Το Ρωμαίικο > Ορθοδοξία > Ἡ ἁμαρτία

Ἡ ἁμαρτία

Ἡ ἁμαρτία, ὡς γνωστόν, «εἶναι ῥίζα πικρίας»

  1. Σκοτίζει τὸν νοῦ, δηλητηριάζει τὴν καρδιά, αἰχμαλωτίζει τὴ θέληση. Αὐτὸ ἐπιβεβαιώνει κατηγορηματικὰ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος: «πᾶς ὁ ποιῶν τὴν ἁμαρτίαν δοῦλός ἐστι τῆς ἁμαρτίας».
  2. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος παρομοιάζει τὶς ἁμαρτίες μὲ τὶς ἀρχαῖες σκύλλες. Λέγει χαρακτηριστικὰ γιὰ τὴν ἁμαρτία: «οὔ μοι δοκεῖ ἁμαρτεῖν οὕτως αὐτὴν ἀναπλάττων, οἵας οἱ τῶν ἔξωθεν ποιηταὶ τὰς Σκύλλας ὑπογράφουσι».
  3. Τὸ σῶμα τοῦ θανάτου γιὰ τὸ ὁποῖο μιλάει ὁ ἀπόστολος Παῦλος εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἁμαρτίας. Τὸ μεγαλύτερο πρόβλημα τοῦ ἀνθρώπου εἶναι νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, νὰ θεραπευτεῖ καὶ νὰ διασώσει τὴν πρώτη του εὐγένεια καὶ τοὺς χαρακτῆρες τοῦ Θεοῦ μέσα του.

Ὁ ἀοίδιμος Μητροπολίτης Κοζάνης Διονύσιος γράφει γιὰ τὴν ἁμαρτία: «Ἡ μεγάλη τραγικότης, μέσα εἰς τὴν ὁποίαν ζεῖ ὁ ἄνθρωπος, εἶναι ἡ ἁμαρτία “ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μού ἐστι διαπαντός”. Ἀλοίμονον εἰς ἐκεῖνον τὸν ἄνθρωπον, τὸν χριστιανόν, ποὺ δὲν ζεῖ τὴν τραγικότητα αὐτήν, ποὺ δὲν ἔχει συνεχῆ ὑπόμνησιν τῆς ἁμαρτίας, ποὺ ἡ συνείδησίς του πρὶν ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν δὲν τὸν ἐλέγχει. Ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος ἔχει χάσει τὴν ἐσωτερικὴν αἴσθησιν· εἶναι πνευματικῶς νεκρός, ὅπως τὸ σῶμα ποὺ ὅταν ἀποθάνῃ δὲν αἰσθάνεται καὶ δὲν ἔχει ζωή. Διότι ἡ ἁμαρτία, ποὺ δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρὰ ἡ παράβασις τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ καὶ ἱκανοποίησις τοῦ ἰδικοῦ μας θελήματος, ἡ ἁμαρτία λοιπόν, εἶναι μία πρᾶξις καί μετά τὴν πρᾶξιν μία κατάστασις»5. Εἶναι μιά καθολικὴ πραγματικότητα εἰς τὴν ζωὴν ὄχι μόνον τῶν ἀνθρώπων, ἀλλὰ καὶ ὁλοκλήρου τοῦ κόσμου6. Χρειαζόμαστε ὅλοι τὴν θεραπεία τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ7.

σύσταση το Μυστηρίου

Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης κάθε θεοφιλὴς ψυχὴ ποθοῦσε νὰ γιατρευθεῖ ἀπὸ τὴν ἀσθένεια τῆς ἁμαρτίας. “Ἴασαι τὴν ψυχήν μου ὅτι ἥμαρτόν σοι”, παρακαλοῦσε μὲ τὰ λόγια τοῦ προφήτου Δαυΐδ. Ὅταν ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, ὁ Χριστὸς ἐνηνθρώπησε, σταυρώθηκε καὶ ἀναστήθηκε, προκειμένου νὰ θεραπευθεῖ τό μέγα τραῦμα, ὁ ἄνθρωπος.

Ἔτσι ὁ Χριστὸς ἔγινε ὁ Ἰατρὸς τοῦ ἀνθρώπου. Κατὰ τὸν ἁγιορείτη Ἱερομόναχο Γρηγόριο, ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς χαρακτήρισε τὴν ἁμαρτία ὡς ἀσθένεια καὶ τὸν ἑαυτό του ὡς Ἰατρό, ὅταν ἀπαντώντας σ’ ἐκείνους ποὺ τὸν κατηγοροῦσαν ὅτι ἐπισκέπτεται τοὺς ἁμαρτωλούς, εἶπε: «Δὲν ἔχουμε ἀνάγκη οἱ ὑγιεῖς ἀπὸ ἰατρό, ἀλλὰ οἱ ἀσθενεῖς. Δὲν ἦλθα νὰ καλέσω σὲ μετάνοια τοὺς δικαίους, ἀλλὰ τοὺς ἁμαρτωλούς».

Μιλώντας ὁ Χριστὸς στὴ συναγωγὴ τῆς Ναζαρέτ, εἶπε ὅτι μὲ τὴν ἐνσάρκωσή Του ἐκπληρώθηκε ἡ προφητεία «Πνεῦμα Κυρίου ἐπ’ ἐμέ, οὗ εἵνεκεν ἔχρισέ με, εὐαγγελίσασθαι πτωχοῖς ἀπέσταλκέ με, ἰάσασθαι τοὺς συντετριμμένους τὴν καρδίαν, κηρῦξαι αἰχμαλώτοις ἄφεσιν».

Ὁ Κύριος ἦλθε στὴ γῆ ὡς ἰατρὸς ἐκείνων ποὺ ἡ καρδιὰ εἶχε συντριβεῖ ἀπὸ τὸ βάρος τῆς ἁμαρτίας. Κατὰ τὸν ἅγιο Κύριλλο Ἀλεξανδρείας, ὁ Χριστὸς ἦλθε νὰ θεραπεύσει «τοὺς ἀσθενεῖς ποὺ ἔχουν νοῦν ἄστατο καὶ εὔκολα διεφθαρμένο, καὶ δὲν μποροῦν νὰ ἀντισταθοῦν στὶς προσβολὲς τῶν παθῶν». Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος μᾶς προτρέπει: «Μὴ λές· “ἁμάρτησα, καὶ τί μπορῶ νὰ κάμω;”. Ἔχεις Ἰατρὸ ἀνώτερο ἀπὸ τὴν ἀρρώστια, ἔχεις Ἰατρὸ ποὺ νικᾶ τὴν φύση τοῦ νοσήματος, Ἰατρὸ ποὺ θεραπεύει μόνο μὲ τὸ νεῦμα. Ἔχεις ἰατρὸ ὁ ὁποῖος μπορεῖ καὶ θέλει νὰ σὲ θεραπεύσει». Σ’ αὐτὸν τόν μοναδικό φιλάνθρωπο Ἰατρὸ καταφεύγει κάθε πνευματικὰ ἀσθενὴς καὶ ζητᾶ τὴν ἴαση τῆς ψυχῆς του: «Τὴν σηπεδόνα, Σωτήρ, θεράπευσον, τῆς ταπεινῆς μου ψυχῆς, μάλαγμά μοι ἐπίθες, καὶ ἔλεον καὶ οἶνον, ἔργα μετανοίας, κατάνυξιν μετά δακρύων».

Ἐὰν ἀναφερθοῦμε στὴν ἵδρυση τοῦ μυστηρίου, ἀσφαλῶς θὰ ἀναφέρουμε τὸ περιλάλητο χωρίο τοῦ Ἰωάννου: «Καθὼς ἀπέσταλκέ με ὁ Πατήρ, κἀγὼ πέμπω ὑμᾶς. Καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐνεφύσησε καὶ λέγει αὐτοῖς. Λάβετε Πνεῦμα ἅγιον· ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται. Ἐδῶ βλέπουμε νά τοὺς δίδει τὴν ἐξουσία τοῦ δεσμεῖν καὶ λύειν τὶς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων. Ὁ Ζιγαβινὸς τὸ ἐπεξηγεῖ τὸ χωρίο ὡς ἑξῆς: «Ἐγχειρίζει αὐτοῖς τὸ ἴδιον ἔργον καὶ καθιστᾷ τούτους διαδόχους αὐτοῦ». Τὴν ἴδια δωρεὰ ἰδιαιτέρως ἔδωσε καὶ στὸν Πέτρο καὶ στοὺς ἄλλους μαθητές. Ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος γράφει ὅτι ὁ Κύριος συγχωρεῖ τὶς ἁμαρτίες τῶν μετανοούντων, «ἐὰν μετανοήσωσιν εἰς ἑνότητα Θεοῦ καὶ συνέδριον ἐπισκόπου». Τὸ βιβλίο τοῦ Βαρνάβα, ἐπίσης, προτρέπει αὐτοὺς ποὺ πρόκειται νὰ προσευχηθοῦν νὰ ἔχουν ἐξομολογηθεῖ: «Ἐξομολογήσῃ ἁμαρτίας σου· οὐ προσάξεις ἐπὶ προσευχὴν ἐν συνειδήσει πονηρᾷ». Οἱ ἀποστολικὲς διδαχὲς τὸ ἴδιο· «κατὰ Κυριακὴν Κυρίου συναχθέντες κλάσατε ἄρτον καὶ εὐχαριστήσατε προεξομολογησάμενοι τὰ παραπτώματα ὑμῶν, ὅπως καθαρὰ ἡ θυσία ἡμῶν ᾖ».

Στὴν ἀρχὴ ἐνώπιον τοῦ Ἐπισκόπου καὶ τῶν κληρικῶν γινόταν ἡ ἐξομολόγηση. Μετὰ στὸν ὁρισθέντα ἐπί μετανοίας Πρεσβύτερο καί μετά μυστικῶς σ’ ὅλους τοὺς κληρικούς.

ἱερομόναχος Γρ.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

nv-author-image

Θεόφιλος Παπαδόπουλος