Το Ρωμαίικο > Ορθοδοξία > Η Ορθοδοξία είναι η Εκκλησία του Χριστού / *Αρχιμ. Επιφανίου Χατζηγιάγκου

Η Ορθοδοξία είναι η Εκκλησία του Χριστού / *Αρχιμ. Επιφανίου Χατζηγιάγκου

Η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, για την οποία ομιλεί το Σύμβολο της Πίστεως, είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία μας·  η Εκκλησία που πιστεύει σήμερα αυτό που πίστευε και πριν είκοσι αιώνες, διότι «Ἰησοῦς Χριστός χθές καί σήμερον ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰῶνας» (Εβρ. 13, 8).

Όπως αναφέρει και το Συνοδικό της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου: «Οἱ προφῆται ὡς εἶδον, οἱ Ἀπόστολοι ὡς ἐδίδαξαν, οἱ Διδάσκαλοι ὡς ἐδογμάτισαν, …ἡ χάρις ὡς ἔλαμψεν, …οὕτω φρονοῦμεν, οὕτω λαλοῦμεν, οὕτω κηρύσσομεν… Αὕτη ἡ πίστις τῶν Ἀποστόλων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Πατέρων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Ὀρθοδόξων, αὕτη ἡ πίστις τήν Οἰκουμένην ἐστήριξεν».

Αυτή η πίστη ως κόρην οφθαλμού κατέχει και διαφυλάττει η Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Και την διατηρεί επί είκοσι αιώνες γνήσια και ανόθευτη με αγώνες και θυσίες. Λέει χαρακτηριστικά για την ορθόδοξη πίστη μας ο μεγάλος διδάσκαλος του γένους, ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός:

«Ἐγώ ἐδιάβασα καί περί ἱερέων καί περί ἀσεβῶν, αἱρετικῶν καί ἀθέων· τά βάθη τῆς σοφίας ἠρεύνησα· ὅλαι αἱ πίστεις εἶναι ψεύτικες· τοῦτο ἐκατάλαβα ἀληθινόν, ὅτι μόνη ἡ πίστις τῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν εἶναι καλή καί ἁγία, τό νά πιστεύωμεν καί νά βαπτιζώμεθα εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Νά εὐφραίνεσθε ὅπου εἶσθε ὀρθόδοξοι χριστιανοί καί νά κλαίετε διά τούς ἀσεβεῖς καί αἱρετικούς ὅπου περιπατοῦν εἰς τό σκότος» (†Αυγ. Καντιώτου, «Κοσμάς ο Αιτωλός», σελ. 131).

Όλα αυτά δεν είναι απόψεις και καυχήσεις ημών των Ορθοδόξων. Υπάρχουν και πολλοί ετερόδοξοι που αναγνωρίζουν τη μοναδικότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας, και έχουν την ειλικρίνεια να τη διακηρύξουν. Δεν είναι λίγοι, ιδίως τα τελευταία χρόνια, και αυτοί που ασπάζονται την Ορθοδοξία, βαπτίζονται και γίνονται μέλη της Εκκλησίας. Ας ακούσουμε στη συνέχεια τις δηλώσεις όχι ενός απλού και τυχαίου προτεστάντη, αλλά ενός αγγλικανού καθηγητή της Εκκλησιαστικής Ιστορίας της Οξφόρδης, του A. P. Stanley. Σε μια σπουδαία διάλεξή του αναφέρει μεταξύ των άλλων και τα εξής:

«Αν επιθυμούμε να ανεύρουμε δογματική πίστη και συντηρητική Παράδοση στην πληρέστερή τους έκφραση, οφείλουμε να μεταβούμε όχι στην Εκκλησία που αυτοαποκαλείται Καθολική”, αλλά στην ΕΚΚΛΗΣΙΑ που ονομάζεται Ορθόδοξος”, στην Εκκλησία που θα προτιμούσε να πεθάνει μάλλον, παρά να υποχωρήσει στο ελάχιστο σημείο το οποίο κάποια Σύνοδος ή Πατέρας της εκληροδότησαν.

Αν θεωρούμε τον Μοναχισμό ως πρότυπο χριστιανικής τελειότητος, δεν πρέπει να κρατήσουμε το βήμα μπροστά στο Grande Chartreuse (Μεγάλο Μοναστήρι στη Γαλλία) ή το Monte Casino (Ιταλικό μοναστήρι κοντά στη Ρώμη), αλλά να προχωρήσουμε προς τα ερημητήρια του Άθω και προς τον στύλο του Συμεών του Στυλίτου.

Αν θέλουμε να αποκτήσουμε την αρχαία θεωρία των μυστηριακών τελετών που φθάνει μέχρι τα τελευταία όριά της, ας μη σταματήσουμε στο μέσο του δρόμου μπροστά στην εκκλησία που κατάργησε να νερά του Βαπτίσματος, και μετέθεσε το Χρίσμα και τη Θεία Κοινωνία από τη βρεφική στην ώριμη ηλικία· αλλά ας καταφύγουμε στο παλαιό τυπικό της Ανατολής, η οποία μέχρι σήμερα διατηρεί την τριπλή κατάδυση και μέχρι σήμερα προσφέρει το Χρίσμα και τη Θεία Κοινωνία στα αθώα νήπια» (Κων. Καλλινίκου, «Τα θεμέλια της πίστεως», σελ. 330-331).

Το χρέος των Ορθοδόξων

Θα πρέπει λοιπόν να χαιρόμαστε και να δοξάζουμε τον Θεό που είμαστε Ορθόδοξοι Χριστιανοί και όχι αιρετικοί (Αγ. Κοσμάς). Παράλληλα όμως επωμιζόμαστε και ένα τριπλό χρέος:

α) Αυτή την πίστη που παραλάβαμε από τον Χριστό, τους Αποστόλους και τους Πατέρες, την Ορθόδοξη Πίστη μας, να τη διαφυλάξουμε ως κόρην οφθαλμού. Δεν θα πρέπει να υποχωρήσουμε ούτε σ’ ένα «ἰῶτα» ούτε σε μια «κεραία» (Ματθ. 5, 18). «Εἰς τά τῆς πίστεως οὐ χωρεῖ συγκατάβασις» (Αγ. Μάρκος Ευγενικός).

Και όπως μας την παρέδωσαν οι πρόγονοί μας αγνή και ανόθευτη με τις θυσίες και τα αίματά τους, έτσι θα πρέπει κι εμείς να είμαστε έτοιμοι μέχρι θανάτου να τη διαφυλάξουμε άμωμη και καθαρή, και τέτοια να την παραδώσουμε στις επόμενες γενιές.

β) Δεύτερο χρέος μας είναι να διαφυλάξουμε το ορθόδοξο ήθος από τους κινδύνους που το απειλούν. Διότι όπως κινδυνεύει το δόγμα από τον Οικουμενισμό, έτσι κινδυνεύει και το ορθόδοξο ήθος από την εκκοσμίκευση. Προσοχή, γιατί ο κίνδυνος είναι κι εδώ μεγάλος και ύπουλος. Θα είμαστε μέσα στον κόσμο αλλά δεν θα γίνουμε ένα με τον κόσμο. «Μή συσχηματίζεσθαι τῷ αἰῶνι τούτῳ» (Ρωμ. 12, 2) είναι η προτροπή των Αποστόλων.

Η απλότητα, η ασκητικότητα στη ζωή, η καθαρότητα στο ήθος, πρέπει να συνοδεύουν κάθε Ορθόδοξο Χριστιανό στον παρόντα αιώνα. Η Εκκλησία μας ονομάζεται «αγία». Άγιοι πρέπει να είμαστε κι εμείς. Δεν θα κατεβάσουμε την Εκκλησία στο επίπεδο του κόσμου, αλλά θα ανεβάσουμε τον κόσμο στο ύψος της Εκκλησίας και των ευαγγελικών εντολών.

γ) Και τέλος, τρίτο χρέος είναι ο ευαγγελισμός. Όχι μόνο να διαφυλάξουμε την πίστη μας αλλά και να τη διαδώσουμε. «Ἐπίστευτα, διό ἐλάλησα» (Ψαλμ. 115, 1).

Προορισμός της Βασιλείας του Χριστού είναι να γίνει «καθολική»· να ξαπλωθεί σ’ όλο τον κόσμο. Η εντολή του ιδρυτού της Εκκλησίας είναι: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη» (Ματθ. 28, 19) και «κηρύξατε τό εὐαγγέλιον πάσῃ τῇ κτίσει» (Μαρκ. 16, 15). Η εντολή του Χριστού είναι σαφής και επιτακτική, και δεν επιτρέπεται σε καμμιά Ορθόδοξη εκκλησία να την αθετήσει, εφ’ όσον ζει και υπάρχει στη γη έστω και ένας αλόπιστος. Εκκλησία χωρίς Ιεραποστολή είναι Εκκλησία χωρίς αποστολή. Η Ιεραποστολή είναι η πιο τρανή απόδειξη ότι η Εκκλησία είναι ζωντανή.

Ας κλείσουμε με τα υπέροχα εκείνα λόγια του Ιωσήφ Βρυέννιου (1350-1431), τα οποία αποτελούν έναν ύμνο προς την Ορθοδοξία αλλά και μια υπόσχεση, που σαν όρκο ιερό θα πρέπει κάθε Ορθόδοξος Χριστιανός να δώσει.

«Οὐκ ἀρνησόμεθά σε φίλη Ὀρθοδοξία·

οὐ φευσόμεθά σου, πατροπαράδοτον σέβας·

οὐκ ἀφιστάμεθά σου, μῆτερ εὐσέβεια.

Ἐν σοί ἐγεννήθημεν, καί ἐν σοί ζῶμεν

καί ἐν σοί κοιμηθησόμεθα·

εἰ δἐ καλέσει καιρός,

καί μυριάκις ὑπέρ σοῦ τεθνηξόμεθα». 

Με απλά λόγια:

«Δεν θα σ’ αρνηθούμε, αγαπημένη Ορθοδοξία·

δεν θα σε προδώσουμε, πατροπαράδοτο σέβασμα·

δεν θα σ’ αφήσουμε, μητέρα μας ευσέβεια.

Σε σένα γεννηθήκαμε, σε σένα ζούμε, 

και σε σένα θ’ αφήσουμε την τελευταία μας πνοή.

Και αν το καλέσει η περίσταση,

μύριες φορές θα πεθάνουμε για σένα».

 

*Ορθοδοξία και άλλες Χριστιανικές ομολογίες

Εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη, Θεσσαλονίκη

 

 

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

nv-author-image

Θεόφιλος Παπαδόπουλος