Το Ρωμαίικο > Κοινοτισμός > Οικογένεια υπό αφανισμό / * Του Παναγιώτη Β. Δημακάκου

Οικογένεια υπό αφανισμό / * Του Παναγιώτη Β. Δημακάκου

«Στὴν ἐποχή μας ἡ Ἑλλάδα ὑποφέρει ἀπὸ γενικὴ ἀτεκνία καὶ ὀλιγανθρωπία, ἕνεκα τῆς ὁποίας καὶ οἱ πόλεις ἐρημώθηκαν καὶ ἡ παραγωγὴ σταμάτησε, μολονότι δὲν ἔγιναν οὔτε πόλεμοι οὔτε ἐπιδημίες. Καὶ ὅλα αὐτά, γιατὶ οἱ ἄνθρωποι ἀγαποῦν τὴν πολυτέλεια, τὸ χρῆμα καὶ τὴν τεμπελιὰ καὶ δὲν ἐπιθυμοῦν οὔτε νὰ παντρεύονται οὔτε παντρευόμενοι νὰ ἀναθρέψουν παιδιά, ἀλλὰ τὸ πολὺ ἕνα ἢ δύο παιδιά…». Αὐτὲς οἱ γραμμὲς δὲν γράφτηκαν σήμερα ἀλλὰ τὸν 2ο πρὸ Χριστοῦ αἰῶνα ἀπὸ τὸν ἱστορικὸ Πολύβιο τὸν Μεγαλοπολίτη (203-120 π.Χ), ὅταν ἦλθαν ἐδῶ οἱ Ρωμαῖοι καὶ βρῆκαν μία Ἑλλάδα σὲ ἀπίστευτη παρακμή. Ἡ ἐποχὴ ἐκείνη διαφέρει ἀπὸ τὴ σημερινή;

Τὴν 15η Μαΐου ἑορτάζουμε τὴ «Διεθνῆ Ἡμέρα τῆς Οἰκογένειας», ἡ ὁποία καθιερώθηκε μὲ ἀπόφαση τῆς Γενικῆς Συνελεύσεως τοῦ ΟΗΕ τὸ 1993, δύο χιλιετηρίδες περίπου ἀργότερα ἀπὸ τὴν ἀναφορά τοῦ Πολυβίου, ἡ ὁποία καταδεικνύει τὴν ἀξία τῆς οἰκογένειας ὡς κυττάρου στὴν κοινωνία τῶν Ἐθνῶν. Θεμέλιο κύτταρο μιᾶς ὑγιοῦς κοινωνίας ποὺ ἐξασφαλίζει τὴν ἀνοδικὴ πορεία τοῦ λαοῦ καὶ ἐγγυᾶται τὴν ὕπαρξη τοῦ γένους.

Στὸ πρόσφατο ἀκόμη παρελθὸν μὲ ἐμφύλιους καὶ ἐξωτερικοὺς πολέμους, στερήσεις καὶ κακουχίες, ἡ πολύτεκνη καὶ ὑπερ-πολύτεκνη οἰκογένεια τῶν πέντε, ἑπτὰ καὶ δέκα τέκνων γιγάντωσε τὶς δυνάμεις καὶ τὴ μαχητικότητα στὸν ἀγῶνα τῆς ζωῆς. Τὴν ἀλήθεια αὐτὴ ἐπιβεβαιώνουν ἱστορικὰ γεγονότα, ὅπως ὁ Κανάρης μὲ ἑπτά, ὁ Δραγούμης μὲ ἕντεκα, ὁ Μακρυγιάννης μὲ δώδεκα παιδιὰ καθὼς καὶ ὁ Καποδίστριας ἀπὸ ὀκτώ, ὁ Ὑψηλάντης ἀπὸ ἕντεκα καὶ ὁ Κ. Δαβάκης ἀπὸ δώδεκα ἀδέλφια. Σήμερα προηγοῦνται ἡ μορφωτικὴ καὶ κοινωνικο-οικονομικὴ πρόοδος τοῦ ζεύγους καὶ ἕπονται τὰ παιδιά, τῶν ὁποίων οἱ ἀπαιτήσεις ἐπιδροῦν ἀρνητικὰ στὴν τεκνογονία.

Ἡ δημογραφικὴ κρίση ἀπειλεῖ ὁλόκληρη τὴν Εὐρώπη, γιὰ τὴν ὁποία ὁ ὑποψήφιος Πρόεδρος τῶν Ρεπουμπλικανῶν Μ. Romney (ΗΠΑ) ἀναφέρει ὅτι «ἡ Εὐρώπη ἀντιμετωπίζει δημογραφικὴ καταστροφὴ λόγῳ ἠθικῆς καὶ θρησκευτικῆς καταπτώσεως», συμπληρώνοντας ὅτι «οἱ ΗΠΑ δὲν πρέπει νὰ γίνουν ἡ Εὐρώπη τοῦ 21ου αἰῶνα». Ἡ κρίση αὐτὴ ὅμως κατακεραυνώνει τὴν Ἑλλάδα μὲ τὸν χαμηλότερο συντελεστὴ γονιμότητος (ἀριθμὸς παιδιῶν / ἀνὰ γυναῖκα) ἀπὸ 3,7 παλαιότερα σὲ 1,2, ἀκριβέστερα 0,8-0,9, ἀφαιρουμένων τῶν νεογέννητων μεταναστῶν σήμερα. Ἀρνησιτεκνία καὶ ὀλιγοτεκνία, ταλαντευόμενη οἰκογενειακὴ συνοχή, ἐπιθέσεις κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ μειούμενη φιλοπατρία διαβρώνουν θανάσιμα τὴν κοινωνία καὶ ἀπειλοῦν τὴ μελλοντική μας ὕπαρξη. Ἕνα ἔθνος ἀτενίζει αἰσιόδοξα τὸ μέλλον, ὅταν ἠ νεολαία ὑπερτερεῖ καὶ οἱ γεννήσεις σταθερὰ ὑπερβαίνουν τοὺς θανάτους, ἀρχὴ θεμελιώδης τῆς φυλῆς μας στὴ μακρόχρονη ἱστορία.

Σήμερα τὸ παιδὶ κατέστη σπάνιο, ἀνεπιθύμητο, ἡ οἰκογένεια εὑρίσκεται ὑπὸ μαρασμὸ καὶ ἡ πολύτεκνη οἰκογένεια ὑπὸ ἀφανισμό, ἀφοῦ τὰ παιδιὰ ἀποτελοῦν τεκμήριο εὐημερίας καὶ οἱ πολύτεκνοι ἐξομοιώνονται μὲ τοὺς ἄγαμους.

Ὅμως ἡ ἀναγέννηση τοῦ ἔθνους μας εἶναι ἐφικτὴ ὅπως καὶ ἐπείγουσα:

α) Τὸ ζεῦγος ἀκολουθεῖ τὴν ἔννομη συζυγία ποὺ ἑκουσίως ζήτησε ἀπὸ τὴν κοινωνία τῶν συνανθρώπων του καὶ τὸν Δημιουργὸ τῆς ζωῆς, συμβάλλοντας στὴ διαδοχὴ τοῦ ἀνθρώπινου γένους, ὑποφέροντας τὰ οἰκογενειακὰ βάρη, ἀκολουθῶντας τὸ «ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ».

β) Ἡ Ἐκκλησία εὐλογεῖ τὴ σταυροφορία γιὰ πολύτεκνη μὲ θρησκευτικὴ συνείδηση οἰκογένεια, θεμέλιο λίθο καὶ σπονδυλικὴ στήλη τῆς φυλῆς μας, ἐγγύηση τῆς ἱστορικῆς μας κληρονομιᾶς.

γ) Ἡ ἰατρικὴ ἐπιστήμη σύμφωνα μὲ τὸν ὅρκο τοῦ Ἱπποκράτη, ὁπαδοῦ τῆς τεκνογονίας, ἐφαρμόζει τὸ «ποτὲ δὲν θὰ δώσω σὲ ἔγκυο γυναῖκα φάρμακο γιὰ ν’ ἀποβάλει τὸ ἔμβρυο» καὶ ὁ ἀείμνηστος Καθηγητὴς Γυναικολογίας Κωνσταντῖνος Λοῦρος χαρακτηρίζει ἐγκληματία τὸν γιατρὸ ποὺ διαπράττει ἔκτρωση, γράφοντας: Ὁ εὐσυνείδητος ἰατρὸς ὀφείλει νὰ ἀπέχει τῆς τοιαύτης ἐγκληματικῆς πράξεως καὶ οὐδέποτε νὰ λησμονεῖ τὸ τοῦ Ἱπποκράτους: «Ἁγνῶς δὲ καὶ ὁσίως διατηρήσω βίον τὸν ἐμὸν καὶ τέχνην τὴν ἐμήν». Ὑπενθυμίζεται ὅτι ὁποιαδήποτε νομοθετικὰ κείμενα γιὰ διακοπὴ κυοφορίας δὲν συνάδουν μὲ τὸν ἰατρικὸ Ὅρκο, ὁδηγὸ ζωῆς κάθε γιατροῦ. Καμία πηγὴ δὲν παρέχει ἠθικὸ δικαίωμα συμμετοχῆς σὲ ἔγκλημα κατὰ τοῦ ἐμβρύου. Εἶναι ἔγκλημα εἰδεχθές, φόνος ἐν ψυχρῷ ἐνάντια σὲ μία ἀνυπεράσπιστη ὕπαρξη χωρὶς δυνατότητα διαμαρτυρίας καὶ ἄμυνας. Ἀπαιτεῖται ἐνεργοποίηση τῶν πειθαρχικῶν συμβουλίων τῆς ἀνθρωπιστικῆς καὶ θείας ἐπιστήμης τοῦ Ἱπποκράτη μὲ ἀναζήτηση εὐθυνῶν ἐπίορκων λειτουργῶν ὑγείας γιὰ τὴν ἀπώλεια σὲ ἐτήσια βάση τριακοσίων χιλιάδων ἀνθρώπινων ὑπάρξεων.

δ) Κυβέρνηση καὶ Κοινοβούλιο ἔχουν ὕψιστο χρέος μακροχρόνιου ἐλέγχου τῆς δημογραφικῆς πορείας τῆς χώρας, ἐὰν θέλουν νὰ τιμήσουν τὴν ἀποστολή τους καὶ νὰ τιμηθοῦν ἀπὸ τὴν ἱστορία. Ἡ Παγκόσμια Διακήρυξη τῶν Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων χαρακτηρίζει τὴν οἰκογένεια «φυσικὴ καὶ θεμελιώδη μονάδα τῆς κοινωνίας, ποὺ χρειάζεται προστασία ἀπὸ κοινωνία καὶ κράτος». Ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἐπιτροπὴ τὴν κατατάσσει στὴν εὐπαθῆ ὁμάδα μὲ αὐξημένο κίνδυνο φτώχειας καὶ κοινωνικοῦ ἀποκλεισμοῦ, ἐνῷ ὁ Πρόεδρος τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Κοινοβουλίου Γ. Μπούζεκ δηλώνει στοὺς Ἕλληνες βουλευτές: «ἡ ἐπίλυση τοῦ δημογραφικοῦ προβλήματος εἶναι ἴσως ἡ καλύτερη λύση γιὰ τὰ οἰκονομικὰ προβλήματα ποὺ ἀντιμετωπίζει ἡ χώρα σας».

Δυστυχῶς ἡ χώρα μας διαθέτει ἀντικίνητρα τεκνογονίας, χωρὶς δημογραφικὴ πολιτική, μὲ ἀντιπολυτεκνικὴ καὶ ἀντιοικογενειακὴ τακτική, ἀφοῦ ὁ ἐρχομὸς κάθε ἑλληνόπουλου καταχωρεῖται ὡς «τεκμήριο οἰκονομικοῦ πλούτου»: Μείωση μισθῶν, συντάξεων, ἀποδοχῶν καὶ ἀφορολόγητου ποσοῦ, αὔξηση φόρου εἰσοδήματος, πολλαπλασιασμὸ ΦΠΑ, ἐξίσωση φόρου ἄγαμου ἀτόμου καὶ πολύτεκνου πατέρα μὲ ὀκτὼ ἕως δέκα παιδιά, κατάργηση πολύτεκνης συντάξεως, κατάργηση μετεγγραφῶν ΑΕΙ καὶ ΤΕΙ, μεταπτυχιακῶν ὑποτροφιῶν κ.ἄ.

Τὸ πρόβλημα ὅμως δὲν φαίνεται θεσμικὸ ἀλλὰ ἀνθρωπογενές, δὲν πρόκειται γιὰ ἀλλοίωση τῶν θεσμῶν ἀλλὰ τοῦ ἀνθρώπου, πάσχει τὸ ἀνθρώπινο γένος καὶ ὄχι ἡ συνταγματικότητα. Ὁ ἄνθρωπος ἐκφυλίζεται, ὁ πολιτικὸς γάμος ὑπερτερεῖ τοῦ θρησκευτικοῦ, ταχεῖα ἔκδοση συναινετικοῦ διαζυγίου, σύμφωνο ἐλεύθερης συμβίωσης προμήνυμα «ἰσοτιμίας» τοῦ ὁμοφυλοφιλικοῦ μὲ τὸν φυσιολογικὸ γάμο, ἀκολουθεῖ νομιμοποίηση τῆς παιδεραστίας καὶ ἕπεται θεσμοθετημένη ἀπαγόρευση τεκνογονίας, γεγονότα ποὺ ἔχουν δρομολογηθεῖ στὴν ἀλλοδαπὴ καὶ ἐγγίζουν τὴν πατρίδα μας.

Τὸ θεσμικὸ σκέλος χρησιμοποιεῖται γιὰ τὴ νομιμοποίηση τῆς ἀλλοιωθείσας ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου χωρὶς ἀποτέλεσμα, διότι ἀφορᾶ ἔκπτωση πνευματικῶν ἀξιῶν ποὺ ἀποκαθίστανται μόνον μὲ πνευματικὴ καλλιέργεια καὶ ἠθικὴ συνείδηση, μὲ ἐπανάκαμψη στὸν ὀρθόδοξο κόσμο τῶν πνευματικῶν καὶ ἠθικῶν ἀξιῶν, τὶς ὁποῖες κάποτε καλλιεργήσαμε καὶ ὑπήρξαμε πρωτοκτήτορες, τὶς ἀπωλέσαμε ὅμως ἀπὸ τὶς ἀπαιτήσεις καὶ τὴ δίψα τοῦ ἀκόρεστου ὑλισμοῦ.

Πολύπειρος ἐκπαιδευτικὸς σὲ ὁμιλία του συνέστησε σὲ γονεῖς καὶ ἄρχοντες: «Ἐὰν θέλεις νὰ ὠφελήσεις ἕναν χρόνο, φύτεψε σπόρους, δέκα-εἴκοσι χρόνια, δένδρα καί, ἂν θέλεις νὰ ὠφελήσεις γιὰ πάντα, δημιούργησε καὶ καλλιέργησε ψυχές». Ἡ πολιτεία καλεῖται νὰ στηρίξει τὴ θεμελιώδη ἀξία τῆς οἰκογένειας μὲ ὑγιεῖς πολῖτες, κατὰ τὴ φυσιολογία τῆς ἐπιστήμης τοῦ Ἱπποκράτη καὶ τὴν ἑλληνορθόδοξη παράδοση, γιὰ νὰ ἐλπίζουμε στὸ Γένος καὶ αὔριο.

*Ὁμοτίμου Καθηγητοῦ Ἀγγειοχειρουργικῆς Παν/μίου Ἀθηνῶν

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

nv-author-image

Θεόφιλος Παπαδόπουλος