Εἶναι ἀξιομνημόνευτα δυὸ φωτεινὰ παραδείγματα γονέων, ποὺ εἶχαν μάθει νὰ ἀγαπᾶνε τὰ παιδιὰ τους σωστά. Εἶχαν μάθει ὄχι ἁπλῶς ΝΑ ΔΙΝΟΥΝ πράγματα στὰ παιδιὰ τους ἀλλὰ ΝΑ ΔΙΝΟΝΤΑΙ οἱ ἴδιοι στὰ παιδιά τους.
Ὁ ἕνας εἶναι ἀπὸ τὸ χῶρο τοῦ δυτικοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ ὁ ἄλλος ἀπὸ τὴν καθ᾽ ἡμᾶς Ἀνατολή.
Ὁ πρῶτος εἶναι Σκωτσέζος καὶ λέγεται George MacDonald (καμμιὰ σχέση μὲ τὰ φαστφουντάδικα). Ἦταν ποιητὴς καὶ μυθιστοριογράφος καὶ πέθανε στὴν Ἀγγλία τὸ 1905. Δὲν ἦταν ἁπλῶς συνειδητὸς Χριστιανὸς ἀλλὰ καὶ ἱεροκήρυκας. Ἦταν πάστορας. Καὶ τὸ ἐπίσης σημαντικό: Ἦταν πατέρας 11 παιδιῶν, ἀπὸ τὰ ὁποῖα τὰ 6 ἔγιναν ἐπίσης ἱεροκήρυκες! Ἀνῆκαν στὸ χῶρο τοῦ καλβινισμοῦ (ἡ Σκωτία παραδοσιακὰ ἦταν κυρίως προτεσταντικὴ) ἀλλὰ ὁ συγκεκριμένος πάστορας ξέφυγε νωρὶς ἀπὸ πολλὲς πλάνες τοῦ προτεσταντισμοῦ καὶ μελετώντας τοὺς Πατέρες τῆς Ἀνατολῆς πλησίασε πολὺ στὴν ὀρθόδοξη παράδοση. Οἱ προϊστάμενοί του τὸν θεώρησαν αἱρετικὸ καὶ τοῦ μείωσαν τὸν μισθό του, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ζήσει πολὺ φτωχικὰ καὶ νὰ προσβληθῆ ἀπὸ φυματίωση.
Πνευματικό του παιδὶ ὑπῆρξε καὶ ὁ C.S. Lewis, στὸν ὁποῖο ἀναφερθήκαμε πιὸ πάνω. Ὁ Lewis, λοιπόν, προλογίζοντας ἕνα ἔργο τοῦ MacDonald ἔγραψε τὰ ἑξῆς:
«Πολλοὶ ψυχίατροι μᾶς μίλησαν γιὰ τὶς συγκρούσεις τοῦ παιδιοῦ μὲ τὸν πατέρα του, καὶ γιὰ ὅλες ἐκεῖνες τὶς πληγὲς καὶ τὶς διαταραχὲς τοῦ χαρακτήρα, πού προέρχονται ἀπὸ αὐτές. Ὅμως, τὸ πιὸ σημαντικὸ πράγμα πού γνωρίζουμε γιὰ τὸν MacDonald εἶναι ὅτι μὲ τὸν πατέρα του εἶχε μιὰ σχεδὸν τέλεια σχέση. Ὅλη ἡ ζωὴ του τὸ ἀποδεικνύει αὐτό. Καὶ αὐτὴ ἡ σχεδὸν τέλεια σχέση μὲ τὸν πατέρα του, ἦταν ἡ γήινη ρίζα γιὰ τὴν μεγάλη σοφία του. Ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν πατέρα του πρωτοέμαθε, ὅπως λέει, ὅτι ἡ Πατρότητα πρέπει νὰ εἶναι στὸν πυρήνα τοῦ σύμπαντος. Ἔτσι, ἦταν προετοιμασμένος νὰ διδάξει τὸ Εὐαγγέλιο. Νὰ διδάξει δηλαδὴ ἐκείνη τὴν πίστη, ὅπου ἡ σχέση τοῦ Πατέρα μὲ τὸν Υἱὸ εἶναι ἡ πιὸ σημαντικὴ ἀπὸ ὅλες τὶς σχέσεις».
Καὶ συνεχίζει ὁ Lewis μιλώντας γιὰ τὸν πατέρα τοῦ MacDonald: «Ὁ πατέρας του, λέει, ἦταν τρυφερὸς πρὸς τοὺς ἄλλους, ἀλλὰ σκληρὸς πρὸς τὸν ἑαυτό του. Εὔθυμος καὶ ταυτόχρονα γνήσιος Χριστιανός. Τὸ σημαντικὸ εἶναι ὅτι ὁ γιὸς του ὁμολογεῖ ὅτι ὁ πατέρας του ποτὲ δὲν τὸν ἀγνόησε καὶ ποτὲ δὲν φρόντιζε νὰ τὸν ξεφορτωθεῖ, κάθε φορά ποὺ ἀναζητοῦσε τὴν ζεστὴ παρουσία του. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ποτὲ δὲν ζήτησε κάτι ἀπὸ τὸν πατέρα του καὶ δὲν τοῦ τὸ ἔδωσε μὲ τὴν καρδιά του».
«Ἀναμφίβολα, καταλήγει ὁ Lewis, αὐτὸ μαρτυρεῖ τόσα πολλὰ γιὰ τὸν χαρακτήρα τοῦ γιοῦ, ὅσα καὶ γιὰ τὸν χαρακτήρα τοῦ πατέρα του: Αὐτὸς πού ζητάει ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ περισσότερο ἀπὸ αὐτὰ πού μπορεῖ ὁ πατέρας νὰ τοῦ δώσει, εἶναι σίγουρο ὅτι ζητάει σωστά. Καὶ γι’ αὐτὸ εἶναι σίγουρο ὅτι θὰ πάρει ὅ,τι ζητήσει. Τὸ ἀξίωμα αὐτὸ ἔχει θεολογικὲς διαστάσεις. Καὶ στηρίζεται στὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ: ‘Νὰ ζητᾶτε πρῶτα τήν Βασιλεία τοῦ Πατέρα μου, καὶ μετὰ ὅλα τά ἄλλα, ποὺ ἔχετε ἀνάγκη, θὰ σᾶς δοθοῦν’».
Κρατᾶμε ἀπὸ τὸν MacDonald αὐτὸ ποὺ ὁ Lewis τὸ ὀνομάζει θεολογικὸ ἀξίωμα: «Γίνε τέτοιος πατέρας, ὥστε τὸ παιδί σου νὰ ἀναζητάει ΕΣΕΝΑ, περισσότερο ἀπὸ ὅλα ἐκεῖνα τὰ ὑλικὰ πράγματα ποὺ ἔχεις νὰ τοῦ δώσεις. Γίνε γιὰ τὸ παιδί σου φωτεινὸ παράδειγμα καὶ ζωντανὸς ὁδοδείκτης πρὸς τὴν ἀληθινὴ Ζωὴ (τὸ Ζωὴ μὲ κεφαλαῖο), γιὰ τὸ ἀληθινὰ Πατρικό σου Σπίτι».
Τὸ δεύτερο παράδειγμα σωστοῦ πατέρα εἶναι ὁ πατέρας ἑνὸς λαμπροῦ ἐπισκόπου, τοῦ Μητροπολίτη Μαυροβουνίου Ἀμφιλοχίου Ράντοβιτς.
Μιλώντας στὸ ἀρχονταρίκι ἁγιορείτικης Μονῆς ὁ ἐπίσκοπος Ἀμφιλόχιος ἀναφέρθηκε στὴν ἁγιασμένη μορφὴ τοῦ πατέρα του. Θυμήθηκε ὅτι στὰ χρόνια της ἀθεϊστικῆς Γιουγκοσλαβίας, τότε ποὺ κανεὶς δὲν τολμοῦσε νὰ πάει στὴν Ἐκκλησία, ὁ πατέρας του τοὺς ἔπαιρνε καὶ τοὺς πήγαινε τακτικὰ γιὰ νὰ κοινωνοῦν. Στὸ χωριό, τοῦ εἶχαν προτείνει νὰ γίνει δάσκαλος, ἐπειδὴ εἶχε τελειώσει Λύκειο. Κι ἐκεῖνος ἀπάντησε: «Δὲν θέλω νὰ ἀναλάβω, γιατί θὰ ἀναγκαστῶ νὰ διδάσκω ἀθεΐα». «Ἕνα βραδάκι», διηγεῖται ὁ ἐπίσκοπος Ἀμφιλόχιος, «μετὰ τὶς ἀγροτικὲς δουλειές, εἴχαμε μαζευτεῖ ὅλα τά ἀδέλφια μου, ἑπτὰ παλληκάρια, καὶ συζητούσαμε περὶ ὁμολογίας τῆς πίστεως. Ὁ μακαρίτης ὁ μεγαλύτερος ἀδελφός μου ἔλεγε ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἐξωτερικεύουμε τὴν πίστη μας. Ἐγώ, τεταρτοετής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τότε, ἔλεγα τὸ ἀντίθετο. Ὁ πατέρας ἄκουγε τὴ συζήτηση, καὶ σὲ μιὰ στιγμὴ λέει:
‘Ἀκοῦστε, παιδιά μου. Ἔχω ἐσᾶς, ἑπτὰ γιούς, καὶ εἶμαι ἕτοιμος νὰ χύσω καὶ τὴν τελευταία σταγόνα τοῦ αἵματός μου γιὰ σᾶς. Ὅμως νὰ θυμᾶστε αὐτὸ ποὺ σᾶς λέω: Ἂν ἐρχόταν κάποιος νὰ μοῦ πεῖ. «Διάλεξε. Ἢ θὰ ἀρνηθῆς τὸ Χριστό, ἢ θὰ σοῦ σκοτώσουμε τοὺς ἑπτὰ γιούς», ἐγὼ θὰ ἔλεγα (καὶ τὸν πιάσανε τὰ κλάματα τὸν καϋμένο): «Ὁ Θεὸς τὰ ἔδωσε. Ὁ Θεὸς τὰ πῆρε. Δὲν εἶναι δικά μου. Τοῦ Θεοῦ εἶναι. Τὸν Χριστὸ δὲν Τὸν ἀρνοῦμαι». »Ἔκλαιγε σὰν μικρὸ παιδί. Τὸ θυμᾶμαι ἔντονα ἀκόμα», ἔλεγε ὁ ἐπίσκοπος Ἀμφιλόχιος. Ὁ ἁγιασμένος Σέρβος πατέρας δὲν εἶπε κάτι καινούργιο. Μὲ τὴν ὁμολογία του (ἔστω κι ἂν δὲν βρέθηκε στὴ δύσκολη θέση νὰ τὴν ἐφαρμόσει) προστέθηκε στὴ μεγάλη χορεία τῶν ἁγίων γονέων, ποὺ ἐνθάρρυναν καὶ ἦταν παρόντες στὸ μαρτυρικὸ θάνατο τῶν παιδιῶν τους καὶ οἱ περισσότεροί τους ἀκολούθησαν στὸ μαρτύριο: Ἁγία Σολομονὴ (μάννα τῶν ἑπτὰ Μακκαβαίων), ἡ μητέρα τοῦ ἁγίου Μελίτωνα (ἑνὸς ἀπὸ τοὺς Σαράντα Μάρτυρες), Ἁγία Ἀνθία (μάννα τοῦ ἁγίου Ἐλευθερίου), Ἁγία Σοφία μὲ τὶς τρεῖς θυγατέρες της καὶ πολλοὶ ἄλλοι. Τὰ συγκλονιστικὰ λόγια τοῦ πατέρα ποὺ ἀναφέραμε, οὐσιαστικὰ θέλουν νὰ δηλώσουν τὸ ἑξῆς ἁπλό:
«Ἂν ἀρνηθῶ τὸ Χριστό, τότε παύω νὰ εἶμαι Πατέρας σας (τὸ Π μὲ κεφαλαῖο). Καὶ ἀντὶ γιὰ τὴν ἀνάμνηση τῆς ζωογόνου πατρικῆς ἀγκαλιᾶς, σᾶς ἀφήνω μιὰ θανατηφόρα κληρονομιά. Σᾶς τραβάω, μὲ τὸ παράδειγμά μου, σὲ ἕνα δρόμο αἰώνιου θανάτου καὶ καταστροφῆς. Κι ἐγὼ δὲν σᾶς γέννησα γιὰ νὰ καταστραφεῖτε καὶ νὰ χαθεῖτε γιὰ πάντα. Σᾶς γέννησα γιὰ νὰ σωθεῖτε, καὶ γιὰ νὰ ζεῖτε γιὰ πάντα Ζωὴ Ἀληθινή. Γι᾽ αὐτὸ καλύτερα νὰ σᾶς καμαρώνω – Αἰώνια Ζωντανοὺς – Μάρτυρες τῆς Ἀλήθειας, παρὰ ἐσεῖς νὰ ἐπιβιώσετε μὲ τὸ στίγμα:
«Τὰ παιδιὰ τοῦ ἀρνησίχριστου» καὶ ἐγὼ νὰ εἶμαι ἀναπολόγητος στὸ φοβερὸ βῆμα τοῦ Χριστοῦ!»
Μὲ τὶς εὐχὲς καὶ τὶς πρεσβεῖες ὅλων τῶν ἁγίων γονέων τῆς Ἐκκλησίας μας, ἄς ἀνοίγουμε σωστὰ τὶς ἀγκαλιές μας γιὰ τὰ παιδιά μας, δίνοντάς τους τὴν ἀγάπη, ποὺ τὰ τρέφει καὶ τὰ σώζει. Καὶ αὐτὸ θὰ γίνεται πραγματικότητα, μόνο ὅταν ἐμεῖς ἀγωνιζόμαστε σταθερὰ νὰ ζοῦμε μέσα στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Θεοῦ, στὴν Ἐκκλησία Του.
