ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Εἶναι γεγονός ὅτι τά τελευταῖα χρόνια τό Μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν βρίσκεται στό στόχαστρο. Πολλοί εἶναι αὐτοί πού ἀμφισβητοῦν τόν χαρακτήρα του — ὑποστηρίζουν ὅτι δέν πρέπει νά εἶναι ὀρθόδοξο ἀλλά θρησκειολογικό — ἐνῶ ἄλλοι ἐπιθυμοῦν καί προωθοῦν τήν πλήρη κατάργησή του. Φέτος, γιά πρώτη φορά μοιράστηκαν στούς μαθητές ὄχι τά μέχρι τώρα ἰσχύοντα βιβλία ἀλλά κάποια ἄλλα πού ὀνομάζονται «Φάκελοι Μαθήματος». Αὐτά ἐξαιτίας τοῦ περιεχομένου τους ἔχουν προκαλέσει μεγάλες ἀντιδράσεις σέ μία ὑγιή μερίδα μαθητῶν καί γονέων οἱ ὁποῖοι ἀρνοῦνται νά δεχθοῦν αὐτό τό ἔντυπο ὑλικό.
Σήμερα λοιπόν ἐρχόμαστε στήν Ὁμάδα μας γιά νά συζητήσουμε τό θέμα αὐτό καί νά ἀπαντήσουμε σέ σχετικές ἀπορίες καί ἀμφισβητήσεις πού κατά καιρούς προβάλλονται:
Α. Εἶναι ἀπαραίτητο τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν γιά τή μόρφωση τῶν μαθητῶν;
Β. Μήπως εἶναι καλύτερα νά διδάσκονται οἱ μαθητές ὅλες τίς θρησκεῖες καί ὄχι τήν ὀρθόδοξη πίστη;
Γ. Τί συμβαίνει σήμερα μέ τό μάθημα καί ποιά στάση θά κρατήσουμε ὡς Χριστιανοί νέοι καί «Χαρούμενοι Ἀγωνιστές»; Πῶς μποροῦμε νά ἀντιδράσουμε καί νά συμβάλουμε στήν ποιοτική ἀναβάθμιση τοῦ μαθήματος;
Α. ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ
-Ὑπάρχει κάποιος λόγος πού καθιστᾶ τά Θρησκευτικά ἀπαραίτητα γιά κάθε μαθητή; (…)
Μάλιστα. Ὑπάρχουν τρεῖς βασικοί λόγοι:
- Γιατί εἴμαστε ἄνθρωποι, καί ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἔχουν ἔμφυτη τή θρησκευτικότητα, δηλαδή τήν ἀνάγκη νά θρησκεύουν καί τήν ἀναζήτηση τῆς θεϊκῆς τους καταγωγῆς.
Τό σχολεῖο ὀφείλει νά προσφέρει ὁλοκληρωμένη ἀγωγή πού θά ἀνταποκρίνεται καί στίς ἀνάγκες τῆς ψυχῆς τοῦ μαθητῆ, στήν πνευματική του καλλιέργεια. Δέν ἀρκεῖ νά στοχεύει μόνο στή μετάδοση ξερῶν γνώσεων πού ἔχουν ἄμεσο ἀντίκρισμα στήν παραγωγή καί στήν ἀγορά ἐργασίας. Τά Θρησκευτικά εἶναι τό κατ´ ἐξοχήν μάθημα πού δίνει τή δυνατότητα στόν μαθητή νά μελετήσει τή διαχρονική ἀναζήτηση τοῦ ἀνθρώπου γιά τόν Θεό, ν᾿ ἀνακαλύψει τήν αὐθεντική ἀπάντηση στά θεμελιώδη καί ὑπαρξιακά ἐρωτήματά του καί νά γνωρίσει βαθύτερα τήν ἀλήθεια γιά τό νόημα τῆς ζωῆς.
Τά Θρησκευτικά εἶναι μάθημα πού ὀφείλει τό σχολεῖο νά προσφέρει σέ κάθε μαθητή, διότι ὅλοι οἱ μαθητές ἔχουν θρησκευτική συνείδηση ἡ ὁποία εἶναι ἔμφυτη στόν ἄνθρωπο, γεγονός τό ὁποῖο ἔχει ἐπισημανθεῖ ἤδη ἀπό ἀρχαιοτάτων χρόνων. Ἀξιοσημείωτη εἶναι ἡ μαρτυρία τοῦ Πλουτάρχου: «Μπορεῖς νά ἐπισκεφθεῖς καί νά βρεῖς πόλεις πού νά μήν περιβάλλονται ἀπό τείχη• νά μήν ἔχουν ἀλφάβητο• χωρίς διοίκηση καί χωρίς σπίτια• πού δέν χρειάζονται νόμισμα καί δέν γνωρίζουν θέατρα καί γυμναστήρια. Κανείς ὅμως δέν εἶδε οὔτε πρόκειται νά δεῖ πόλη ἀσεβή καί ἄθεη, πού νά μήν κάνει προσευχές∙ πού νά μή χρησιμοποιεῖ ὅρκους καί μαντεῖες, πού νά μήν καταφεύγει σέ θυσίες γιά νά πετύχει τό καλό ἤ γιά νά ἀποτρέψει τό κακό» .
- Γιατί εἴμαστε Χριστιανοί Ὀρθόδοξοι καί ὀφείλουμε νά γνωρίζουμε τί πιστεύουμε.
Βέβαια μπορεῖ νά πεῖ κάποιος: «Ὅταν μέ βάπτισαν Χριστιανό Ὀρθόδοξο, ἤμουν νήπιο. Δέν μέ ρώτησαν γιά νά μέ κάνουν Χριστιανό…». Ἔχεις δίκιο. Τώρα λοιπόν πού εἶσαι ὥριμος γιά νά σκεφθεῖς καί νά ἐπιλέξεις, εἶναι ὁ πιό κατάλληλος καιρός νά μάθεις γι᾿ αὐτό πού «δέν σέ ρώτησαν»: γιατί νά εἶσαι Χριστιανός. Καί τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν μπορεῖ νά πληροφορήσει κι ἐσένα καί κάθε μαθητή πάνω σέ βασικά ἐρωτήματα γιά τήν πίστη καί τή ζωή μας.
Ἰδιαίτερα στήν ἐποχή μας πού οἱ αἱρέσεις, οἱ ἀνατολικές θρησκεῖες καί ἄλλα παραθρησκευ-τικά φαινόμενα ἐξαπλώνονται μέ ταχύτατους ρυθμούς καί ἐξαπατοῦν μικρούς καί μεγάλους, εἶναι ἐπιτακτική ἀνάγκη νά γνωρίζουμε τί καί γιατί πιστεύουμε. Νά εἴμαστε συνειδητοποιημένοι Χριστιανοί, γιά νά μή γινόμαστε εὔκολη λεία στούς αἱρετικούς καί στούς ἄθεους διανοουμένους πού ἀμφισβητοῦν καί παραποιοῦν τήν ἀλήθεια.
- Γιατί εἴμαστε Ἕλληνες καί ἡ πατρίδα μας εἶναι ἄρρηκτα συνδεδεμένη μέ τήν Ὀρθοδοξία.
Οἱ Ἕλληνες ἀνέκαθεν ἦταν λαός θεοσεβούμενος. Ἰδιαιτέρως ὅμως ἀπό τότε πού ἔλαμψε καί στή χώρα μας τό φῶς τοῦ Εὐαγγελίου, ἡ ζωή στήν Ἑλλάδα ζυμώθηκε μέ τό ἐκκλησιαστικό ἦθος καί τήν ὀρθόδοξη παράδοση. Στούς μετά Χριστόν χρόνους καί ἰδιαίτερα ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου καί μετά, ἡ Ἐκκλησία ἔγινε πλέον βασικό στοιχεῖο τῆς ὑπόστασης τοῦ ἔθνους μας. Ἡ τέχνη καί ὁ πολιτισμός πού ἀναπτύχθηκαν στόν γεωγραφικό μας χῶρο ἀντλοῦν τήν ἔμπνευσή τους ἀπό τή ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Ἀρχιτεκτονική, ζωγραφική, μουσική, λογοτεχνία, ὅλα λουσμένα στό φῶς τῆς ὀρθοδόξου παραδόσεως. Ὅλα αὐτά πού ἀποτελοῦν βασικό κομμάτι τῆς ἱστορίας μας καί τῆς ὕπαρξής μας, πῶς θά τά κατανοήσουμε ἄν δέν μελετήσουμε τήν οὐσία τους, τήν ὀρθόδοξη πίστη καί ζωή; Τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν ἀποτελεῖ «κλειδί ἑρμηνευτικῆς προσέγγισης τοῦ πολιτισμοῦ μας», ὅπως εὔστοχα τό χαρακτηρίζει ὁ καθηγητής π. Γεώργιος Μεταλληνός .
Ἐπίσης, ὡς Ἕλληνες δέν μποροῦμε νά ἀγνοήσουμε τό γεγονός ὅτι σέ πολλές δύσκολες περιόδους τῆς ἱστορίας μας ἡ Ἐκκλησία ἀναδείχθηκε ἡ κιβωτός τῆς σωτηρίας γιά τό ἔθνος, ὅπως π.χ. κατά τήν περίοδο τῆς τουρκοκρατίας, ὁπότε καί συνέβαλε καθοριστικά στό νά διατηρηθεῖ στόν τόπο μας ἡ ἐθνική συνείδηση, ἡ γλώσσα καί ἡ παράδοσή μας. Μποροῦμε λοιπόν ἐν ὀνόματι τῆς δῆθεν θρησκευτικῆς ἐλευθερίας νά διαγράψουμε μέ μιά μονοκοντυλιά τήν προσφορά τῆς Ἐκκλησίας στό ἔθνος καί νά ἀποχρωματίσουμε τήν ἐκπαίδευση ἀπ᾿ ὅ,τι θυμίζει τήν ὀρθόδοξη ρωμαίικη παράδοση τοῦ τόπου μας;
Β. ΜΑΘΗΜΑ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ;
-Μερικοί δέχονται νά γίνεται τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, ὄχι ὅμως γιά νά διδάσκει τήν ὀρθόδοξη πίστη ἀλλά ὅλες τίς μεγάλες θρησκεῖες. Εἶναι σωστό κάτι τέτοιο;….
Ὁπωσδήποτε εἶναι χρήσιμο νά μελετήσει κανείς τή θρησκεία ὡς παγκόσμιο φαινόμενο καί νά γνωρίσει στοιχεῖα ἀπό τίς μεγαλύτερες θρησκεῖες. Αὐτό οὕτως ἤ ἄλλως συνέβαινε καί μέ τό προηγούμενο Πρόγραμμα τῶν Θρησκευτικῶν, καθώς οἱ μαθητές διδάσκονταν τά βασικά στοιχεῖα τῶν ἄλλων θρησκειῶν ἤ δογμάτων στό μάθημα «Χριστιανισμός καί Θρησκεύματα» τῆς Β´ Λυκείου καθώς καί σέ ἄλλες τάξεις (βλ. Θρησκευτικά ΣΤ´ Δημοτικοῦ, Γ´ Γυμνασίου κλπ.).
Ὡστόσο στά ἑλληνικά σχολεῖα εἶναι ἀπαραίτητο νά ἑστιάζουμε στήν ὀρθόδοξη χριστιανική πίστη καί σέ αὐτή νά δίνουμε ἔμφαση, διότι:
- Σύμφωνα μέ τό Σύνταγμα ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ἡ ἐπικρατοῦσα θρησκεία — κατά συντριπτική πλειοψηφία — στή χώρα μας. Ἡ διδασκαλία τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν στά σχολεῖα ἀποτελεῖ συνταγματική ἐπιταγή, διότι σύμφωνα μέ τό ἄρθρο 16, παρ. 2 τοῦ Συντάγματος τῆς χώρας μας «ἡ ἐθνική παιδεία ἀποσκοπεῖ στήν ἀνάπτυξη τῆς… θρησκευτικῆς συνείδησης τῶν μαθητῶν». Τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν εἶναι μάθημα ἐνταγμένο στό πλαίσιο τοῦ ἑλληνικοῦ σχολείου καί ἀποσκοπεῖ στό νά εὐαισθητοποιηθοῦν καί νά τοποθετηθοῦν τά παιδιά ὑπεύθυνα ἀπέναντι στή θρησκεία καί μάλιστα στήν Ὀρθοδοξία. Δέν ἔχει στόχο οὔτε νά προσελκύσει ὀπαδούς, οὔτε νά ὑποχρεώσει τά παιδιά νά ἐνταχθοῦν στήν Ἐκκλησία χωρίς τή θέλησή τους. Τό μάθημα ἔχει πολύ εὐρύτερες κοινωνικές διαστάσεις καί παιδαγωγικούς στόχους καί γιά τόν λόγο αὐτό πρέπει νά παραμείνει στό ἑλληνικό σχολεῖο ὑποχρεωτικό, ὅπως τουλάχιστον τά μαθήματα τῆς ἱστορίας καί τῆς κοινωνικῆς καί πολιτικῆς ἀγωγῆς.
Μέ τό ἴδιο σκεπτικό ἄλλωστε δίνεται ἔμφαση πρῶτα στή διδασκαλία τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας καί δευτερευόντως στήν Εὐρωπαϊκή καί στήν Παγκόσμια Ἱστορία. Γιατί λοιπόν νά ἐξισώσουμε τήν Ὀρθοδοξία μέ τά ἄλλα δόγματα ἤ θρησκεῖες; «Δικαιολογεῖται ἡ ἐπί ἴσοις ὅροις διδασκαλία τοῦ δημοκρατικοῦ καί τοῦ φασιστικοῦ πολιτεύματος; Μπορεῖ ποτέ τό 5% νά ἐξισωθεῖ μέ τό 95%, παρότι πρέπει νά γίνει σεβαστό καί νά προστατεύεται; Ἄλλο ἡ προστασία καί ἄλλο ἡ προβολή». Ἀκόμη κι ἄν κάποιος δέν πιστεύει στόν Θεό, δέν μπορεῖ νά ἀρνηθεῖ ἕνα μάθημα πού ἐξετάζει ἕνα ὑπαρκτό φαινόμενο γιά τήν κοινωνική ζωή ὅπως εἶναι ἡ θρησκεία. Καί στήν Ἑλλάδα τό θρησκευτικό φαινόμενο λαμβάνει ὑπόσταση κυρίως μέσα ἀπό τήν ὀρθόδοξη πίστη καί παράδοση. Π.χ. ἄν κάποιο παιδί δέν γνωρίζει τίς ἑορτές τῆς Ὀρθοδοξίας, δέν θά μπορεῖ νά κατανοήσει τίς λατρευτικές ἐκδηλώσεις πού τελοῦνται τίς ἡμέρες αὐτές καί θά νιώθει ξένος στόν τόπο του.
- Ἕνα ἀόριστο θρησκειολογικό μάθημα δέν μπορεῖ νά ἐμπνεύσει ἠθική καί πνευματική ζωή, διότι ἀνάλογα μέ τήν πίστη του καθορίζει καθένας καί τή ζωή του. Πολύ σωστά τό ὑπογραμμίζει αὐτό ὁ τέως πρύτανης καί τέως Πρόεδρος τοῦ Παιδαγωγικοῦ Ἰνστιτούτου Γεώργιος Μπαμπινιώτης: «Ἄν δέν κινηθεῖς», λέει, «…μέ ἀναφορά σέ συγκε¬κριμένη θρησκεία, δέν μπορεῖς νά ἐπιτύχεις ἀνάπτυξη θρησκευτικῆς συνειδήσεως» . Μιά ἄχρωμη θρησκειολογία σέ τί θά ὠφελήσει τούς νέους; Ἀντίθετα μάλιστα θά ἐπιτείνει τή σύγχυση ἰδεῶν μέσα τους, μάλιστα σέ μιά ἡλικία πού ζητοῦν σταθερό στήριγμα καί αὐθε¬ντικά πρότυπα. Ἡ ὀρθόδοξη χριστιανική ἀγωγή καλλιεργεῖ τούς νέους πνευματικά καί τούς προσφέρει ἦθος, νόημα ζωῆς.
- Ἀποτελεῖ ἄδικη καί ἄνιση μεταχείριση γιά τούς Ὀρθόδοξους μαθητές, αὐτοί νά διδάσκονται ὅλες τίς θρησκεῖες (ὅπως ἐπιχειρεῖ τό Ὑπουργεῖο Παιδείας μέ τό νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν), ἐνῶ οἱ Ρωμαιοκαθολικοί, Μουσουλμάνοι καί Ἑβραῖοι Ἕλληνες μαθητές διατηροῦν τό προνόμιο νά διδάσκονται ἀποκλειστικά μόνο τά τῆς πίστης τους.
Γ. ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΣΤΑΣΗ
Εἴπαμε γιατί εἶναι σημαντικό νά γίνεται μάθημα Θρησκευτικῶν καί μάλιστα νά διατηρηθεῖ ὁ ὀρθόδοξος χαρακτήρας του. Δυστυχῶς ὅμως μέ τά νέα βιβλία πού ἤδη λάβατε, τά πράγματα ἀλλάζουν.
- Ἐσεῖς τί γνώμη ἔχετε γιά τά νέα βιβλία;… Ἔχετε ἐπισημάνει κάποια μειονεκτήματα ἤ βασικές διαφορές σέ σχέση μέ τά προηγούμενα;…
Οἱ Φάκελοι μαθητῆ πού δόθηκαν ἐφέτος (2017-18) ἀντί γιά βιβλία Θρησκευτικῶν σέ ὅλες τίς τάξεις, ἔχουν σοβαρά μειονεκτήματα. Ἄλλαξε ἐντελῶς ἡ δομή τῆς ὕλης, καθώς δέν χρησιμο¬ποιεῖται πλέον ἡ ἱστορική σειρά τῶν γεγονότων ὡς βάση γιά τήν ἀνάπτυξη τῆς ὕλης (Παλαιά Διαθήκη, Καινή Διαθήκη, Ἐκκλησιαστική Ἱστορία κλπ.), ἀλλά ἡ ὕλη ἀναπτύσσεται ἐννοιολογικά κατά θέματα (ἀγάπη, προσευχή, κανόνες, ἱερά βιβλία, ἱερές πορεῖες κλπ.). Ἔχουν καί ἄλλα πολλά μειονεκτήματα τά νέα βιβλία, ὅπως π.χ. στήν ἐπιλογή τῶν εἰκόνων, καθώς ἐμφανῶς ἀποφεύγουν τίς βυζαντινές ὀρθόδοξες εἰκόνες (βλ. εἰκόνα στό τέλος).
Ὡστόσο αὐτό πού τά καθιστᾶ ἐντελῶς ἀπαράδεκτα, εἶναι τό γεγονός ὅτι πλέον εἰσάγεται ἡ Θρησκειολογία σέ κάθε τάξη ἀπό τήν Γ´ Δημοτικοῦ ἕως τήν Γ´ Λυκείου!
Κάτι τέτοιο ὅμως…
Εἶναι παράνομο καί ἀντισυνταγματικό, καθώς ἡ Ἑλληνική Πολιτεία σύμφωνα μέ τό Σύνταγμα καί τούς Νόμους ὀφείλει νά ὑπερασπίζεται τήν ἐλευθερία τῆς θρησκευτικῆς συνείδησης καί νά παρέχει παιδεία σύμφωνη μέ τίς θρησκευτικές πεποιθήσεις τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν. Μέ λίγα λόγια ἔχουμε δικαίωμα νά ἀρνηθοῦμε τή διδασκαλία τῶν ἄλλων θρησκειῶν σέ τόσο ἐκτεταμένη μορφή ὅπως παρουσιάζεται καί μέ τόν τρόπο πού προσφέρεται καί δημιουργεῖ σύγχυση.
Εἶναι ἀντιπαιδαγωγικό. Δέν μποροῦμε νά διδάσκουμε ἀπό τήν Γ´ Δημοτικοῦ τίς ἄλλες θρησκεῖες· δηλαδή πρίν ἀκόμη καλά-καλά γνωρίσει τό παιδί τί σημαίνει Ὀρθοδοξία, νά καλεῖται νά συγκρίνει τήν πίστη του μέ τίς ἄλλες θρησκευτικές παραδόσεις. Τά νέα βιβλία ἀναπτύσσουν τίς διδασκαλίες τῶν ἄλλων θρησκειῶν παράλληλα μέ τήν ὀρθόδοξη πίστη καί ὄχι σέ χωριστά κεφάλαια, μέ ἀποτέλεσμα ὁ μαθητής οὔτε τήν ὀρθόδοξη πίστη νά μπορεῖ νά ξεχωρίσει σωστά, οὔτε τίς ἄλλες θρησκεῖες νά γνωρίσει ὁλοκληρωμένα.
Εἶναι παραπλανητικό. Ἡ προσέγγιση τῶν ἄλλων θρησκειῶν γίνεται μέ ἀποσπάσματα προσεκτικά ἐπιλεγμένα, ὥστε νά ἀποκρύπτονται ἐπιμελῶς τά ἀδύναμα στοιχεῖα τους, ἀκόμη κι ἄν εἶναι πολύ σημαντικά καί διαμορφώνουν τήν κοινωνική ζωή τῶν ἀνθρώ¬πων. Γιά παράδειγμα, σέ ὅλες τίς τάξεις τοῦ Γυμνασίου ὅπου γίνεται λόγος γιά τό Ἰσλάμ δέν ἀναφέρεται πουθενά ἡ θέση τῆς γυναίκας στό Ἰσλάμ, ἡ ὁποία θεωρεῖται κατώτερη ἀπό τόν ἄνδρα. Ἐπίσης στή Β´ Γυμνασίου παρατίθεται ἐδάφιο ἀπό τό Κοράνιο γιά τή φροντίδα τῶν μεταναστῶν (σελ. 98) καί στήν Γ´ Γυμνασίου εἰδική ἑνότητα μέ τίτλο «Τό Κοράνιο προτρέπει σεβασμό πρός τούς λαούς τῆς Βίβλου καί τό ἀνθρώπινο πρόσωπο» (σελ. 46). Δέν γίνεται ὅμως κάποια ἀναφορά σέ ἄλλα ἐδάφια ὅπου τό Κοράνιο παρακινεῖ σέ πόλεμο ἐναντίον τῶν ἀπίστων οὔτε δίνεται κάποια ἐξήγηση γιά τή βία καί τήν τρομοκρατία πού δοκιμάζει ὅλος ὁ κόσμος ἀπό τούς φανατικούς ἰσλαμιστές!
- Τί μποροῦμε νά κάνουμε λοιπόν γιά τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν;
α. Νά διαμαρτυρηθοῦμε γιά τήν ἀλλαγή αὐτή στόν προσανατολισμό τοῦ μαθήματος! Ὑπάρχουν πολλοί τρόποι, ὅπως γιά παράδειγμα νά μή δεχθοῦμε τή διδασκαλία τῶν ἑνοτήτων / κεφαλαίων πού ἀναφέρονται στίς ἄλλες θρησκεῖες. Ὑπάρχουν γονεῖς πού κατέθεσαν ὑπεύθυνη δήλωση ὅτι δέν ἐπιθυμοῦν τό παιδί τους νά διδαχθεῖ τίς ἄλλες θρησκεῖες.
Ὡστόσο ἡ ἀντίδραση πού ἔχει πάρει διαστάσεις σέ πανελλήνια κλίμακα, εἶναι ἡ ἐπιστροφή τῶν βιβλίων! Γονεῖς ὑπογράφουν «ΔΗΛΩΣΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ ΒΙΒΛΙΟΥ / ΦΑΚΕΛΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ» καί τήν ἀποστέλλουν μαζί μέ τό βιβλίο ὡς ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ εἴτε στό Ὑπουργεῖο Παιδείας εἴτε στή Διεύθυνση τοῦ Σχολείου. Πρόκειται γιά δυναμική καί πρωτότυπη ἀντίδραση, πού ἀξίζει νά γενικευθεῖ προκειμένου νά καταλάβουν ὅτι δέν θέλουμε ἀπαλλαγή ἀπό τό μάθημα ἀλλά μάθημα μέ κατάλληλα σχολικά βιβλία.
β. Νά προκαλοῦμε τό ἐνδιαφέρον τῶν συμμαθητῶν μας γιά τό μάθημα μέ εὔστοχες παρεμβάσεις καί ἀπορίες καί νά προτείνουμε δραστηριότητες ἤ ἐκδηλώσεις (π.χ. ἔκθεση βιβλίου, σχολική ἡμερίδα μέ κάποιο ἐπίκαιρο θέμα καί ἐκλεκτό ὁμιλητή, ἐπισκέψεις ἀγάπης κλπ.).
γ. Σέ περίπτωση πού ὁ καθηγητής δέν ἐκφράζει ὀρθόδοξες θέσεις, νά καταθέτουμε μέ θάρρος ἀλλά καί μέ σεβασμό τήν ἄποψή μας καί νά συμβουλευθοῦμε κάποιον μεγαλύτερο γιά τό πῶς θ᾿ ἀντιμετωπίσουμε γενικότερα τήν κατάσταση.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Σήμερα παρουσιάσαμε τούς λόγους γιά τούς ὁποίους τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν εἶναι ἀπαραίτητο γιά ὅλους τούς μαθητές, μάλιστα τούς Ἕλληνες: λόγους ἀνθρωπιστικούς, πνευματικούς, ἱστορικούς. Ὅπως ἔγραψε σέ ἐπιστολή του (27-9-2016) πρός τόν Πρωθυπουργό ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἰερώνυμος, τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν καθώς ἐπίσης ἡ Ἑλληνική Γλώσσα, ἡ Λογοτεχνία καί ἡ Ἱστορία, «ἀποτελοῦν ἀναγκαῖα μαθήματα ταυτότητας καί διαδραματίζουν σοβαρό ρόλο στή διαμόρφωση τοῦ φρονήματος τῶν αὐριανῶν Ἑλλήνων πολιτῶν».
Κι ἐμεῖς, οἱ «Χαρούμενοι Ἀγωνιστές», θέλουμε τά Θρησκευτικά ὄχι γιά νά συγκεντρώσουμε πληροφορίες ἀπό τά διάφορα θρησκεύματα. Θέλουμε Θρησκευτικά πού προσφέρουν ἀλήθεια, διαμορφώνουν συνείδηση, καλλιεργοῦν ἦθος. Αὐτά τά Θρησκευτικά θέλουμε. Τά ἀλλα πού θέλουν νά μᾶς ἐπιβάλλουν, ἐπιστρέφονται ὡς ἀπαράδεκτα!
ΣΥΝΘΗΜΑ: Λέμε ΝΑΙ στά Θρησκευτικά πού μεταγγίζουν Ἀλήθεια καί Ζωή!
«Ἄν οἱ Χριστιανοί δέν ὁμολογήσουν, δέν ἀντιδράσουν, αὐτοί θά κάνουν χειρότερα. Ἐνῶ ἄν ἀντιδράσουν, θά τό σκεφθοῦν. Ἀλλά καί οἱ σημερινοί Χριστιανοί δέν εἶναι γιά μάχες… Οἱ πρῶτοι Χριστιανοί ἦταν γερά καρύδια· ἄλλαξαν ὅλο τόν κόσμο. Καί στην βυζαντινή ἐποχή μιά εἰκόνα ἔβγαζαν ἀπό τήν Ἐκκλησία καί ἀντιδροῦσε ὁ κόσμος. Ἐδῶ ὁ Χριστός σταυρώθηκε, γιά νά ἀναστηθοῦμε ἐμεῖς, καί ἐμεῖς νά ἀδιαφοροῦμε! Ἄν ἡ Ἐκκλησία δέν μιλάη, γιά νά μήν ἔρθη σέ ρήξη μέ τό κράτος, ἄν οἱ μητροπολίτες δέν μιλοῦν, γιά νά τά ἔχουν καλά μέ ὅλους, γιατί τούς βοηθᾶνε στα Ἱδρύματα κ.λπ., οἱ Ἁγιορεῖτες πάλι ἄν δέν μιλοῦν, γιά νά μήν τούς κόψουν τά ἐπιδόματα, τότε ποιός θά μιλήση;…»
Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου, Λόγοι, τόμ. Β´: Πνευματική Ἀφύπνιση
ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ
