Το Ρωμαίικο > Ορθοδοξία > Τὸν Σταυρόν σου προσκυνοῦμεν Δέσποτα

Τὸν Σταυρόν σου προσκυνοῦμεν Δέσποτα

Ὁ Ἐδέσσης, Πέλλης καὶ Ἀλμωπίας ΙΩΗΛ

Ὅπως εἶναι ἀδύνατον νὰ ζήσει ὁ ἄνθρωπος, ἀλλὰ καὶ ὅλα τὰ ὄντα χωρὶς τὸ ἡλιακὸ φῶς, ἄλλο τόσο καὶ περισσότερο δὲν μπορεῖ νὰ ζήσει ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου χωρὶς τὸν σταυρὸ τοῦ Κυρίου. Καὶ ὅπως εἶναι ἀναγκαῖο πράγμα γιὰ τὴ ζωή μας ἡ ἀναπνοή, κατὰ παρόμοιο τρόπο εἶναι ἀναγκαία στοὺς xριστιανοὺς ἡ σημείωση τοῦ τιμίου Σταυροῦ. Καὶ ἐὰν στὴν Παλαιὰ Διαθήκη ἁπλῶς ἡ προτύπωση τοῦ τιμίου Σταυροῦ παρεῖχε στοὺς ἁγίους ζωοποιὸ ἐνέργεια, πολὺ περισσότερο σήμερα στὴν Ἐκκλησία μας ὁ ἴδιος ὁ τίμιος Σταυρὸς ἁγιάζει τὰ πέρατα. Μὲ τὸν τίμιο Σταυρὸ ἐξηγόρασε ὁ Χριστὸς ἀπὸ τὴν κατάρα τοῦ νόμου ὅλους ἐκείνους, τοὺς ὁποίους αἰχμαλώτισε ὁ νοητὸς ἀντίδικος τῆς σωτηρίας μας, ὁ διάβολος.

Γιατὶ ὅμως ὁ τίμιος Σταυρὸς εἶναι προσφιλέστατος στὸν Χριστὸ καὶ στοὺς χριστιανούς; Ἐπειδὴ ὁ ἄνθρωπος μὲ τὴν παράβαση τοῦ προπάτορος ἀποξενώθηκε ἀπὸ τὴν πρώτην, θεία καὶ μακαρία ζωὴ τοῦ παραδείσου καὶ ἔγινε ἐξόριστος τοῦ κήπου τῆς Ἐδέμ. Ἔφθασε νὰ ζεῖ μέσα σὲ ἀτιμότατα πάθη. Καταδικάσθηκε σὲ θάνατο. Οἱ ἄνθρωποι χωρίσθηκαν σὲ χίλιες δυὸ  ὁμάδες καὶ λάτρευσαν τὰ εἴδωλα. Ὑποδουλώθηκαν στὰ σαρκικὰ πάθη καὶ στὴν φιληδονία. Σ΄αὐτὴ τὴν κατάσταση ποὺ πέσαμε, εἴχαμε ἀνάγκη ἀπὸ ἐνσαρκωμένο Θεό, ὁ ὁποῖος δὲν θὰ ἀνεχόταν νὰ ζημιωθεῖ τὸ πλᾶσμα τῶν χειρῶν του, οὔτε θὰ τὸ ἄφηνε νὰ χαθεῖ. Ὁ Χριστὸς ἦταν ἡ αἰτία τῆς δημιουργίας μας, ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς ἔγινε ἡ αἰτία τῆς ἀναπλάσεώς μας.

Πῶς ὅμως ὀ Κύριος θὰ μᾶς τραβοῦσε κοντά του, ἐὰν δὲν σταυρωνόταν; Μόνο πάνω στὸν σταυρὸ πεθαίνει κανεὶς μὲ ἀνοικτὲς παλάμες. Ἅπλωσε τὶς παλάμες του ὁ Κύριος, γιὰ νὰ τραβήξει ὅλους τοὺς ἀνθρώπους κοντά του καὶ νὰ τοὺς συνάψει μὲ τὸν ἑαυτό του. Τὸ εἶπε ἄλλωστε· Ὅταν ἐγὼ «ὑψωθῶ ἐκ τῆς γῆς, πάντας ἑλκύσω πρὸς ἐμαυτόν». Ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ ἑνώνει τοὺς ἀνθρώπους μὲ τὸν Χριστό, καὶ ὁ Χριστὸς πάλι ἑνώνει τοὺς ἀδελφούς του μὲ τὸν Πατέρα του.

Ὁ Χριστὸς μὲ ὅπλο τὸν τίμιο Σταυρό, ἐνῶ ἔβλεπε ὁλόκληρη ἡ οἰκουμένη, σὰν γενναῖος ἀθλητὴς νίκησε τὶς ἀντίπαλες δυνάμεις τοῦ σατανᾶ. Πολὺ ὡραῖα τὸ λέγει αὐτὸ ὁ Παῦλος στὴν πρὸς Κολασσαεῖς ἐπιστολήν. Ὁ Χριστός, λέγει ὁ Παῦλος, κάρφωσε τὸ χειρόγραφο τῶν ἁμαρτιῶν μας πάνω στὸν σταυρὸ καὶ μὲ τὸ αἷμα του ἔσβησε τὶς ἁμαρτίες μας, ἐνῶ συγχρόνως ρεζίλευσε καὶ ξευτέλισε μὲ τὴν δύναμη τοῦ σταυρικοῦ του θανάτου, τὶς ἀρχὲς καὶ τὶς ἐξουσίες τοῦ σατανᾶ.

Μὲ τὴν δύναμη τοῦ Σταυροῦ ἀνεβαίνουν μέχρι τοῦ οὐρανοῦ οἱ ἄνθρωποι καὶ κατεβαίνουν ἕως τῆς ἀβύσσου οἱ δαίμονες. Ἐκεῖνοι ποὺ στὴν Παλαιὰ Διαθήκη ἦταν κατάδικοι, ξένοι καὶ πάροικοι, τώρα ἀνακηρύσσονται ἀδελφοὶ τοῦ Χριστοῦ καὶ υἱοὶ τοῦ Θεοῦ, πολιτογραφοῦνται στὸν οὐρανὸ καὶ γίνονται ἀνώτεροι τῶν ἀγγέλων.

Ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ εἶναι θυσιαστήριο. Πάνω σ΄ αὐτὸ θυσιάσθηκε ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου. Ὁ Σταυρὸς καὶ ἡ Ἁγία Τράπεζα τῆς Ἐκκλησίας μας καθαγιάστηκε μὲ τὴν θεοϋπόστατη σάρκα καὶ τὸ θεόρρυτο αἷμα τοῦ Κυρίου μας.

Ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ, εἶπε ὁ Ἅγιος Γερμανός, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, εἶναι ἡ κλίνη ἡ Δεσποτική, τὴν ὁποία ὄχι μὲ δάκρυα, ὅπως ἔγραφε ὁ Δαυΐδ, ἀλλὰ μὲ τὰ αἵματά του ἔλουσε ὁ ἀπόγονος τοῦ Δαυῒδ κατὰ τὴν σάρκα, δηλαδὴ ὁ Χριστός. Ὁ Χριστὸς ἔχυσε τὸ αἷμα του ὄχι γιὰ νὰ ξεπλύνει τὸ δικό του ἁμάρτημα −ὁ Κύριος ἦταν ἄχραντος κατὰ τὴν φύση τὴν ἀνθρώπινη− ἀλλὰ γιὰ νὰ διαλύσει τὴν ἁμαρτία τοῦ κόσμου, τὴν ὁποία δημιούργησε ἡ παρακοὴ τῶν προπατόρων.

Τὸ πόσο περισπούδαστο πράγμα ἦταν ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου γιὰ τὸν Χριστό, καὶ πόσο τὸν ἐπιθυμοῦσε, τὸ βλέπουμε καὶ ἀπὸ τὸ ἑξῆς περιστατικό. Ὅταν κάποτε ὁ Χριστὸς εἶπε στοὺς μαθητές του ὅτι πρόκειται νὰ σταυρωθεῖ, ὁ Πέτρος, τὸ στόμα τῶν ἀποστόλων, ὁ κορυφαῖος τοῦ χοροῦ τῶν μαθητῶν, τοῦ εἶπε: «ἵλεώς σοι Κύριε, οὐ μὴ ἔσται σοι τοῦτο», δηλαδὴ ὁ Θεὸς νὰ γίνει σὲ σένα ἵλεως, Κύριε, νὰ μὴ γίνει σὲ σένα αὐτό. Καὶ ὁ Κύριος τί τοῦ ἀπάντησε; «Ὕπαγε ὀπίσω μου σατανᾶ», εἶσαι γιὰ μένα σκάνδαλο, ἐπειδὴ δὲν σκέφτεσαι τὰ τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ἀνθρώπινα. Μὲ τὴν σκληρὴ αὐτὴ ἐπιτίμηση ὁ Κύριος ἤθελε νὰ δείξει ὅτι γιὰ τὸν σταυρικὸ θάνατο ἔγινε ἄνθρωπος· «ἐγὼ εἰς τοῦτο ἐλήλυθα», θὰ μᾶς πεῖ σὲ ἄλλο σημεῖο.

Γι΄ αὐτὸ καὶ τὴν μὲν Ἀνάσταση τὴν πραγματοποίησε στὴν ἀφάνεια καὶ τὴν ἀπόδειξη τῆς Ἀναστάσεως τὴν ἄφησε στὸ μέλλον, ἐνῶ τὴν θυσία τὴν σταυρικὴ μέσα στὴν πόλη, μέσα στὴν ἑορτή, ἀνάμεσα στοὺς Ἰουδαίους, μετὰ ἀπὸ δύο δικαστήρια, Ἰουδαϊκὸ καὶ Ρωμαϊκό, ὅταν εἶχε συρρεύσει πολὺς κόσμος. Ἀκόμη παραχώρησε ὁ Θεὸς νὰ κρυφτεῖ ὁ ἥλιος σὲ ὁλόκληρη τὴν οἰκουμένη, γιὰ νὰ φανεῖ ἡ δόξα καὶ τὸ μεγαλεῖο τοῦ Σταυροῦ. Κατὰ τὴν ὥρα τῆς σταυρικὴς θυσίας, ὁ Σταυρὸς ἦταν τὸ κέντρο τῆς οἰκουμένης. Τόση μεγάλη ἀξία ἔχει ὁ Σταυρός.

Οἱ ἀρχαῖοι αἱρετικοί, ἀλλὰ καὶ οἱ νεώτεροι, καὶ αὐτοὶ ποὺ εἶναι ὀρθολογιστές, μᾶς λέγουν ὅτι δὲν πρέπει νὰ προσκυνοῦμε τὸν Σταυρὸ καὶ νὰ τὸν ἀσπαζόμαστε, διότι μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο ἀτιμάζουμε τὸν Χριστό, ἀφοῦ ὁ Σταυρὸς ἔγινε τὸ φονικὸ ὄργανο ποὺ τελείωσε ὁ Κύριος καὶ μᾶς ἐρωτοῦν μὲ ἀπορία· ἐὰν κάποιος, λέγουν, τὸν πατέρα σου τὸν σταύρωνε πάνω στὸ ξύλο, θὰ τιμοῦσες καὶ προσκυνοῦσες τὸν σταυρό, ποὺ κρέμασαν τὸν πατέρα σου; Τὸ ἀντίθετο θὰ ἔκανες· θὰ τὸ ἀποστρεφόσουν καὶ θὰ τὸ μισοῦσες καὶ ἀπὸ μακριὰ θὰ τὸ ἀπόφευγες.

Οἱ Ἅγιοι ὅμως νὰ τί ἀπαντοῦν σὲ ἐκείνους ποὺ μᾶς θέτουν αὐτὸ τὸ ἐρώτημα. Εἶναι νόμος ἀνθρώπινος νὰ τιμᾶμε ὄχι μόνο τὸν εὐεργέτη ἀλλὰ καὶ τὰ ὄργανα, ποὺ γίνεται κανεὶς εὐεργέτης· π.χ. ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες δὲν τιμᾶμε μόνο τοὺς ἥρωες τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ γένους, ἀλλὰ καὶ τὰ ὅπλα τους μὲ τὰ ὁποῖα μᾶς χάρισαν τὴν ἐλευθερία. Καὶ ὄχι μόνο τὰ ὅπλα, ἀλλὰ καὶ τὸν τόπο ποὺ ἔγιναν μάχες γιὰ τὴν ἐλευθερία τὸν τιμᾶμε, ἀκόμη καὶ τὸν χρόνο.

Καὶ ἐμεῖς τιμᾶμε ὄχι μόνο τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ καὶ τὸν Σταυρὸ τοῦ Κυρίου, ποὺ ἔγινε ὄργανο μὲ τὸ ὁποῖο νικήθηκε ὁ διάβολος, καταργήθηκε ἡ ἁμαρτία, ὑπογράφτηκε ἡ πνευματικὴ ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου.

«Τὸν Σταυρὸν τιμῶν, τὸν σταυρωθέντα τιμῶ». Τιμῶντας τὸν Σταυρὸ τιμᾶμε καὶ δοξάζουμε τὸν σταυρωθέντα, ἔλεγε ἕνας Ἅγιος.

Ἂς ἀποδώσουμε, λοιπόν, τὸ χρέος τῆς προσκυνήσεως στὸν τίμιο Σταυρό. Ἂς κάμψουμε τὰ γόνατα τοῦ σώματος, ἀφοῦ προηγουμένως κάμψουμε τὸν αὐχένα τῆς καρδιᾶς, τὸν αὐθάδη καὶ ἀλαζόνα λογισμό τῆς ὑπερηφανείας, συντρίβοντας τὸ πάθος.

Στὸ 24ο κεφάλαιο τοῦ Ματθαίου ὁ Χριστὸς περιγράφει τὰ σημάδια τῆς Δευτέρας του Παρουσίας. Εἶπε ὅτι θὰ ἔλθει τὸ βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως, ἡμέρες θλίψεως, ψευδόχριστοι καὶ ψευδοπροφῆτες, καὶ μετὰ θὰ συμβοῦν τρομερὰ σημεῖα. Ὁ ἥλιος θὰ σκοτισθεῖ καὶ ἡ σελήνη θὰ σβήσει, τὰ ἄστρα θὰ πέσουν ὡς φύλλα ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ ἐνῶ θὰ βασιλεύει τὸ χάος, «τότε φανήσεται τὸ σημεῖον τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου». Τότε θὰ φανεῖ ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου, θὰ λάμψει καὶ θὰ καταλάβει ὁλόκληρο τὸν οὐρανὸ καὶ θὰ προαναγγείλει τὴν ἔλευση τοῦ Χριστοῦ ποὺ θὰ προσκυνήσουν οἱ πάντες.

Αὐτὸν τὸν τίμιο Σταυρὸ τοῦ Κυρίου ἂς προσκυνήσουμε καὶ ἐμεῖς λέγοντας: «Τὸν Σταυρόν σου προσκυνοῦμεν, Δέσποτα, καὶ τὴν ἁγίαν σου ἀνάστασιν δοξάζομεν».

Ετικέτες:

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

nv-author-image

Θεόφιλος Παπαδόπουλος