Η εσχάτη προδοσία είναι ένα έγκλημα που προϋποθέτει δόλον και επίγνωση της αδικοπραξίας. Ο δόλος δεν σημαίνει αναγκαίως προσωπικό όφελος – αν και τελικώς η εξυπηρέτηση φίλων και υποστηρικτών, που κατέληξε στην κάρπωση της εξουσίας, η οποία πάντοτε διαφθείρει, διευρύνει όχι μόνο την έννοια του ενδεχομένου δόλου αλλά τον καθιστά πολύ πιθανόν.
Η ικανότης προς αδικοπραξία ή προδοσία, από την άλλη είναι αποτέλεσμα μιας επικινδύνου καταστάσεως όπου ο εγκληματίας είτε δεν είναι εις θέσιν να γνωρίζει τις συνέπειες είτε τις αποδέχεται λόγω χαλαράς συνειδήσεως. Και γι’ αυτό είναι πιο επικίνδυνη.
Σε τελική ανάλυση σημασία αποκτά αυτή καθ’ εαυτή η κατηγορία. Εάν πρόκειται για μία προσωπική διαφορά, μικρόν το κακό. Αν όμως για προσβολή ενός συλλογικού αγαθού, όπως το κράτος-δικαίου ή την αξιοπιστία ηγέτη, ακόμη η αξιοπρέπεια του κατηγορουμένου, το πράγμα διαφέρει έστω κι αν πρόκειται για εξόφθαλμη αδικία. Διότι πώς ο κατηγορούμενος επί εσχάτη προδοσία θα χειρισθεί εθνικά συμφέροντα όταν οι διεκδικούντες αυτά, γνωρίζουν ότι η προσωπικότης του αμφισβητείται ακόμη και από 33 συμπατριώτες του.
