[………….]
Στην σημερινή εποχή όπου επικρατεί υπερκυριάρχηση των υλικών αγαθών, υπερκαταιγισμός τεχνολογικών διαθέσιμων επιτευγμάτων, υπερκερασμός των ιδεών και των επιστημών έναντι της Πίστεως, υπερπλήθυνση της πάσης φύσεως αμαρτίας με αποτέλεσμα να έχει σκοτισθεί ο νους έως ψηλαφίσεως, να έχει σκεπάσει η οθόνη την όντως ωραιότητα και έχει αφήσει απογυμνωμένη την σκαιότητα της ασχήμιας, της φιλαρχίας, της εξουσιομανίας.
Όλοι ζητούν ίσα δικαιώματα, ίσα δεξιώματα, ανίκανοι οι ίδιοι να διακρίνουν την ήρα από το στάρι, ενίοτε τον ελέφαντα από τον μέρμηγκα, όλοι ανεξαιρέτως θέλουν να αναλάβουν ύψιστα αξιώματα που θα τους επιφέρουν εξουσία, δόξα, χρήμα με όλα τα συμπαρομαρτούντα αυτών, εποφθαλμιούν την θέση που κατέχουν οι αξιωματικώς και ιεραρχικώς ανώτεροί τους εμφωλεύοντας μέσα στην ψυχή τους τα πάθη της ζηλοφθονίας, της μήνιδος, του χόλου και άλλων λοιγίων μετάλλων που ελλοχεύουν στα λαγούμια της ψυχής.
Είναι πολύ εύκολο να γίνει αντιληπτός ένας ιεραρχικά κατώτερος άνθρωπος, ανεξαρτήτως μορφώσεως ή πίστεως, ο οποίος διατηρεί αισθήματα φθόνου και επίβουλου σφετερισμού προς το αξίωμα, αλλά και το πρόσωπο κάποιου χρηστού σκηπτούχου της σύγχρονης εποχής, «ἐκ γὰρ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας λαλεῖ τὸ στόμα αὐτοῦ. (Λουκᾶ ς΄ 37-45), («Ματθ. 12,34), «ὁ ἀγαθὸς ἄνθρωπος ἐκ τοῦ ἀγαθοῦ θησαυροῦ τῆς καρδίας αὐτοῦ προφέρει τὸ ἀγαθόν, καὶ ὁ πονηρὸς ἄνθρωπος ἐκ τοῦ πονηροῦ θησαυροῦ τῆς καρδίας αὐτοῦ προφέρει τὸ πονηρόν» (Λουκᾶ ς΄ 37-45), ο αγαθός προφέρει τον αγαθόν λογον, ο πονηρός τον πονηρόν λόγον.
Η δε επαναληπτικότητα των επεισοδίων εκτόξευσης ύβρεων και συκοφαντιών προς το πρόσωπο που κατευθύνεται ο ατηρής (=χολωτός) λόγος και τα δεδηλησμένα (=εμποτισμένα με δηλητήριο) βέλη του μαρτυρεί και την ύπαρξη ψυχικού πάθους, το οποίο, ίσως, χρήζει και ιατρικής συνδρομής, αλλά οπωσδήποτε χρήζει πνευματικής κάθαρσης.
Το ίδιο ισχύει και στις περιπτώσεις που οι κακόβουλοι, συκοφαντικοί μύδροι εξαπολύονται κατά παντός ηγέτου που προεξάρχει μιας ομάδας ανθρώπων με δίκαιο τρόπο και φιλόκαλη διάθεση από κάποιον επίβουλο ιεραρχικά κατώτερο άνθρωπο.
Ο Μέγας Βασίλειος επισημαίνει ότι ο συκοφάντης είναι δολοφόνος της ψυχής του συκοφαντούμενου, ο δε Αρχιμ. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης, όπως θεόπνευστα επισημαίνει στο βιβλίο του «Λόγοι Ασκητικοί» όταν κάποιος αποκαλύπτει πόσο κακός είναι ο άλλος και πόσο ψεύδεται ο άνθρωπος αυτός ζει μέσα στα τείχη του εγωισμού του, είναι δυστυχέστατος, αποτυχημένος, δεν έχει ελάχιστη πληροφορία ότι υπάρχει Θεός, εάν είχε, θα ήξερε πως ο Θεός είναι ο πλησίον, και δεν θα ήταν δυνατόν να ατιμάσει τον Θεό στο πρόσωπο του αδελφού του, πόσω μάλλον όταν ο αδερφός τυγχάνων ων και θεσμικός προϊστάμενός του.
Θα ήταν, ίσως, χρήσιμο, παρεμβαλωματικά, να εξετασθεί και από ψυχολογικής επόψεως το ζήτημα του φιληγεμονισμού και των αυτοπροβλητικών συμπεριφορών των ατόμων, που όντων σε κάποιο πολιτικό σχηματισμό, ωστόσο, επιζητούν διαρκώς τη διάκριση και τη διαφοροποίηση, λέγοντας στην ουσία τα ίδια πράγματα αναδιαρθρωμένα χρησιμοποιώντας ως βάση τα ίδια ιδεολογικά υλικά.
Στις παιδαγωγικές απόψεις του Piaget (1998/2000) κεντρική θέση κατέχει η έννοια της «αυτοδιακυβέρνησης», την οποία αντιλαμβάνεται ως μέθοδο κοινωνικής αγωγής με τρεις σκοπούς: να περιορίσει ο άνθρωπος τον εγωκεντρισμό του, να συνεργάζεται με τους άλλους και να συμμορφώνεται σε κοινούς κανόνες (Ευαγγ. Γαλανάκη, Θέματα Αναπτυξιακής Ψυχολογίας). Η αυτοδιακυβέρνηση συμβάλλει στην ανάπτυξη της προσωπικότητας των ανθρώπων, όσο και της αλληλεγγύης μεταξύ τους.
Ο Elkind (1967, 1970, 1978a, 1978b, 1985) συστηματοποίησε και συνόψισε τις μορφές εγωκεντρισμού σε δύο έννοιες, μία εξ αυτών την ονόμασε «φανταστικό ακροατήριο» όπου ο έφηβος κατ’ αρχάς, ο ενήλικας αργότερα νιώθει ότι είναι διαρκώς στο επίκεντρο της προσοχής των άλλων, ένας ηθοποιός επί σκηνής. Για ορισμένους ανθρώπους η φράση του Shakespeare «Η οικουμένη όλη είναι μια σκηνή θεάτρου, κι όλοι, άνδρες-γυναίκες, ρόλους παίζουν μόνο» θα μπορούσε να αποδίδει το βίωμα πολλών πολιτικών σωτήρων. Μια μορφή εκδήλωσης του «φανταστικού ακροατηρίου», σύμφωνα με τον Elkind, είναι οι παραπτωματικές πράξεις, όπως ο βανδαλισμός ή οι αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές.
Θα μπορούσε να παρατίθεται σωρεία επιστημονικών θεωρημάτων, μελετών, πορισμάτων εάν θα συνεισέφερε κάτι περισσότερο στο αυτονόητο: ο έχων όμματα, οράτω. Είναι πλέον του εμφανούς για τον κοινό νου η φαινομενική ριζοσπαστικοποίηση του κάθε επίδοξου σφετεριστή ηγεμονίσκου.
*Ο βασιλεύς, ο ηγέτης, ο πρόεδρος όταν είναι δώρο Θεού θεωρείται ποιμένας λαού, μεγάλου ή μικρού ποιμνίου. Εάν ο άλφα ή ο δείνα καταρρητορεύει και καταδολιεύει εις βάρος του καλού ποιμένα κατορθώνοντας να εκταράξει τον ευπειθέστατο λαό και να καταγάγει το ποίμνιο εναντίον του αγαθού ποιμένα του, τότε ο δόλιος αυτός είναι μεταμφιεσμένος λύκος με προβιά προβάτου. Σημείωσε ότι ο βασιλεύς λαών λέγεται ποιμήν διότι συμβαίνει να είναι ευπειθείς σε αυτόν οι άνθρωποι όπως τα πρόβατα στον προϊστάμενό τους. Διότι το πώυ (=πλήθος προβάτων) σε κανέναν άλλο δεν είναι ευπειθές παρά στον άγοντα και καθοδηγούντα αυτό. Και, αλλοίμονο αν ήταν, τότε θα ερχόταν ο λύκος να το πλανήσει και να το κατασπαράξει.*
*Ο Οδυσσέας με το βασιλικό σκήπτρο (του βασιληά Αγαμέμνονα) ανά χείρας εξέπληττε (=χτυπούσε) τον λαό αποτρέποντάς τον να φτάσει στις νήες και να φύγει από την Τροία τον 9ο χρόνο της πολιορκίας επειδή παράκουσαν τον βασιληά Αγαμέμνονα και υπήκουσαν στην δόλια καταρρητόρευση ενός ακαιρολόγου, ασωφρόνιστου, ατάσθαλου και απαρρησίαστου (χαρακτηρισμοί του Ομήρου), του Θερσίτου, ο οποίος ήθελε (κατά τον Όμηρο) να εξισώσει τον εαυτό του με τους αρίστους (του οποίου το όνομα ετυμολογείται από το θάρσος-θράσος το οποίο δηλοί και τον θρασύδειλο) και ξεσήκωνε το πλήθος των στρατιωτών να εγκαταλείψουν την Τροία και τον σκοπό της αποστολής τους.*
[…………..]
Άννα ΒΚ, Φιλόλογος, Συγγραφέας
