Καί ἐδῶ τίθεται ἀπό πολλούς τό ἐρώτημα:
«Καί τί μέ νοιάζει ἐμένα νά γίνω ἕνας ‘ἀναγεννημένος ἐν Χριστῷ ἄνθρωπος’, ὅταν ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ, ἀγνοώντας τόν Χριστό, μήν πιστεύοντας στόν Χριστό, μπορῶ κάλλιστα νά μήνκλέβω, νά μήν σκοτώνω, νά μήν μοιχεύω, νά μήνλέω ψέματα, νά μήν κατακρίνω, νά κάνω ἐλεημοσύνες, νά λυπᾶμαι καί τό … μυρμήγκι ἀκόμη;».
Ἐπιχειροῦμε μιά ἀπάντηση ἔχοντας βοηθό μας ἕνα σύγχρονο ἀπολογητή τοῦ Χριστιανισμοῦ, ὁ ὁποῖος ξεκινώντας ἀπό ἀγνωστικιστής κατέληξε συνειδητός Χριστιανός, μέγας ἀπολογητής τοῦ Χριστιανισμοῦ, καί πλησίασε πολύ κοντά στήν Ὀρθόδοξη Παράδοση. Πρόκειται γιά τόν καθηγητή τῆς Μεσαιωνικῆς Φιλολογίας στό Κέμπριτζ καί στην Ὀξφόρδη C. S. Lewis. Γράφει κάπου ὁ Lewis: «Ὅταν κάποιος ρωτάει, ἄν μπορεῖ νά εἶναι καλός ἄνθρωπος, χωρίς νά εἶναι καλός χριστιανός, εἶναι σάν νά λέει στόν ἑαυτό του: ‘Δέν μέ ἐνδιαφέρει ἄν ὁ Χριστιανισμός εἶναι ἀλήθεια ἤ ὄχι. Τό μόνο πού μέ ἐνδιαφέρει εἶναι νά εἶμαι καλός ἄνθρωπος. Θά ἐπιλέξω τίς πεποιθήσεις μου, ὄχι μέ κριτήριο τό ΑΝ ΑΛΗΘΕΥΟΥΝ, ἀλλά μέ κριτήριο τό ΠΟΣΟ ΜΕ ΒΟΗΘΑΝΕ’.
»Εἰλικρινά τό βρίσκω δύσκολο, λέει ὁ Lewis, νά κατανοήσω αὐτό τόν τρόπο σκέψης. Φοβᾶμαι ὅτι κάποιοι ἀνόητοι ἱεροκήρυκες, μέ τό νά σᾶς τονίζουν συνεχῶς τό πόσο ΧΡΗΣΙΜΟΣ εἶναι ὁ Χριστιανισμός γιά σᾶς, καί πόσο καλός γιά την κοινωνία, σᾶς ἔκαναν νά ξεχάσετε ὅτι ἡ ἀξία τοῦ Χριστιανισμοῦ δέν ἔγκειται στό ὅτι εἶναι ἁπλῶς «χρήσιμος». Ὁ Χριστιανισμός ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΓΙΑΤΡΟΣΟΦΙ. (Ὁ Χριστιανισμός δέν εἶναι ἕνα depon, λέει ὁ Lewis. Δέν εἶναι μιά ἀσπιρίνη, πού χρησιμεύει ἁπλῶς νά μειώσειτόν πόνο ἀπό τά βάσανα τῆς ζωῆς). Ὁ Χριστιανισμός εἶναι μιά ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ.
Ὁ Χριστιανισμός μᾶς φανερώνει τήν ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ!»
Καί συνεχίζει ὁ Lewis: «Ἄν ὁ Χριστιανισμός εἶναι ψεύτικος, (δηλαδή, ἄν τά γεγονότα, γιά τά ὁποῖα δίνει μαρτυρία, εἶναι παραμύθια), τότε κανένας εἰλικρινής ἄνθρωπος δέν θά θέλει νά τόν πιστέψει, ὅσο χρήσιμος κι ἄν εἶναι. (Κανείς δέν θέλει νά χτίσει τήν ζωή του πάνω σέ παραμύθια).
Ἄν ὅμως εἶναι ΑΛΗΘΕΙΑ, (ἄν, δηλαδή, τά συγκλονιστικά γεγονότα, γιά τά ὁποῖα δίνει μαρτυρία ἔγιναν στήν πραγματικότητα, ἐν τόπῳ καί ἐν χρόνῳ), τότε (ἐδῶ προσέξτε!) κάθε εἰλικρινής ἄνθρωπος θά θέλει νά πιστέψει, ἀκόμη καί ἄν ὑποθέσουμε ὅτι ὁ Χριστιανισμός δέν τοῦ εἶναι καθόλου χρήσιμος!».
Ἄς σταθοῦμε λίγο στίς θαυμάσιες παρατηρήσεις τοῦ Χριστιανοῦ ἀπολογητῆ.
Κανένας ἄνθρωπος (λέει ὁ Lewis), πού εἶναι εἰλικρινής μέ τόν ἑαυτό του, δέν θέλει νά στηρίξει τήν ζωή του σέ ἕνα ψέμα, ὅσο κι ἄν αὐτό τό ψέμα τοῦ εἶναι χρήσιμο· ὅσο κι ἄν τόν βολεύει. Ἄς θυμηθοῦμε ἐδῶ τόν ἀπόστολο Παῦλο, πού λέει ὅτι, ἄν ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ψέμα, τότε ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί θά ἤμασταν οἱ ἐλεεινότεροι ἀπό ὅλους τούς ἀνθρώπους (Α΄ Κορ. 15, 16-19).
Καί τότε, ὅλοι ὅσοι μαρτύρησαν ἤ ἐκοιμήθησαν ἐν Χριστῷ (δηλ. ἐλπίζοντας στήν ἀνάσταση καί στην αἰώνια ζωή), «ἀπώλοντο»! Πῆγαν χαμένοι! Ἆραγε μπορεῖς εὔκολα νά παραβλέψεις τά ποτάμια αἱμάτων τῶν ἁγίων μαρτύρων, πού χύθηκαν σέ ὅλους τούς αἰῶνες τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας ἱστορίας; Μπορεῖς εὔκολα νά εἰπεῖς ὅτι τόσο αἷμα χύθηκε γιά ἕνα ψέμα; Ὅλες αὐτές οἱ μυριάδες (κυρίως νέων) ἀνθρώπων, πού συνήθως πήγαιναν στό μαρτύριο μέ τέτοια λαχτάρα καί χαρά σάν να πήγαιναν σέ γάμο, μπορεῖς εὔκολα νά ἰσχυριστεῖς ὅτι μαρτύρησαν γιά ἕνα ψέμα; Ποιός θά μποροῦσε ἄνετα νά δεχθῆ, ὅτι ὅλοι αὐτοί ἔπαθαν δῆθεν ὁμαδική παράκρουση ἤ κάποιο ἄλλο ψυχολογικό πρόβλημα ἤ ἔπεσαν θύματα πλάνης;
Καί νά προσέξουμε κάτι πολύ σημαντικό: Ὅταν οἱ ἀντίχριστοι ἄρχοντες ἐπίεζαν τούς μάρτυρες νά θυσιάσουν στά εἴδωλα ἤ ἀργότερα νά γίνουν μουσουλμάνοι, δέν τούς καλοῦσαν νά πάψουν νά εἶναι καλοί καί ἠθικοί ἄνθρωποι καί νά γίνουν κακοί! Ἴσα-ἴσα, τούς ἀνάγκαζαν μέ βία νά ἀλλάξουν πίστη, γιατί νόμιζαν ὅτι μόνο μέ τήν πίστη τῆς εἰδωλολατρίας ἤ τοῦ ἰσλάμ μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά εἶναι δῆθεν ἀληθινά καλός καί ἠθικός. Ὅλοι οἱ δικαστές τῶν μαρτύρων τά ἴδια ἔλεγαν: «Ἀρνήσου τόν Χριστό, καί ἔλα νά σωθεῖς, ὅπως ἐμεῖς διδάσκουμε τήν σωτηρία, ὄχι ὅπως τήν διδάσκει ὁ Χριστός»!
Καί ὁ πατέρας τῆς ἁγίας Βαρβάρας δέν την ἐπίεζε νά ἀφήσει τόν Χριστιανισμό γιά νά ἀλητέψει. Κάθε ἄλλο! Ὁ ἴδιος τήν εἶχε βάλει σέ χρυσό κλουβί, γιά νά προστατέψει τήν ἠθικότητά της. Ὅμως ἀποδείχθηκε ὅτι αὐτό τό «χρυσό κλουβί» τῆς ἠθικῆς ζωῆς στηριζόταν σέ μιά ὄχι μόνο ψεύτικη ἀλλά καί δαιμονική πίστη· σέ μιά ἀπάνθρωπη πίστη, πού τελικά ὁδήγησε ἕνα πατέρα νά σφάξει τό ἴδιο τό παιδί του. Γιά ποιά ἠθική πάλευε ὁ πατέρας τῆς ἁγίας Βαρβάρας, ὅταν ὁ ἴδιος τόσο εὔκολα ἔγινε παιδοκτόνος; Προφανῶς ἡ ‘ἠθική’ του στηριζόταν σέ ἕνα δαιμονικό μίσος ἐναντίον τῆς ἀλήθειας ἑνός γεγονότος: τοῦ ἱστορικοῦ γεγονότος τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ.
