Ποιος είναι ο Θεός τον οποίο λατρεύω; / Κρητίδου Αλεξία*

Ο Προφήτης Ηλίας, θέλησε να αποδείξει στους ιερείς του Βάαλ, στους Ισραηλίτες και στους ασεβείς βασιλείς, ειδικότερα στη βασίλισσα Ιεζάβελ, που τον κατεδίωκε και προσπαθούσε να σπείρει στον λαό του Ισραήλ τη λατρεία του Βάαλ, ποιος είναι ο αληθινός Θεός:

-Θα μαζέψουμε ξύλα για να κάνουμε θυσία. Εσείς μαζέψτε τα εδώ και κάνετε τις προσευχές σας και εγώ θα τα μαζέψω εκεί, τους είπε. Όποιος με τις  προσευχές του κάνει τα ξύλα να πάρουν από μόνα τους φωτιά αυτός σημαίνει ότι επικαλείται τον αληθινό Θεό.

Πράγματι λοιπόν από το πρωί μέχρι το βράδυ φώναζαν οι ιερείς του Βάαλ, αλλά τα ξύλα δεν πήραν φωτιά. Ο Προφήτης Ηλίας μάζεψε ξύλα, τα περιέλουσε με πολύ νερό, και μάλιστα γύρω από τα ξύλα έκανε κι ένα αυλάκι με νερό! Σήκωσε μία φορά τα χέρια του και πριν προλάβει να τα κατεβάσει, ενώ ο ουρανός ήταν καταγάλανος, αστραπή φοβερή έπεσε πάνω στα ξύλα και τα έζωσε με φωτιά, ακόμα και τις πέτρες, κατακαίοντάς τα όλα!

Ένας είναι ο Θεός που κηρύττεται από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, που υμνείται και δοξάζεται, ο Τριαδικός, Πατήρ – Υιός – και Άγιο Πνεύμα.

Θεός o Πατήρ, Θεός ο Υιός, Θεός το Πανάγιο Πνεύμα.

Ομοούσιος Θεός κατά τον Μέγα Αθανάσιο και Τρισυπόστατος. Μία ουσία, τρία Πρόσωπα, τα οποία έχουν από ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα ή, εάν θέλετε, ένα διακριτικό γνώρισμα το οποίο λέγεται «υποστατικόν ιδίωμα»: Ο Πατήρ είναι Αγέννητος, ο Υιός είναι Γεννητός και το Πανάγιο Πνεύμα είναι Εκπορευτό.

Δηλαδή ο αγέννητος Πατέρας γεννά τον Υιό και εκπορεύει το Πανάγιο Πνεύμα.

Παράδειγμα συμβολικό της τριαδικότητος του Θεού μας έδωσε ο Άγιος Σπυρίδων στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο όταν μπροστά στον Άρειο κράτησε ένα κεραμίδι και αφού το έσφιξε γερά στο χέρι του, από πάνω έφυγε η φωτιά, από κάτω το νερό και στην παλάμη του παρέμεινε το χώμα. Τα τρία συστατικά στο κεραμίδι είναι αχωρίστως ενωμένα.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός γράφει, μεταξύ των άλλων, για την Αγία Τριάδα: «Γι’ αυτό λοιπόν πιστεύουμε σε έναν Θεό, σε μία αρχή άναρχη, άκτιστη, αγέννητη και ανόλεθρη και αθάνατη, αιώνια… ασύνθετη, ασώματη, αόρατη, πηγή αγαθότητος και δικαιοσύνης, φως νοερό, που δεν γνωρίζεται με κανένα μέτρο, αλλά μόνο γνωρίζεται με τη συγγενή βούληση. Αρχή που δημιούργησε όλα τα κτίσματα, τα ορατά και αόρατα. Προνοεί για όλα, αιτία όλων των αγαθών για όλους, μία ουσία, μία θεότητα, μία δύναμη, μία θέληση, μία ενέργεια, μία αρχή, μία εξουσία, μία κυριότητα, μία βασιλεία, που γνωρίζεται σε τρεις τέλειες υποστάσεις και προσκυνείται με μία προσκύνηση και πιστεύεται και λατρεύεται από όλα τα λογικά κτίσματα. Διέταξε ο Κύριος τους Αποστόλους να βαπτίζουν, λέγοντας: Βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος». (Έκδοσις ακριβής της Ορθοδόξου Πίστεως, σελ. 49).

Διευκρινίζει ο Μητροπολίτης μας, κ. Ιωήλ, «Ο άνθρωπος δεν είναι απλώς ο μοναδικός επίγειος προσκυνητής της Αγίας Τριάδος. Μόνο ο άνθρωπος αναγνωρίζει και προσκυνεί την Αγία Τριάδα, αλλά και είναι μοναδικό πλάσμα που έχει πλασθεί κατ’ εικόνα της Αγίας Τριάδας. Είμαστε οι στενοί συγγενείς του Θεού. Μέχρις ότου έλθει ο Χριστός οι ουρανοί ήταν κλειστοί. Όταν εξορίσθηκαν οι πρωτόπλαστοι, ο Θεός έκλεισε τον Παράδεισο και τα χερουβείμ φύλαγαν τη θύρα της ζωής. Τώρα με τη Βάπτιση του Χριστού ανοίγονται οι ουρανοί και ο Θεός φανερώνεται στους ανθρώπους». (Ο Δεσπότης Χριστός, Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης & Αλμωπίας). Φανερώνεται και αποκαλύπτεται μέσα στον καθαρό και φωτισμένο νου, «εντός της κεκαθαρμένης και τεταπεινωμένης καρδιάς», δια μέσου της χάριτος του Θεού.

«Χάρη του Θεού» όπως γράφει ο Μητροπολίτης μας κ. Ιωήλ, «είναι η Εκκλησία. Χάρη του Θεού είναι η Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Είναι τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος μέσα στην καρδιά του ανθρώπου. Είναι ο Χριστός ο οποίος κάθεται έξω από την πόρτα της ψυχής μας και κρούει. Θεία Χάρη είναι η ενέργεια του Αγίου Πνεύματος, η οποία παίρνει τον άνθρωπο κατάμαυρο από αμαρτίες και του χαρίζει το σώμα και το αίμα του Χριστού. Άκτιστη χάρη είναι η ζωή του Χριστού εντός του πιστού και η ζωή του πιστού εντός του Χριστού. Στην Εκκλησία η χάρη του Αγίου Πνεύματος δεν είναι προσωρινή, αλλά μόνιμη και σταθερή. Δεν είναι γινόμενον και απογινόμενον, όπως λέγουν οι αιρετικοί, αλλά πηγή ζωής. Οι άνθρωποι γίνονται σκεύη του Αγίου Πνεύματος και χρηματίζουν ναοί του Θεού».

«Ένα βράδυ με έναστρο πεντακάθαρο ουρανό, ο ηγούμενος ενός μοναστηριού, κουρασμένος όπως ήταν από τη μελέτη, από τον στοχασμό και από την έρευνα που έκανε γύρω από τα πράγματα που αφορούσαν τα Πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, βγήκε έξω από το μοναστήρι και περπατούσε μέσα στην ησυχία της νύχτας λέγοντας την ευχή, «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιε του Θεού, ελέησόν με». Περπατώντας όμως απομακρύνθηκε από το μοναστήρι και ύστερα από μισή ώρα περίπου συνάντησε ένα μαντρί με πρόβατα. «Τί παράξενο! Έχουμε τόσο κοντά στο μοναστήρι μαντρί με πρόβατα και δεν το ξέρω;», είπε μέσα του. Πρόσεξε όμως και τον τσοπάνη του κοπαδιού ο οποίος έκανε κάτι περίεργο: σήκωνε το χέρι του προς τον ουρανό, δείχνοντας εδώ κι εκεί και ύστερα έσκυβε και κάτι σκάλιζε κάτω στο χώμα. Αυτό το έβλεπε να το κάνει συνέχεια και για αρκετή ώρα. Πλησίασε ο ηγούμενος περίεργος και τον ρώτησε.

-Άνθρωπε του Θεού, τι κάνεις εδώ μέσ’ στη νύχτα;

-Α, λέγει, πάτερ μου, μετράω τ’ άστρα! Και γράφω κάτω στο χώμα πόσα μέτρησα. Ύστερα σηκώνω ξανά το χέρι μου και πάλι μετράω: ένα, δυο, τρία, τέσσερα… μετράω εκατό-διακόσια και τα ξαναγράφω. Και στο τέλος θα κάνω πρόσθεση.

-Ευλογημένε, του λέει, μετριούνται τα άστρα; Αυτά είναι εκατομμύρια εκατομμυρίων … Μπορείς να τα μετρήσεις τα άστρα;

-Μα και οι αλήθειες του Θεού, που εσύ μετράς και ψάχνεις, μετριούνται; Χωράνε στο μυαλό πάτερ μου;

Και ευθύς αμέσως και ο τσοπάνης και το μαντρί εξαφανίστηκαν από μπροστά του! Με σκυμμένο το κεφάλι και ταπεινωμένος ο ηγούμενος γύρισε στο μοναστήρι.

-Καλά να πάθω, έλεγε, καλά να πάθω!».

Η αλήθεια για το δόγμα της Αγίας Τριάδος ξεπερνά τις νοητικές δυνάμεις του ανθρώπου, αυτό  όμως δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να αναφερόμαστε σ’ αυτό το οποίο πιστεύουμε. Κανένας ανθρώπινος νους δεν μπορεί να χωρέσει το άπειρο του Θεού, ωστόσο ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης μας δίνει μία ευωδία Θεού για το τι είναι αυτό που λατρεύουμε: «Είμαστε στα χέρια του Θεού. Ο Θεός μας παρακολουθεί με ακρίβεια και γνωρίζει την καρδιά του καθενός. Δεν θα μας αδικήσει. Αφού υπάρχει θεία δικαιοσύνη και θεία ανταπόδοση και ο Θεός μας αγαπάει – το κυριότερο απ’ όλα– ό,τι καλό κάνει κανείς δεν χάνεται. Γι’ αυτό είναι χαμένος, τελείως λειψός, όποιος ζητάει να δικαιωθεί από τους ανθρώπους».

Και συνεχίζει ο Άγιος, «ο Θεός είναι φύσει αγαθός και θέλει πάντοτε το καλό μας. Χρειάζεται όμως να θέλουμε και εμείς. Γιατί ο άνθρωπος πετά πνευματικά με δύο φτερούγες, με την  θέληση του Θεού και με τη θέληση τη δική του. Ο Θεός τη μία φτερούγα –τη δική Του θέληση– μας την έχει κολλήσει μόνιμα στον έναν ώμο μας. Αλλά για να πετάξουμε πνευματικά, πρέπει και εμείς να κολλήσουμε στον άλλο ώμο τη δική μας φτερούγα, την ανθρώπινη θέληση. Άμα ο άνθρωπος έχει δυνατή θέληση, έχει τη φτερούγα την ανθρώπινη, που ισορροπεί με τη θεϊκή φτερούγα, οπότε πετάει. Ενώ, αν η θέλησή του είναι ατροφική, πάει να πετάξει λίγο και τουμπάρει».

Ακόμα και σε αυτό το σημείο η Θεία Χάρις δεν απομακρύνεται από τον άνθρωπο, δεν εγκαταλείπει, όπως και ο Φύλακας Άγγελος δεν εγκαταλείπει τον άνθρωπο· «το γεγεννημένον ἐκ τοῦ Πνεύματος πνεῦμά ἐστι» (Ιων.3,6) και εκείνο που έχει γεννηθεί από το Άγιο Πνεύμα, είναι πνευματική ύπαρξις, που θα απολαύσει τη βασιλεία του Θεού. Αμήν.

*Θεολόγος-Οικονομολόγος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

nv-author-image

Θεόφιλος Παπαδόπουλος