Λέξεις καί σκέψεις γιά τή Δημοκρατία / Ἰωακείμ Χατζηδήμου*

«Δημοκρατία» – δέν εἶναι ἄγνωστη λέξη… Ἀντίθετα μάλιστα, τήν ἀκοῦμε πολύ συχνά καί μάλιστα πακέτο μ’ ἕνα τσουβάλι ἄλλες λέξεις, ὅπως: Βουλή, βουλευτές, ἐκλογές, κοινοβούλιο, νόμοι, σύνταγμα…

Γνωστές – ἄγνωστες ὅλες αὐτές οἱ λέξεις, ἀλλά μήν νομίζετε ὅτι καταλαβαίνουμε καί πολύ τή σημασία τους. Ἄνοιξα ἐγκυκλοπαίδειες, ἔκανα κλίκ στά παραθυράκια τοῦ internet… ζαλίστηκα, μπερδεύτηκα, ἀποκοιμήθηκα.

Κλείνοντας τά παραθυράκια τῶν ματιῶν μου, ἄνοιξα μία πορτούλα στ’ ὄνειρο καί βρέθηκα, λέει, σ’ ἕναν ὑπέροχο κῆπο. Ἕναν κῆπο γεμάτο πολύχρωμα λουλούδια, μικρά, μεγάλα, ψηλά, χαμηλά, μέ πολλά ἤ μέ λίγα πέταλα. Συνυπῆρχαν, ξεχωριστά τό καθένα κι ὅλα μαζί φτιάχνανε ἕνα ὑπέροχο ἁρμονικό σύνολο. Οἱ πεταλοῦδες καί τά μελισσάκια ἔπαιρναν ἀκούραστα τή γύρη ἀπό τό ἕνα λουλούδι καί τήν πήγαιναν στό ἄλλο κι ἔτσι αὐξάνονταν καί πολλαπλασιάζονταν. Ὁ οὐρανός ἦταν καθαρός κι ὁ ἥλιος ἔλαμπε καί φώτιζε τήν κάθε γωνιά. Ὅλα στό φῶς, τίποτε κρυφό, τίποτε σκοτεινό.

Κάποιοι ἀκούραστοι κηπουροί ἔσκυβαν συνέχεια μ’ ἀγάπη, φροντίδα κι ἐργατικότητα πάνω στά λουλουδάκια, τά ὑπηρετοῦσαν καί τά φρόντιζαν. Ἔβαζαν ὅλες τίς γνώσεις, τήν ἀγάπη καί τό μεράκι τους, γιά νά μή λείψει τίποτε κι ἀπ’ τό πιό μικρό κι ἀσήμαντο λουλουδάκι. Ἔβγαζαν μέ προσοχή τά ζιζάνια πού φύτρωναν ἀπειλητικά ἀνάμεσά τους κι ἔστηναν ὄμορφους, ἁρμονικούς φράκτες, γιά νά τά προστατεύουν.

Καί καθώς κοίταζα μ’ ἀπορία καί θαυμασμό, ἦρθαν δίπλα μου δυό ἄσπρα περιστεράκια, κάθισαν στούς ὤμους μου καί μοῦ ψιθύρισαν:

-Νά ἡ δημοκρατία! Ὅλα διάφανα, καθαρά φωτεινά. Ὅλοι ἔχουν θέση κι ἐκφράζονται μέ τόν τρόπο τους. Ὁ καθένας ἔχει τή δική του ἄποψη, τό δικό του χρῶμα καί δέν χρειάζεται νά τό κρύβει. Ἀντίθετα, τό καταθέτει στό κοινό σύνολο γιά νά τό ὀμορφύνει.

– Κι οἱ μελισσοῦλες μέ τή γύρη;

– Ὅπως αὐτές μεταφέρουν τή γύρη ἀπό τό ἕνα λουλούδι στό ἄλλο, ἔτσι καί ἡ δημοκρατία, τρέφεται κι ἑδραιώνεται μέ τήν ἐλεύθερη ἀνταλλαγή τῶν ἰδεῶν καί τῶν ἀπόψεων.

– Κι οἱ ἀκούραστοι κηπουροί;

– Εἶναι οἱ βουλευτές, αὐτοί πού τούς διαλέγει ὁ λαός γιά νά τόν ὑπηρετοῦν, νά τόν φροντίζουν, νά ἐργάζονται γιά τό καλό τῆς πατρίδας (τοῦ κήπου), ἀσταμάτητα, χωρίς διακρίσεις ἀπέναντι στούς πολίτες. Ὅπως οἱ κηπουροί δέν διαλέγουν ποιά λουλούδια θά ποτίσουν, ἔτσι καί οἱ βουλευτές, ἀνήκουν σ’ ὅλους τούς πολίτες κι ἔχουν χρέος ἐξίσου νά φροντίζουν γιά ὅλους, ἄσχετα μέ τό χρῶμα ἤ τόν πλοῦτο τους.

– Κι ὁ φράχτης;

-Αὐτός παριστάνει τούς νόμους. Οἱ νόμοι, σέ μία σωστή δημοκρατία, πρέπει νά ψηφίζονται γιά τό καλό τῶν πολιτῶν καί τῆς χώρας, γιά τήν προστασία, τήν εὐημερία τους. Καί νά ἔχουν τό σωστό μέτρο. Οὔτε νά τούς κρύβουν τόν ἥλιο (δηλαδή νά περιορίζουν τήν ἐλευθερία καί νά τούς καταπιέζουν), ἀλλά οὔτε καί νά τούς ἀφήνουν ἀπροστάτευτους, αὐτούς καί τή χώρα.

– Ναί, ἀλλά εἶναι στ’ ἀλήθεια ἔτσι;

-Καλό μας παιδάκι, ἔτσι θά ἔπρεπε νά εἶναι. Ἀλλά οἱ μεγάλοι, ξέρεις, ἔχουν πιά κλείσει τά αὐτιά τους κι ἔχουν ντυθεῖ μέ πανοπλίες ἐγωισμοῦ, συμφέροντος, ἀτομισμοῦ.

Ἀπομακρύνθηκαν ἀπό τόν «Νοητό Ἥλιο τῆς Δικαιοσύνης» καί πιάστηκαν στά πλοκάμια τῆς διαφθορᾶς. Ἐσεῖς κρατῆστε ἀνοικτά τ’ αὐτιά, τά μάτια καί τίς καρδιές σας, ἐσείς μάθετε, ἀνατρέχοντας στήν ἱστορία καί στήν παράδοσή μας, τίς ἀξίες τῆς Δημοκρατίας καί τῆς ἐλευθερίας, γιατί εἶστε τό παρόν καί τό μέλλον τῆς Ἑλλάδας μας καί ἡ ἐλπίδα της γιά ἕνα καλύτερο αὔριο.

Αὐτά εἶπαν τά περιστέρια καί πέταξαν στόν γαλανό οὐρανό, καί χάθηκαν στή λαμπρή ἀπεραντοσύνη του…

 

*Μαθητής(όταν έγραψε το άρθρο) Στ΄ Δημοτικοῦ, Γιαννιτσά

Θα χαρούμε να ακούσουμε τις σκέψεις σας

Αφήστε ένα σχόλιο

Το Ρωμαίικο
Logo

Ραδιόφωνο του Ρωμαίικου