡ ἀ­νά­στα­σις, καὶ ἡ ἀ­λή­θει­α, καὶ ἡ ζω­ή· καὶ τὴν ἀ­νά­στα­σιν καὶ τὴν ἀ­λή­θει­αν καὶ τὴν ζω­ὴν ἐκ τῆς ζω­ῆς ἐ­δε­ξά­με­θα· ἑ­ω­ρά­κα­μεν τὸν εἰ­πόν­τα, ἐ­ξου­σί­αν ἔ­χω θεῖ­ναι τὴν ψυ­χήν μου, καὶ ἐ­ξου­σί­αν ἔ­χω πά­λιν λα­βεῖν αὐ­τήν· καὶ τὴν ἐ­ξου­σί­αν αὐ­τοῦ τῷ πράγ­μα­τι πα­ρει­λή­φα­μεν. Ἐ­πέ­στη γὰρ ἀ­θρό­ως ἡ­μῖν ὁ Σω­τήρ, τοῦ δω­μα­τί­ου τάς θύ­ρας μὴ δι­ε­λών· ἡ­μεῖς δὲ πρὸς τὴν ξέ­νην αὐ­τοῦ ἐ­πι­στα­σί­αν, ὡς εἰ­κός, ἐκ­πλα­γέν­τες ἐ­θαυ­μά­σα­μεν τὸν τοι­αύ­την εἴ­σο­δον και­νουρ­γή­σαν­τα. Ἠ­κού­σα­μεν αὐ­τοῦ πρὸς ἡ­μᾶς εἰ­πόν­τος· Εἰ­ρή­νη ὑ­μῖν, καὶ τὴν ζά­λην τῆς λύ­πης πρὸς γα­λή­νην εὐ­φρο­σύ­νης ἐ­τρε­ψά­θε­μα· εἴ­δο­μεν αὐ­τοῦ τάς χεῖ­ρας, ἐν αἷς ἐ­δέ­ξα­το τάς τῶν ἥ­λων ἀ­κμάς, καὶ τάς τῶν ἀν­θρώ­πων ἁ­μαρ­τί­ας ἐ­ξή­λει­ψεν· εἴ­δο­μεν αὐ­τοῦ τάς χεῖ­ρας, δι’ ὧν τὸν θά­να­τον συ­νέ­τρι­ψε, καὶ τὴν ἀ­νά­στα­σιν πᾶ­σιν ἀν­θρώ­ποις ἔ­φυ­σεν· εἴ­δο­μεν αὐ­τοῦ καὶ τὴν ἁ­γί­αν πλευ­ρὰν τὴν τρω­θεῖ­σαν ὑ­πὲρ ἡ­μῶν, καὶ βλύ­σα­σαν αἷ­μα καὶ ὕ­δωρ, τοὺς δύ­ο τῆς ἡ­με­τέ­ρας σω­τη­ρί­ας κρου­νούς· ὑ­πε­δε­ξά­με­θα καὶ φύ­ση­μα θεῖ­ον ἐκ τοῦ θεί­ου στό­μα­τος αὐ­τοῦ, φύ­ση­μα πνευ­μα­τι­κόν, φύ­ση­μα πά­σης χά­ρι­τος χο­ρη­γόν. Ἐ­χει­ρο­το­νή­θη­μεν ἐκ τοῦ Δε­σπό­του δε­σπό­ται τῆς τῶν πλημ­με­λη­μά­των ἀ­φέ­σε­ως, ἐ­γε­νό­με­θα καὶ κύ­ρι­οι τῆς τῶν ἁ­μαρ­τω­λῶν κρί­σε­ως, τοι­οῦ­τον ῥῆ­μα παρ’ αὐ­τοῦ δε­ξά­με­νοι σύν­θη­μα. Ἄν τι­νων ἀ­φῆ­τε τάς ἁ­μαρ­τί­ας, ἀ­φί­εν­ται αὐ­τοῖς, ἄν τι­νων κρα­τῆ­τε, κε­κρά­την­ται. Τοι­ού­των λό­γων τοῦ Σω­τῆ­ρος κα­τε­τρυ­φή­σα­μεν, τοι­ού­των δω­ρε­ῶν ἀ­πη­λαύ­σα­μεν (οὐ γὰρ ἐ­νῆν ἡ­μᾶς ἀ­πο­λαῦ­σαι, καὶ μὴ πλου­τῆ­σαι, τοι­ού­τῳ Δε­σπό­τῃ πε­ρι­τυ­χόν­τας)· σὺ δὲ μό­νος πτω­χὸς ἔ­μει­νας μὴ πα­ρών. Καὶ πρὸς αὐ­τοὺς εὐ­θέ­ως ὁ Θω­μᾶς ὑ­πο­λα­βὼν ἔ­φη· Ὑ­μεῖς τὸν Κύ­ρι­ον ἐ­θε­ά­σα­σθε; ἐ­γὼ μό­νος ἀ­νά­ξι­ός εἰ­μι τῆς θέ­ας αὐ­τοῦ; οὐχ ὡς ἐ­κλή­θη­τε, κέ­κλη­μαι; οὐχ ὡς ἐ­τι­μή­θη­τε, τε­τί­μη­μαι παρ’ αὐ­τοῦ; οὐχ ὡς εἴ­δε­τε σταυ­ρού­με­νον αὐ­τόν, οὕ­τως εἶ­δον κἀ­γώ; Εἶ­δον μεθ΄ ὑ­μῶν τὰ στυ­γνά, θέ­λω κα­τα­μα­θεῖν καὶ τὰ φαι­δρά. Ὡς εἶ­δον τὴν νέ­κρω­σιν τοῦ Χρι­στοῦ, θέ­λω καὶ τὴν ἀ­νά­στα­σιν αὐ­τοῦ κα­τι­δεῖν. Ἐ­ὰν γὰρ μὴ ἴ­δω ἐν ταῖς χερ­σὶν αὐ­τοῦ τὸν τύ­πον τῶν ἥ­λων, καὶ βά­λω τὸν δά­κτυ­λόν μου εἰς τὸν τύ­πον τῶν ἥ­λων, καὶ βά­λω τὴν χεῖ­ρά μου εἰς τὴν πλευ­ρὰν αὐ­τοῦ, οὐ μὴ πι­στεύ­σω. Ἀλλ΄ ὑ­μεῖς οὐκ ἂν ἐ­πι­στεύ­σα­τε, εἰ μὴ πρῶ­τον ἐ­θε­ά­σα­σθε· οὕ­τω κἀ­γώ, ἐ­ὰν μὴ ἴ­δω, οὐ μὴ πι­στεύ­σω. Ἐ­πί­μει­νον, ὦ Θωμᾶ, ἐ­πί­μει­νον τῇ κα­λῇ σου ἀ­πι­στί­α ταύ­τῃ, σπου­δαί­ως ἐ­πί­μει­νον, ἕ­ως ἂν κρα­τή­σῃς τῆς πί­στε­ως τὴν ἄγ­κυ­ραν· ἐ­πί­μει­νον τῷ τοι­ού­τῳ πό­θῳ σφο­δρό­τε­ρον, ἕ­ως ἂν θε­ά­σῃ τὸν πο­θού­με­νον. Φι­λῶ σου τὴν δι­χό­νοι­αν τῶν λο­γι­σμῶν, ὡς πᾶ­σαν δι­χό­νοι­αν τέ­μνου­σαν· ἐ­παι­νῶ σου τὸν φι­λόνει­κον καὶ φι­λό­χρι­στον τρό­πον, ὡς πᾶ­σαν φι­λο­νει­κί­αν αἱ­ρε­τι­κῶν ἐκ­κό­πτον­τα. Ἀ­πί­στη­σον, ἀ­πί­στη­σον ἔ­τι καὶ μᾶλ­λον, ἵ­να πι­στεύ­σω βε­βαί­ως ἐ­γώ. Ζή­τη­σον τὸν Κύ­ρι­ον, καὶ κά­λε­σον τὸν πα­ρόν­τα, ἵ­να σοῦ ζη­τοῦν­τος αὐ­τὸν καὶ κα­λοῦν­τος, ἐ­γὼ πε­ρι­πτύ­ξω­μαι τὸν ἐ­μὸν λυ­τρω­τήν. Ἐ­πί­μει­νον ζη­τῶν τὸν εἰ­πόν­τα· Ζη­τεῖ­τε, καὶ εὑ­ρή­σε­τε. Μὴ πα­ρέλ­θῃς ἁ­πλῶς ἐ­ρευ­νῶν, ἐ­ὰν μὴ εὑ­ρή­σῃς, ὃν ζη­τεῖς θη­σαυ­ρόν. Ἐ­πί­μει­νον κρού­ων τὴν θύ­ραν τῆς ἀ­ναν­τιῤ­ῥή­του γνώ­σε­ως, ἕ­ως ἂν ὑ­πα­νοί­ξῃ σοι ταύ­την ὁ εἰ­πών· Κρού­ε­τε, καὶ ἀ­νοι­γή­σε­ται ὑ­μῖν. Ἡ­δέ­ως ἀ­κού­ω σου πολ­λά­κις λέ­γον­τος, Ἐ­ὰν μὴ ἴ­δω ἐν ταῖς χερ­σὶν αὐ­τοῦ τὸν τύ­πον τῶν ἥ­λων, οὐ μὴ πι­στεύ­σω. Σοῦ γὰρ ἀ­πι­στοῦν­τος, ἐ­γὼ πι­στεύ­ειν δι­δά­σκο­μαι· σοῦ τῇ δι­κέλ­λῃ τῆς γλώτ­της ὀ­ρύτ­τον­τος τάς τοῦ θεί­ου σώ­μα­τος ἀ­ρού­ρας, ἐ­γὼ τὸν καρ­πὸν ἀ­πό­νως θε­ρί­ζω καὶ σω­ρεύ­ω πρὸς ἑ­αυ­τόν. Ἐ­ὰν μὴ ἴ­δω τού­τοις μου τοῖς ὀ­φθαλ­μοῖς τοὺς ἐν ταῖς ἁ­γί­αις αὐ­τοῦ χερ­σὶν αὔ­λα­κας, ἅς ἠ­ρο­τρί­α­σαν οἱ δυ­σσε­βεῖς, οὐ­δα­μῶς τοῖς ὑ­με­τέ­ροις συν­θή­σο­μαι ῥή­μα­σιν· ἐ­ὰν μὴ βά­λω τοῦ­τόν μου τὸν δά­κτυ­λον εἰς τὰ κοι­λώ­μα­τα τῶν ἥ­λων, οὐκ ἂν τὸ ὑ­μέ­τε­ρον εὐ­αγ­γέ­λι­ον πα­ρα­δέ­ξο­μαι· ἐ­ὰν μὴ κρα­τή­σω ταύ­τῃ μου τῇ χει­ρὶ τὴν πλευ­ρὰν ἐ­κεί­νην, τὴν ἀ­νύ­πο­πτον μάρ­τυ­ρα τῆς ἀ­να­στά­σε­ως, οὐκ ἂν τῷ ὑ­με­τέ­ρῳ πι­στεύσοιμι δείγ­μα­τι.

β. Θε­ά­σο­μαι τοῖς ἐ­μοῖς ὀ­φθαλ­μοῖς τὰ κη­ρυτ­τό­με­να παρ’ ὑ­μῶν (ἐ­πει­δή­περ τῆς ἀ­κο­ῆς ἀ­ξι­ο­πι­στό­τε­ροι μάρ­τυ­ρες οἱ ὀ­φθαλ­μοί), καὶ τό­τε τὸν ὑ­μέ­τε­ρον δέ­χο­μαι λό­γον. Ἅ­πας γὰρ λό­γος κε­κτη­μέ­νος τὴν ἀ­πὸ τῶν πραγ­μά­των συ­νη­γο­ρί­αν ἰ­σχυ­ρὸς ὑ­πάρ­χει καὶ βέ­βαι­ος· πᾶ­σα δὲ φω­νὴ τῆς ἀ­πὸ τῶν ἔρ­γων μαρ­τυ­ρί­ας ἐ­στε­ρη­μέ­νη, ἐ­στὶν ἐ­ξί­τη­λος, ἐκ τῶν χει­λέ­ων εἰς τὸν ἀ­έ­ρα χε­ο­μέ­νη. Μέλ­λω κη­ρύτ­τειν τοῖς ἀν­θρώ­ποις τοῦ δι­δα­σκά­λου τὰ θαύ­μα­τα· πῶς οὖν, ἃ μὴ πα­ρέ­λα­βον τοῖς ὀ­φθαλ­μοῖς, ταῦ­τα τοῖς λό­γοις ἐ­ξεί­πω; Πῶς πεί­σω τοὺς ἀ­πί­στους πι­στεῦ­σαι, οἷς οὔ­τε αὐ­τὸς τέ­ως πα­ρη­κο­λού­θη­σα; πῶς εἴ­πω τοῖς Ἰ­ου­δαί­οις καὶ τοῖς Ἕλ­λη­σι, ὅ­τι σταυ­ρού­με­νον τὸν ἐ­μὸν Δε­σπό­την τε­θέ­α­μαι, ἀ­να­στάν­τα δὲ οὐκ εἶ­δον, ἀλλ’ ἤ­κου­σα; Καί τίς οὐ γε­λά­σει μου τὴν φω­νήν; Τὶς οὐ δι­α­πτύ­σει τὸ κή­ρυγ­μα; Ἕ­τε­ρον γάρ ἐ­στι ἀ­κο­ή, καὶ ἕ­τε­ρον ὄ­ψις, καὶ ἕ­τε­ρόν ἐ­στι λό­γων ἐ­παγ­γε­λί­α, καὶ ἕ­τε­ρον πραγ­μά­των θέ­α καὶ πεῖ­ρα. Ταῦ­τα καὶ τὰ τοι­αῦ­τα πρὸς τοὺς συ­να­πο­στό­λους δι­α­λε­γο­μέ­νου τοῦ Θωμᾶ, εἰ­σῆλ­θε πά­λιν ὁ Ἰ­η­σοῦς πρὸς τοὺς μα­θη­τάς, κε­κλει­σμέ­νων τῶν θυ­ρῶν. Εἰσῆλθεν ἡ θύρα τῆς ζωῆς διά τῶν κεκλεισμένων θυρῶν, εἰ­σῆλ­θεν, ὡς οἶ­δεν αὐ­τὸς μό­νος ὁ Θε­ὸς Λό­γος. Ὥ­σπερ γὰρ ἐ­γεν­νή­θη, καὶ τάς πύ­λας τῆς παρ­θε­νί­ας οὐκ ἔ­φθει­ρεν, οὕ­τω καὶ ἐν­τὸς τῆς οἰ­κί­ας εὑ­ρέ­θη, καὶ τὰ κλεῖ­θρα οὐκ ἀ­νέ­σπα­σε. Καὶ πά­λιν, ὥ­σπερ ἐ­ξῆλ­θεν ἐκ τοῦ κε­κλει­σμέ­νου καὶ ἐ­σφρα­γι­σμέ­νου τά­φου, οὕ­τως εἰ­σῆλ­θε καὶ τῶν θυ­ρῶν κε­κλει­σμέ­νων. Εἰ­σῆλ­θε τῇ σαρ­κί, ὅ­που ἦν θε­ό­τη­τι, καὶ τάς θύ­ρας οὐκ ἀ­νε­πέ­τα­σεν. Ἠ­θέ­λη­σε γάρ, καὶ τὸ κω­λῦον οὐ­δέν· ἠ­θέ­λη­σε, καὶ πάν­τα συ­νέ­δρα­μεν· ἠ­θέ­λη­σε, καὶ ἡ κτί­σις ὑ­πούρ­γη­σε, μό­νῳ τῷ θε­λή­μα­τι αὐ­τοῦ πάν­τα συ­νέ­δρα­με Θε­ῷ ὄν­τι καὶ ὑ­πάρ­χον­τι. Οὕ­τω καὶ ἡ γέν­νη­σις αὐ­τοῦ πάν­τα λό­γον νι­κᾷ, καὶ ἡ τοῦ μνή­μα­τος ἔ­ξο­δος ὑ­περ­βαί­νει πᾶ­σαν δι­ά­νοι­αν, καὶ ἡ πρὸς τοὺς μα­θη­τὰς αὐ­τοῦ εἴ­σο­δος ἀ­πόῤ­ῥη­τός ἐ­στι καὶ ἀ­νέκ­φρα­στος. Ὅ­τι μὲν γὰρ εἰ­σῆλ­θε πρὸς τοὺς μα­θη­τάς, δε­δί­δαγ­μαι· τὸ δὲ πῶς εἰ­σῆλ­θεν, οὐ­κέ­τι με­μά­θη­κα· ὃ δὴ μὴ πα­ρέ­λα­βον, οὔ­τε λέ­γειν τολ­μῶ. Ὑ­μνῷ τὸν εἰ­σελ­θόν­τα, οὐ πο­λυ­πραγ­μο­νῶ τῆς εἰ­σό­δου τὸν τρό­πον· κη­ρύτ­τω τὸ μυ­στή­ρι­ον, οὐχ ἑρ­μη­νεύ­ω τὸ ἀ­νερ­μή­νευ­τον· θαυ­μά­ζω τὸ γε­γε­νη­μέ­νον ση­μεῖ­ον, πῶς δὲ γέ­γο­νεν οὐ ζη­τῶ· πι­στεύ­ω τοῖς γε­γραμ­μέ­νοις ἀ­πε­ρι­έρ­γως, καὶ σῴ­ζο­μαι. Ἀ­κρο­α­τὴς γάρ εἰ­μι θαυ­μά­των δε­σπο­τι­κῶν, οὔκ εἰ­μι δὲ δι­αι­τη­τὴς θεί­ων ἐ­νερ­γει­ῶν. Κἄν τις τῶν Ἰ­ου­δαί­ων εἴ­πῃ πρὸς με· Ἀ­μή­χα­να καὶ ξέ­να κη­ρύτ­τεις καὶ παν­τε­λῶς ἄ­πι­στα πράγ­μα­τα· πῶς γὰρ ἠ­δύ­να­το δι­α­κε­κλει­σμέ­νων θυ­ρῶν σῶ­μα πα­ρελ­θεῖν ὀγ­κη­ρόν; Ἐ­ρῶ κἀ­γὼ πρὸς αὐ­τόν. Πῶς ἠ­δυ­νή­θη ἄγ­γε­λος κα­τα­γα­γεῖν τὸν Ἀμ­βα­κοὺμ εἰς τὸν λάκ­κον τῶν λε­όν­των, καὶ πά­λιν ἀ­να­γα­γεῖν, καὶ τάς ἐ­πι­κει­μέ­νας σφρα­γῖ­δας σώ­ας καὶ ἐῤ­ῥω­μέ­νας κα­τα­λι­πεῖν; Ὁ δοῦ­λος, ὅ­περ ἠ­θέ­λη­σεν, ἐ­ποί­η­σε, καὶ ὁ Δε­σπό­της οὐκ ἴ­σχυ­σεν, ὅ­περ ηὐ­δό­κη­σεν; Ὥ­σπερ οὖν ἐ­κεῖ­νο γε­γέ­νη­ται, βου­λη­θέν­τος Θε­οῦ, οὕ­τω καὶ τοῦ­το πέ­πρα­κται, τοῦ ἐ­ναν­θρω­πή­σαν­τος Λό­γου Θε­οῦ θε­λή­σαν­τος. Εἰ­σῆλ­θεν τοί­νυν πρὸς τοὺς ἑ­αυ­τοῦ μα­θη­τάς, ὡς ηὐ­δό­κη­σεν, ὁ Σω­τήρ, καὶ ἔ­στη εἰς τὸ μέ­σον, ἵ­να πᾶ­σιν ὁ­μοί­ως φα­νῇ, καὶ εἶ­πεν αὐ­τοῖς· Εἰ­ρή­νη ὑ­μῖν. Εἰ­ρή­νη γὰρ εἰ­μί, καὶ εἰ­ρή­νην χα­ρί­ζο­μαι ὑ­μῖν. Ὃ πέ­φυ­κα, τοῦ­το καὶ δί­δω­μι. Αὓ­τη ἡ εἰ­ρή­νη πάν­τας τοὺς πο­λε­μί­ους ὑ­πο­τά­ξει τοῖς ὑ­με­τέ­ροις πο­σίν· αὓ­τη ἡ εἰ­ρή­νη τάς ἀρ­χὰς καὶ τάς ἐ­ξου­σί­ας ποι­ή­σει δού­λας ὑ­μῶν· αὓ­τη ἡ εἰ­ρή­νη στή­σει κα­τὰ τῆς οἰ­κου­μέ­νης τρό­παι­ον. Ηὐ­φράν­θη­σαν οὖν μα­θη­ταὶ πά­λιν ἀ­πο­λαύ­σαν­τες τῆς Δε­σπο­τι­κῆς μορ­φῆς καὶ φω­νῆς, καὶ τοῖς ἀγ­κῶ­σι τὸν Θω­μᾶν δι­έ­νυτ­τον, καὶ δι­έ­νευ­ον τοῖς ὀ­φθαλ­μοῖς αὐ­τῷ, καὶ μο­νο­νου­χὶ δι­ὰ τῶν βλε­φά­ρων ἔ­λε­γον πρὸς αὐ­τόν· Οὐκ εἰ­ρή­κα­μέν σοι πρῴ­ην, Ἑ­ω­ρά­κα­μεν τὸν Κύ­ρι­ον, καὶ οὐκ ἐ­πί­στευ­σας ταῖς ἡ­με­τέ­ραις φω­ναῖς; Ἰ­δοὺ πάρε­στιν αὐ­τὸς ὁ πο­θού­με­νος· ἀ­πό­λαυ­σον ὡς ζη­τεῖς, κα­τα­τρύ­φη­σον ὡς πο­θεῖς, πρό­σελ­θε τῷ δι­ὰ τὴν σω­τη­ρί­αν πρὸς ἡ­μᾶς εἰ­σελ­θόν­τι, καὶ λάβε τὴν τῶν ζη­του­μέ­νων ἐ­πί­λυ­σιν. Καὶ αὐ­τὸς δὲ ὁ Θω­μᾶς ἵ­στα­το πε­ρι­πέμ­πων τοὺς ὀ­φθαλ­μοὺς εἰς ὅ­λα τοῦ Σω­τῆ­ρος τὰ μέ­λη, καὶ πε­ρι­ερ­γα­ζό­με­νος ἀ­κρι­βῶς ἕ­κα­στον, εἰ ἀ­λη­θῶς ὁ ἀ­πο­θα­νών, καὶ ἀ­να­στὰς αὐ­τὸς πα­ρε­γέ­νε­το. Τὶ οὖν πρὸς αὐ­τὸν ὁ μό­νος ἀ­γα­θός, ὁ μό­νος εὔ­σπλα­χνος καὶ φι­λάν­θρω­πος, ὁ θέ­λων πάν­τας ἀν­θρώ­πους σω­θῆ­ναι, καὶ εἰς ἐ­πί­γνω­σιν ἀ­λη­θεί­ας ἐλ­θεῖν; Φέ­ρε τὸν δά­κτυ­λόν σου ὧ­δε, καὶ ἲ­δε τάς χεῖ­ράς μου. Ὢ φι­λαν­θρω­πί­ας ἀ­πέ­ραν­τον ὕ­ψος! Ὢ συγ­κα­τα­βά­σε­ως ἀ­με­τρή­του πέ­λα­γος! Οὐκ ἀ­νέ­μει­νε τὴν πρό­σο­δον τοῦ μα­θη­τοῦ· οὐ πε­ρι­έ­μει­νε τὸν δε­ό­με­νον προ­σελ­θεῖν, καὶ δε­η­θῆ­ναι καὶ τυ­χεῖν ὡς ἐ­βού­λε­το· οὐκ ἀ­πε­στέ­ρη­σεν αὐ­τὸν οὐ­δὲ πρὸς βρα­χὺ τῆς εὐ­χῆς, ἀλλ’ αὐ­τὸς ὁ ἐ­ρώ­με­νος τὸν ἐ­ρα­στὴν πρὸς τὸν πο­θού­με­νον ἐ­βί­α­ζεν· αὐ­τὸς τῇ φω­νῇ τὸν δά­κτυ­λον τοῦ πο­θοῦν­τος πρὸς ἑ­αυ­τὸν ἐ­πε­σπά­σα­το· αὐ­τὸς τῇ δε­σπο­τι­κῇ γλώτ­τῃ τὴν δου­λι­κὴν δε­ξι­ὰν εἵλ­κυ­σεν, εἰ­πὼν πρὸς αὐ­τόν, Φέ­ρε τὸν δά­κτυ­λόν σου ὧ­δε, καὶ ἲ­δε τάς χεῖ­ράς μου. Δι­ὰ σὲ γὰρ πα­ρε­γε­νό­μην πρὸς σέ· δι­ὰ σὲ πά­λιν ἐ­πέ­στην, ὅ­θεν οὐκ ἀ­πέ­στην οὐ­δα­μῶς τῇ θε­ό­τη­τι· δι­ὰ σὲ ταύ­τας μου τάς χεῖ­ρας τοῖς ἥ­λοις ὑ­πέ­θη­κα, ἵ­να σοι προ­ξε­νή­σω σω­τη­ρί­αν ἀ­κίν­δυ­νον. Πλη­σί­α­σόν μοι τῷ σώ­μα­τι καὶ τῷ πνεύ­μα­τι καὶ τῇ πί­στει, καὶ μάθε σα­φῶς ἅ­περ ἐ­πεθύμεις μα­θεῖν· ὡς θέ­λεις ἐ­ρεύ­νη­σον, ὡς θέ­λεις κα­τά­μα­θε, ὡς θέ­λεις ψη­λά­φη­σον· ὡς ἔ­τι νη­πι­ά­ζων, ἐν ταῖς ἐ­μαῖς χερ­σὶν ἀ­νά­γνω­θι γε­γραμ­μέ­να τὰ τοῦ ἑ­κου­σί­ου μου πά­θους τραύ­μα­τα. Πα­ρα­τί­θη­μί σοι πάν­τα μου τὰ μέ­λη πρὸς ἔ­ρευ­ναν· οὐκ αἰ­σχύ­νο­μαι τοῦ σώ­μα­τός μου τοὺς μώ­λω­πας, οὐκ αἰ­δοῦ­μαι τῆς σαρ­κός μου τὰ τραύ­μα­τα, ἅ­περ κα­τε­δε­ξά­μην δι­ὰ τὰ ὑ­μέ­τε­ρα τραύ­μα­τα· οὐ κρύ­πτω τῆς ἐ­μῆς δό­ξῃς καὶ νί­κης τὰ τρό­παι­α· δη­μο­σιεύω καὶ πά­σῃ τῇ κτί­σει κα­τά­δη­λα ποι­ῶ. Εἶ­δε ταῦ­τα καὶ ὁ ἥ­λι­ος (δι­ὰ ταῦ­τα γὰρ ἀ­νε­χώ­ρη­σε, καὶ νύ­κτα ἐν ἡ­μέ­ρᾳ ἐ­δη­μι­ούρ­γη­σεν)· εἶ­δε ταῦ­τα ἡ γῆ (δι­ὰ ταῦ­τα γὰρ ἐ­ζή­τη­σε τό­πον φυ­γῆς)· ἴ­σα­σι ταῦ­τα αἱ πέ­τραι (δι­ὰ ταῦ­τα γὰρ αὗται σχι­σθεῖ­σαι τῇ δι­αι­ρέ­σει τὸ ἐ­μὸν πά­θος ἐ­θρή­νη­σαν)· ἴ­σα­σι ταῦ­τα καὶ οἱ νε­κροὶ (δι­ὰ ταῦ­τα γὰρ ἐκ τῶν τά­φων ἐ­ξέ­δρα­μον)· οἶ­δε ταῦ­τα καὶ τὸ κα­τα­πέ­τα­σμα τοῦ να­οῦ· δι­ὰ γὰρ ταῦ­τα καὶ τοῦ­το πε­ρι­σχι­σθὲν προ­ε­θρή­νη­σε τὴν τῶν Ἰ­ου­δαί­ων ἀ­πώ­λει­αν. Ἴ­δε τάς ἐ­μάς χεῖ­ρας, ὡς ἠ­θέ­λη­σας· εἴ­σελ­θε δι­ὰ τοῦ δα­κτύ­λου σου εἰς τὰ βά­θη τῶν ἐ­μῶν ὠ­τει­λῶν. Θέ­λεις καὶ τὴν πλευ­ράν μου κα­τα­μα­θεῖν; Ἰ­δού, καὶ ταύ­την σοι πα­ρα­γυ­μνῶ. Φέ­ρε οὖν τὴν χεῖ­ρά σου τὴν φι­λο­πράγ­μο­να καὶ πο­λυ­μα­θῆ, καὶ βά­λε εἰς τὴν πλευ­ράν μου· ἅ­ψαι τοῦ σώ­μα­τός μου τοῦ συ­στάν­τος χω­ρὶς ἀν­θρω­πί­νης σπο­ρᾶς· ἅ­ψαι τοῦ σώ­μα­τός μου τοῦ λη­φθέν­τος ἐκ τῆς παρ­θέ­νου Μα­ρί­ας καὶ παρ­θέ­νου με­με­νη­κυί­ας· ἅ­ψαι τοῦ σώ­μα­τός μου τοῦ σοι συγ­γε­νοῦς· ἅ­ψαι τοῦ σώ­μα­τός μου τοῦ πα­θόν­τος κα­τὰ γνώ­μην ἐ­μήν· ἅ­ψαι τοῦ σώ­μα­τός μου τοῦ νε­κρω­θέν­τος ὑ­πὲρ ὑ­μῶν, ἀλλ’ οὐ κα­τα­πο­θέν­τος ὑ­πὸ τῆς τοῦ θα­νά­του φθο­ρᾶς· ἅ­ψαι τοῦ σώ­μα­τός μου τοῦ φρι­κτοῦ ταῖς ἀ­σω­μά­τοις δυ­νά­με­σιν· ἅ­ψαι τοῦ σώ­μα­τός μου τοῦ φο­βε­ροῦ τοῖς Χε­ρου­βείμ, καὶ σε­πτοῦ τοῖς Σε­ρα­φείμ, καὶ δι­δά­χθη­τι δι­ὰ τῆς πεί­ρας αὐ­τῆς, τὶ τὸ ψη­λα­φη­τόν μου, καὶ τὶ τὸ ἀ­ψη­λά­φη­τόν μου, τὶ τὸ πα­θη­τόν μου, καὶ τὶ τὸ ἀ­πα­θές μου, τὶ τὸ θνη­τόν μου, καὶ τὶ τὸ ἀ­θά­να­τόν μου, τὶ τὸ νε­κρω­θὲν δι­ὰ σέ, καὶ τὶ τὸ μεῖ­ναν ἀ­νώ­λε­θρον, τὶ τὸ ὑ­πο­πῖ­πτον τοῖς σοῖς δα­κτύ­λοις, καὶ τὶ τὸ μὴ ὑ­πο­πῖ­πτον τῇ σῆ δε­ξι­ᾷ· Καὶ μὴ γίνου ἄ­πι­στος, ἀλ­λὰ πι­στός.

γ. Ἤ­κου­σα, Θω­μᾶ, μὴ πα­ρὼν ὡς ἄν­θρω­πος, ἀλ­λὰ πα­ρὼν ὡς Θε­ός, ἅ­περ ἐ­λά­λη­σας πρὸς τοὺς σούς ἀ­δελ­φούς· πα­ρή­μην ὑ­μῖν τῇ θε­ό­τη­τι, κε­χω­ρι­σμέ­νως ὑ­μῶν τῇ ἀν­θρω­πό­τη­τι. Θέ­λεις ὑ­πο­μνή­σω σοι τῶν εἰ­ρη­μέ­νων ὑ­πὸ σοῦ πρῴ­ην ῥη­μά­των; Οὐκ εἶ­πας, Ἐ­ὰν μὴ ἴ­δω ἐν ταῖς χερ­σὶν αὐ­τοῦ τὸν τύ­πον τῶν ἥ­λων, καὶ βά­λω τὴν χεῖ­ρά μου εἰς τὴν πλευ­ρὰν αὐ­τοῦ, οὐ μὴ πι­στεύ­σω; Οὐ ταῦ­τα τὰ ῥή­μα­τα γε­νή­μα­τα τυγ­χά­νει τῶν σῶν λο­γι­σμῶν; Οὐ ταῦ­τα τὰ ῥή­μα­τα δι­ὰ τῶν σῶν ἐῤ­ῥύ­η χει­λέ­ων; Δι­ὰ ταῦ­τα πά­λιν ἐ­λή­λυ­θα, δι’ ἅ­περ ἀμ­φι­βάλ­λεις, τοῦ­το δεύ­τε­ρον ἐ­πλη­σί­α­σα, δι’ ἅ­περ ἐ­πε­θύμεις. Μὴ τοί­νυν αἰ­σχυν­θῇς μα­θεῖν ἃ πο­θεῖς, μὴ ἐν­τρα­πῇς πε­ρι­ερ­γά­σα­σθαι ἅ­περ ἐ­πι­ζη­τεῖς, μὴ πα­ραι­τή­σῃ τὸν σὸν δά­κτυ­λον ἐ­πι­βα­λεῖν ταύ­ταις μου ταῖς χερ­σίν. Ἀ­νέ­χο­μαι καὶ δα­κτύ­λου πε­ρι­έρ­γου, ὡς ἠ­νε­σχό­μην τῶν ἥ­λων· ὑ­πο­μέ­νω τοῦ φι­λοῦν­τος τὴν πε­ρι­έρ­γει­αν, ὡς ὑ­πέ­μει­να τὴν τῶν μι­σούν­των ἐ­πή­ρει­αν σταυ­ρού­με­νος. Ὑ­πὸ τῶν ἐ­χθρῶν οὐκ ἠ­γα­νά­κτη­σα πα­ροι­νού­με­νος· φι­λι­κῶς ὑ­πὸ σοῦ πα­ραι­τού­με­νος οὐχ ὑ­ποί­σω; Φέ­ρε τὸν δά­κτυ­λόν σου ὧ­δε, καὶ ἴδε τάς χεῖ­ράς μου, ταὰς τραυματισθεῖσας ὑπὲρ ὑμῶν, ἵνα θεραπευθῶσιν οἱ μώλωπες τῶν ὑμετέρων ψυχῶν· ἴδε ταὰς χεῖρας καὶ λό­γι­σαι κα­τὰ σαυ­τόν, πό­τε­ρος ἐ­κεῖ­νός εἰ­μι ὁ σταυ­ρω­θεὶς ἑ­κών, ἢ ἄλ­λός τις παρ’ ἐ­κεῖ­νόν εἰ­μι· ἲδε τάς χεῖ­ράς μου, ἂς ἔ­χειν ἀ­φῆ­κα τῆς Ἰ­ου­δα­ϊ­κῆς μα­νί­ας τὰ σύμ­βο­λα, ἳν΄ ὅ­ταν συ­νή­θως ἀ­ναι­σχυν­τή­σω­σι οἱ Ἰ­ου­δαῖ­οι κα­τὰ τὴν ἡ­μέ­ραν τῆς κρί­σε­ως, καὶ εἴ­πω­σι πρὸς με· Ἡ­μεῖς οὐκ ἐ­σταυ­ρώ­σα­μέν σε, Δέ­σπο­τα, ὑ­πο­δεί­ξω τοῖς πο­λε­μί­οις τάς χεῖ­ρας ἐν τού­τῳ τῷ σχή­μα­τι καὶ τῇ ὄ­ψει, καὶ κα­ται­σχύ­νω τὴν θε­ο­μά­χον συ­να­γω­γήν· ἵ­να ὄ­ψων­ται οἱ Ἰ­ου­δαῖ­οι, εἰς ὃν ἐ­ξε­κέν­τη­σαν, καὶ προ­σκυ­νή­σω­σι στέ­νον­τες. Ἁ­ψά­με­νος τοί­νυν ὁ Θω­μᾶς τῶν δε­σπο­τι­κῶν χει­ρῶν καὶ τῆς θεί­ας πλευ­ρᾶς, καὶ με­στὸς γε­νό­με­νος δει­λί­ας ὁ­μοῦ καὶ πε­ρι­χα­ρεί­ας ἐκ τῆς θέ­ας ὧν ἐ­πι­θύ­μη­σε, πρὸς ὑ­μνῳ­δί­αν εὐ­θέ­ως τὴν γλῶτ­ταν κι­νεῖ βο­ῶν πρὸς τὸν Κύ­ρι­ον· Ὁ Κύ­ρι­ός μου, καὶ ὁ Θε­ός μου. Σὺ εἶ Κύ­ρι­ος καὶ Θε­ός, σὺ ἄν­θρω­πος καὶ φι­λάν­θρω­πος· σὺ εἶ ξέ­νος καὶ πα­ρά­δο­ξος τῆς φύ­σε­ως ἰ­α­τρός· οὐ τέ­μνεις σι­δή­ρῳ τὰ πά­θη, οὐ καί­εις πυ­ρὶ τὰ ἕλ­κη, οὐκ ἐ­ρα­νί­ζεις πα­ρὰ βο­τα­νῶν τὴν τῶν φαρ­μά­κων ἰ­σχύν, οὐκ ἐ­πι­δε­σμεύ­εις ἐ­πι­δέσμοις ὁ­ρα­τοῖς τὰ κά­μνον­τα μέ­λη. Ἔ­χεις οἰ­κτιρ­μῶν ἐ­πι­δέσμους ἀ­ο­ρά­τους, ἀοράτως τὰ δι­α­λε­λυ­μέ­να συ­σφίγ­γον­τας· ἔ­χεις λό­γον σι­δή­ρου το­μώ­τε­ρον, ἔ­χεις ῥῆ­μα πυ­ρὸς δυ­να­τώ­τε­ρον, ἔ­χεις νεῦ­μα φαρ­μά­κου προ­ση­νέ­στε­ρον. Ὡς δη­μι­ουρ­γὸς ἀ­πό­νως ἁ­γι­ά­ζεις τὸ ποί­η­μα· ὡς πλά­στης με­τα­πλάτ­τεις ἀ­κα­μά­τως τὰ πλά­σμα­τα· Ὁ Κύ­ρι­ός μου, καὶ ὁ Θε­ός μου. Σύ λέ­πραν ἀ­πέ­ξε­σας ὡς ἠ­θέ­λη­σας, σύ χω­λοὺς δρο­μαί­ους ἀ­νέ­δει­ξας, σύ πα­ρα­λύ­τους βα­στά­ζειν τάς ἑ­αυ­τῶν κλί­νας ἐ­ποί­η­σας, σύ τυ­φλοὺς ἐκ γε­νε­τῆς ἀ­πο­νί­ψα­σθαι τὸν ζό­φον ἐ­κέ­λευ­σας, σύ τοὺς δαί­μο­νας ἐκ τῶν σῶν ποι­η­μά­των ἐ­ξώ­θη­σας, σύ πα­ρὰ τῶν ἐ­χθρῶν ἐ­κρα­τή­θης βαλ­λό­με­νος, καὶ θέ­λων πα­ρὰ τῶν Ἰ­ου­δαί­ων πάν­τα κα­τὰ σάρ­κα πέ­πον­θας δι’ ἐ­μέ. Ὁ Κύ­ρι­ός μου, καὶ ὁ Θε­ός μου. Σύ ὁ Θε­ός μου καὶ Κύ­ρι­ος· σύ προ­αι­ώ­νι­ος ἅ­μα καὶ πρό­σφα­τος· σὺ οὐ­ρά­νι­ος ἅμα καὶ ἐ­πί­γει­ος· σύ ἀ­ό­ρα­τος καὶ ὁ­ρώ­με­νος· σύ ἀ­νεί­δε­ος, καὶ ἐν εἴ­δει τῷ κατ΄ ἐ­μέ· σύ ἀ­σχη­μά­τι­στος, καὶ ἐν τού­τῳ τῷ σχή­μα­τι· σύ Θε­ὸς ἀ­λη­θῶς, καὶ ἄν­θρω­πος ἀ­ψευ­δής· σύ ἐν γα­στρὶ Παρ­θέ­νου, ὁ αὐ­τὸς καὶ ἐν κόλ­ποις Πα­τρός· σύ ἐν οὐ­ρα­νῷ σὺν τῷ Πα­τρί, ὁ αὐ­τὸς καὶ ἐν σταυ­ρῷ δι’ ἡ­μᾶς· σύ ἐν τῷ βα­σι­λι­κῷ θρό­νῳ πρὸ αἰ­ώ­νων, ὁ αὐ­τὸς ἐν ἥ­λοις καὶ ξύ­λῳ κα­τὰ σάρ­κα· σὺ ἀπαθὴς κατὰ πνεῦμα, ὁ αὐτὸς παθητὸς κατὰ σάρκα· σύ ἀ­θά­να­τος ὡς ὁ­μο­ού­σι­ος τῷ Πα­τρί, ὁ αὐ­τὸς θνη­τὸς ὡς καὶ ἡ­μῖν ὁ­μο­ού­σι­ος· σύ ἐν τά­φῳ, ὁ αὐ­τὸς καὶ ἐ­πὶ τῶν Χε­ρου­βείμ· σύ ἐν θα­νάτῳ ὡς ζω­ῆς χο­ρη­γός, ὁ αὐ­τὸς ἐν νε­κροῖς τῶν νε­κρῶν ἐ­λευ­θε­ρω­τής· σύ νε­κρὸς τρι­ή­με­ρος ὑ­πάρ­χεις, σύ τῷ γεν­νή­σαν­τι συ­να­ΐ­δι­ος· σύ ἀ­νέ­στη­σας τοῦ σώ­μα­τός σου τὸν να­όν, σύ ἀ­νέ­στης δι­ὰ τῆς ἰ­δί­ας δυ­νά­με­ως Θε­ὸς ὤν· σύ μεθ΄ ἡ­μῶν ἐν σαρ­κί, ὁ πρὸ πάν­των τῶν αἰ­ώ­νων ὑ­πάρ­χων σὺν τῶν Πα­τρί· σύ ἐν τοῖς οὐ­ρα­νοῖς ἄ­νω, σύ ἐ­πὶ γῆς, ὁ αὐ­τὸς καὶ ἐν ὅ­λῃ τῇ κτί­σει ἐ­πι­σκο­πῶν ὁ Θε­ός· σύ παν­τα­χοῦ· σύ γὰρ πάν­τα πλη­ροῖς· σύ κρα­τῇ παρ’ ἐ­μοῦ, ὁ τὰ πάν­τα κρα­τῶν τῇ δρα­κὶ τῇ ἰ­δί­ᾳ. Σὲ βλέ­πω τοῖς σω­μα­τι­κοῖς ὀ­φθαλ­μοῖς, σὲ κα­τα­νο­ῶ τοῖς τῆς πί­στε­ως ὄμ­μα­σιν· ἐ­πι­γι­νώ­σκω ἐν σοὶ τὸ ἐξ ἐ­μοῦ· γνω­ρί­ζω ἐν σοὶ τὴν ἐκ τοῦ Πα­τρὸς ἀ­νέκ­φρα­στον θε­ό­τη­τα· ἕ­να σε Κύ­ρι­ον καὶ Θε­ὸν ὁ­μο­λο­γῶ· ἄλ­λο καὶ ἄλ­λο ὄν­τα σε τὸν ἕ­να με­μά­θη­κα, οὐκ ἄλ­λον καὶ ἄλ­λον ἐ­πί­στα­μαι. Οὐ δι­αι­ρῶ σε τὸν ἀ­δι­αί­ρε­τον, οὐ χω­ρί­ζω σὲ τὸν ἀ­χώ­ρι­στον, οὐ τέ­μνω σε τὸν ἀ­μέ­ρι­στον· ὃ βλέ­πω, καὶ ὃ κρα­τῶ, καὶ ὃ νο­ῶ, δι­ὰ μι­ᾶς ἐ­ξα­γο­ρεύ­ω φω­νῆς· Ὁ Κύ­ρι­ός μου, καὶ ὁ Θε­ός μου. Σύ γὰρ δι­ὰ τῆς σῆς συγ­κα­τα­βά­σε­ως τὴν ἐ­μὴν ψυ­χὴν ἀ­νή­γα­γες ἐκ τοῦ τῆς ἀ­πι­στί­ας βυ­θοῦ, σὺ τοὺς ἀν­θρώ­πους αἰχ­μα­λώ­τους γε­νο­μέ­νους ἠ­λευ­θέ­ρω­σας, σὺ τὴν ἁ­μαρ­τί­αν ἐν τῇ ἀ­να­μαρ­τή­τῳ σου σαρ­κὶ κα­τέ­κρι­νας, σὺ τὸν δι­α­βο­λον ὅ­τε ἠ­θέ­λη­σας, κα­τε­πά­τη­σας, συν­τρί­ψας αὐ­τοῦ πάν­τα τὰ πε­πυ­ρω­μέ­να βέ­λη· σὺ τὸν θά­να­τον ἐν τῷ θα­νά­τῳ τε­θα­νά­τω­κας, σὺ δι­ὰ τῆς σῆς ἀ­φθαρ­σί­ας τὴν φθο­ρὰν ἀ­πε­δί­ω­ξας, σὺ δι­ὰ τῆς σῆς ἀ­να­στά­σε­ως τὴν ἀ­νά­στα­σιν ἡ­μῖν ἀ­νε­καί­νι­σας, σὺ τὸν τρι­ή­με­ρόν σου τά­φον ἐγ­γυ­η­τὴν ἐ­πὶ τῆς γῆς κα­τα­λέ­λοι­πας τῆς τῶν νε­κρῶν ἀ­να­στά­σε­ως, σὺ τοὺς ἀν­θρώ­πους οὐ­ρα­νί­ους ἀ­πέ­δει­ξας, σὺ τὴν γῆν οὐ­ρα­νοῦ φαιδρο­τέ­ραν ἐ­ποί­η­σας, σὺ ἁ­πα­ξα­πλῶς τὰ πάν­τα εἰς τὸ κρεῖτ­τον με­τέ­στη­σας· σὺ Θε­ὸς ὤν, γέ­γο­νας ἄν­θρω­πος, ἵ­να τὸν ἄν­θρω­πον ποι­ή­σῃς Θε­όν· Ὁ Κύ­ρι­ός μου, καὶ ὁ Θε­ός μου. Λέ­γει αὐ­τῷ ὁ Κύ­ρι­ος· Ὅ­τι ἑ­ώ­ρα­κάς με, πε­πί­στευ­κας. Ὅ­ρα, μὴ πά­λιν ἀ­νελ­θόν­τος μου με­τὰ σαρ­κός, ὅθεν καθῆλθεν ἄνευ σαρκός, σὺ τοῖς τῆς ἀ­πι­στί­ας χρή­σῃ ῥή­μα­σι, καὶ εἴ­πῃς· Ἐ­ὰν μὴ πά­λιν ἴ­δω ἐν ταῖς χερ­σὶν αὐ­τοῦ τὸν τύ­πον τῶν ἥ­λων, οὐ μὴ πι­στεύ­σω. Ἅ­παξ ἠ­πί­στη­σας, ἅ­παξ ἐ­ψη­λά­φη­σας, ἅ­παξ ἐ­πί­στευ­σας· κή­ρυτ­τε λοι­πὸν ἅ­περ πα­ρεί­λη­φας. Μα­κά­ρι­οι γὰρ οἱ ἰ­δόν­τες με, καὶ πι­στεύ­σαν­τες· τρι­σμα­κά­ρι­οι δὲ οἱ μὴ ἰ­δόν­τες με, καὶ πι­στεύ­σαν­τες. Ὁ μα­κα­ρι­σμὸς οὖν οὗ­τος, ἀ­δελ­φοί, εἰς ἡ­μᾶς δι­α­βαί­νει τοὺς μὴ θε­α­σα­μέ­νους αὐ­τόν, καὶ πι­στεύ­σαν­τας εἰς αὐ­τόν. Μα­κά­ρι­οι γὰρ οἱ τῇ πί­στει βλέ­πον­τες τὸν ἀ­ό­ρα­τον· μα­κά­ρι­οι ὑ­μεῖς, οἱ καθ΄ ἑ­κά­στην πα­νή­γυ­ριν ὁ­ρῶν­τες αὐ­τόν, καὶ τοῖς ὀ­φθαλ­μοῖς προ­σφέ­ρον­τες, καὶ τοῖς στό­μα­σιν ἀ­σπα­ζό­με­νοι, καὶ τοῖς ὀ­δοῦ­σι ἐ­σθί­ον­τες, καὶ μὴ κα­τα­να­λί­σκον­τες ὃν ἐ­σθί­ε­τε. Ὢ μυ­στη­ρί­ων ξέ­νων! Ὢ μυ­στη­ρί­ων φρι­κτῶν! Ὁ κα­θή­με­νος ἐν δε­ξι­ᾷ τοῦ Πα­τρός, ἐν ταῖς δε­ξι­αῖς εὑ­ρί­σκε­ται τῶν ἁ­μαρ­τω­λῶν· καὶ ὁ πα­ρὰ τῶν ἀγ­γέ­λων ὑ­μνού­με­νος, πα­ρὰ ῥυ­πα­ρῶν κρα­τεῖ­ται χει­ρῶν, καὶ φέ­ρει, φε­ρό­με­νος ὑ­πὸ τῶν ἀ­να­ξί­ων αὐ­τοῦ δού­λων φέ­ρειν αὐ­τόν. Οὐ φεύ­γει τάς ἁ­μαρ­τω­λὰς πα­λά­μας ἡ­μῶν, οὐ φεύ­γει τοὺς κα­τα­κρίτους δα­κτύ­λους, οὐ συν­τρί­βει τοὺς πη­λί­νους ὁ ποι­η­τής, ἀλλ’ αὐ­τὸς προ­τρέ­πε­ται καὶ λέ­γει· Λά­βε­τε, φά­γε­τε· λά­βε­τε, πί­ε­τε· φέ­ρε­τε τάς χεῖ­ρας ὑ­μῶν, καὶ βά­λε­τε εἰς τὴν πλευ­ράν μου, καὶ τῶν ἐ­μῶν κα­τα­τρηυφή­σα­τε πάν­τες με­λῶν. Ὅ­περ γὰρ ἐ­ὰν λά­βη­τε μέ­λος, ἐν ἐ­κεί­νῳ ὅ­λος εἰ­μί, ὁ πα­ρὰ τοῦ Θω­μᾶ ψη­λα­φη­θείς. Προ­σερ­χό­με­θα τοί­νυν ἅ­παν­τες κα­θα­ρῶς τῷ κα­θα­ρῷ, καὶ δε­χό­με­νοι τὸν ἡ­μέ­τε­ρον Κύ­ρι­ον, μὴ εὐ­θέ­ως ἅ­μα τῷ δέ­ξα­σθαι κα­τα­φρο­νη­τι­κῶς αὐ­τῷ προ­σερ­χώ­με­θα, ἀλ­λὰ ἀ­να­χω­ροῦν­τες κατ΄ ἰ­δί­αν, μό­νος μό­νῳ δι­α­λε­γό­με­νοι τῷ Λυ­τρω­τῇ λέ­γω­μεν· Κύ­ρι­ε, οὐκ ἐ­σμεν ἄ­ξι­οι ἱ­κα­νοὶ ἵ­να εἰ­σέλ­θῃς ὑ­πὸ τὴν στέ­γην τῶν ἡ­με­τέ­ρων ψυ­χῶν· ἀλλ’ ἐ­πει­δὴ σὺ βού­λει κρα­τεῖ­σθαι παρ’ ἡ­μῶν, ἐ­πει­δὴ σὺ θέ­λεις ὡς φι­λάν­θρω­πος οἰ­κεῖν ἐν ἡ­μῖν, σοὶ θαῤ­ῥοῦν­τες προ­σερ­χό­με­θα, σοὶ λέ­γον­τες· Εἴ τι κε­λεύ­εις, Δέσποτα, ἀ­να­πε­τά­σω­μεν τῶν στο­μά­των ἡ­μῶν τάς πύ­λας, ἃς σὺ μό­νος ἐ­δη­μι­ούρ­γη­σας. Εἰ­σέρ­χῃ γὰρ με­τὰ φι­λαν­θρω­πί­ας ὡς πέ­φυ­κας· εἰ­σέρ­χῃ καὶ λύ­εις τοὺς τῶν ἀ­νο­μη­μά­των δε­σμούς· εἰ­σέρ­χῃ καὶ φω­τί­ζεις τοὺς ἐ­σκο­τι­σμέ­νους ἡ­μῶν λο­γι­σμούς. Πι­στεύ­ο­μεν, Κύ­ρι­ε, ὡς τοῦ­το ποι­ή­σεις. Οὔ­τε γὰρ πόρ­νην με­τὰ δα­κρύ­ων προ­σελ­θοῦ­σάν σοι ἀ­πέ­φυ­γες, οὐ­δὲ τε­λώ­νην με­τα­νο­ή­σαν­τα ἀ­πε­βά­λου, οὐ­δὲ λῃ­στὴν ἐ­πι­γνόν­τα τὴν σὴν βα­σι­λεί­αν ἐ­δί­ω­ξας, οὐ­δὲ δι­ώ­κτην με­τα­νο­ή­σαν­τα κα­τέ­λι­πες εἶ­ναι ὃ ἦν, ἀλ­λὰ τού­τους πάν­τας ὑ­πὸ τῆς με­τα­νοί­ας σοι προ­σα­χθέν­τας, ἐν τῷ χο­ρῷ τῶν σῶν φί­λων κα­τέ­τα­ξας. Με­τὰ τοι­αύ­της εὐ­χῆς καὶ ψυ­χῆς κα­θα­ρᾶς τῶν οὐ­ρα­νί­ων μυ­στη­ρί­ων με­τα­λά­βω­μεν, καὶ βί­ῳ σώ­φρο­νι πε­ρι­φρά­ξω­μεν ἑ­αυ­τούς, καὶ μὴ ἐ­ξερ­χέ­σθω λό­γος αἰ­σχρός, ὅ­θεν εἰ­σέρ­χε­ται ὁ Χρι­στὸς ὁ Κύ­ρι­ος καὶ Θε­ὸς ἡ­μῶν. Τοι­αύ­την πο­λι­τεί­αν καὶ ὑ­μεῖς με­τέρ­χε­σθε οἱ νε­ο­φώ­τι­στοι· αἰ­δέ­σθη­τε τάς ἀ­νω­δύ­νους ὠ­δῖ­νας τῆς κο­λυμ­βή­θρας, καὶ μὴ ἀ­θε­τή­ση­τε τὴν θεί­αν αὐ­τῆς λο­χεί­αν, ἵ­να μὴ εἴ­πῃ καὶ καθ΄ ὑ­μῶν· Υἱ­οὺς ἐ­γέν­νη­σα καὶ ὕ­ψω­σα, αὐ­τοὶ δὲ με ἠ­θέ­τη­σαν. Ἐν οὐ­ρα­νοῖς ὑ­μῶν ἀ­να­γέ­γρα­πται τὰ ὀ­νό­μα­τα· μὴ πά­λιν τῷ βορ­βό­ρῳ τῶν ἡ­δο­νῶν ἑ­αυ­τοὺς ἐγ­κυ­λί­ση­τε, ἵ­να μὴ ὁ Ἀ­πό­στο­λος τοῦ Κυ­ρί­ου Παῦ­λος ὑ­μῖν ὀ­νει­δί­σῃ βο­ῶν· Ἐ­τρέ­χε­τε κα­λῶς· τὶς ὑ­μᾶς ἐ­νέ­κο­ψε τῇ ἀ­λη­θεί­ᾳ μὴ πεί­θε­σθαι; Ἀ­πε­δύ­σα­σθε τάς λευ­κὰς στο­λάς, ἀλ­λὰ μὴ συ­να­πο­δύ­ση­σθε τὴν λευ­κό­τη­τα τῶν ψυ­χῶν ὑ­μῶν. Ταύ­την γὰρ τὴν στο­λὴν ἐ­ὰν μὴ ὑ­μεῖς ἀ­πο­δύ­ση­σθε, οὐ­δεὶς ὑ­μᾶς ἄλ­λος ἀ­πο­δῦ­σαι δυ­νή­σε­ται. Μεί­να­τε οὖν δι­α­παν­τὸς νε­ο­φώ­τι­στοι, ἵ­να κα­τα­ξι­ω­θῆ­τε ἀ­κοῦ­σαι τῆς μα­κα­ρί­ας ἐ­κεί­νης φω­νῆς. Δεῦ­τε, οἱ εὐ­λο­γη­μέ­νοι τοῦ Πα­τρός μου, κλη­ρο­νο­μή­σα­τε τὴν ἡ­τοι­μα­σμέ­νην ὑ­μῖν βα­σι­λεί­αν ἀ­πὸ κα­τα­βο­λῆς κό­σμου· ἧς γέ­νοι­το πάν­τας ἡ­μᾶς ἐ­πι­τυ­χεῖν, χά­ρι­τι καὶ φι­λαν­θρω­πίᾳ τοῦ Κυ­ρί­ου ἡ­μῶν Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ, μεθ’ οὗ τῷ Πα­τρὶ δό­ξα, κρά­τος, τι­μὴ καὶ προ­σκύ­νη­σις σὺν ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι, εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας τῶν αἰ­ώ­νων. Ἀ­μὴν.