- Ἡ τῶν πόλεων Ἄνασσα, ἡ Πόλις, ἡ Βασιλὶς τῶν πόλεων, ἡ ἐπὶ 1123 ἔτη Ἑλληνικὴ Κοσμόπολις, βεβηλώνεται ἀπὸ τοὺς ἀσιᾶτες βαρβάρους.
Εὐθὺς ἀμέσως, ἡ Συλλογικὴ Συνείδηση ἀναλαμβάνει τὸ ἔργο τῆς ἐθνικῆς συσπείρωσης καὶ ἀνασυγκρότησης. Καθιερώνεται ὡς ἀποφράδα ἡμέρα, ἡ Τρίτη ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος. Κάθε Τρίτη ἐτελεῖτο Μνημόσυνο. Σύμπαν τὸ Ἔθνος κοινωνοῦσε τὴν Ἰδέα. Ὅπου γῆς καὶ ἂν διαβιοῦσε, τελεῖτο καθολικὸ καὶ διηνεκὲς πένθιμο μνημόσυνο. Κάθε ἑβδομάδα, ἀναρρίπιζε τὴν Μνήμη.
Στὰ χρόνια τῆς σκλαβιᾶς, τὸ καντήλι παραμένει ἀναμμένο. Ἕνα εἶναι τὸ Πνεῦμα πού διέπει τοὺς Ἕλληνες. Λέει ὁ Ἀρχιστράτηγος Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.
“Μίαν φοράν, ὅταν ἐπήραμεν τὸ Ναύπλιον, ἦλθε ὁ Ἅμιλτον νὰ μὲ ἰδεῖ· μοῦ εἶπε ὅτι: “πρέπει οἱ Ἕλληνες νὰ ζητήσουν συμβιβασμόν, καὶ ἡ Ἀγγλία νὰ μεσιτεύσει”. Ἐγὼ τοῦ ἀποκρίθηκα ὅτι: “Αὐτὸ δὲν γίνεται ποτέ, ἐλευθερία ἢ θάνατος.
Ἐμεῖς, Καπετὰν Ἅμιλτον, ποτὲ συμβιβασμὸν δὲν ἐκάμαμεν μὲ τοὺς Τούρκους. Ἄλλους ἔκοψε, ἄλλους ἐσκλάβωσε μὲ τὸ σπαθί καὶ ἄλλοι, καθὼς ἡμεῖς, ἐζούσαμεν ἐλεύθεροι ἀπὸ γενεὰ εἰς γενεά. Ὁ βασιλεὺς μας ἐσκοτώθη, καμμία συνθήκη δὲν ἔκαμε· ἡ φρουρά του εἶχε παντοτινὸν πόλεμον μὲ τοὺς Τούρκους καὶ δύο φρούρια ἦτον πάντοτε ἀνυπότακτα”.
Μὲ εἶπε: “Ποία εἶναι ἡ βασιλικὴ φρουρά του, ποῖα εἶναι τὰ φρούρια;” –
“Ἡ φρουρὰ τοῦ Βασιλέως μας εἶναι οἱ λεγόμενοι Κλέφται, τὰ φρούρια ἡ Μάνη καὶ τὸ Σούλι καὶ τὰ βουνά”.
Φίλτατε Ἀναγνώστη,
Σὺν τῷ χρόνῳ, καὶ μέχρι καῖ τὸ 1922, ἡ 29η Μαΐου ἦταν ἐπίσημος ἡμέρα ἐθνικοῦ πένθους. Ἀργία. Τὸ ἐπιβεβαιώνουν τὰ ἡμερολόγια καὶ οἱ ἐφημερίδες. Μέχρι καὶ τὸ 1922, ἡ 29η Μαΐου ἦταν ἐπίσημη Ἐθνικὴ Ἐπέτειος.
Σύμπαν τὸ Ἔθνος, διὰ τοῦ κράτους, κοινωνοῦσε τὴν Ἰδέα.
Μετὰ τὸ 1922 ὅμως;
Σιγή. Ἔκτοτε, τὸ ἑλλαδικό κράτος ἀποσπάστηκε τελειωτικά ἀπό τὸ Ἔθνος.
Σήμερα, κατὰ τὸ ἑλλαδικὸ κράτος, τὸ ἐκτρωματικὸ καὶ ἄψυχον αὐτὸ ὅν, προϊὸν τῆς καταδυνάστευσης καὶ καταλήστευσης τῶν πάντων ἀπὸ ἅρπαγες, τὰ Πάτρια εἶναι πρόβλημα. Τὰ Πάτρια, τὰ θεμέλια τοῦ Πολιτισμένου Κόσμου, ὑποσκάπτονται. Ὁ Ἕλληνας πρέπει νὰ ἀποποιηθεῖ τὴν κληρονομιά του.
Φεῦ.
1695 ἔτη ἀπό τὰ ΄Ἐγκαίνια τῆς Βασιλεύουσας, ἡ “ΕΣΤΙΑ” ἐμμένει στὰ Πάτρια καὶ ἀποτίει φόρο τιμῆς στοὺς μάρτυρες, στοὺς πεσόντες καὶ θανόντες, σὲ ἐκείνους ποὺ ἀγωνίστηκαν καὶ ἀγωνίζονται θυσιαστικὰ καὶ ἀκαταπαύστως ὑπὲρ τῆς Ἰδέας.
Ἡ Πόλις δὲν ἀνήκει σὲ αὐτοσχέδιους κληρονόμους.
Συνεχίζει νὰ ἀκτινοβολεῖ καὶ νὰ ἀντιστέκεται.
Μὲ Ἀγάπη καὶ Σεβασμό,
Ἰωάννα Γ. Καραγκιούλογλου
29 Μαΐου 2025
Εἱκ.: Ἐφημερίδα ΕΣΤΙΑ ΑΡ.ΦΥΛ. 43158, σ.01-03, 29.05.2025
_____________________________________
[ Ἔτσι ἰδρύθηκε ἡ Κωνσταντινούπολις ]
[πάντα καθ’ εἱμαρμένην
ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ]
τῆς Ἰωάννας Γ. Καραγκιούλογλου
Ἔτος 1819. Ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας, σὲ ἔντονη γλῶσσα, ἀπευθύνεται στὰ ἐπιφανέστερα μέλη τῆς βρεταννικῆς Κυβερνήσεως.
“(..) Ὁ στρατηγὸς Maitland μεταχειρίζεται τοὺς συμπατριῶτες μου ὡς Ἰνδούς. Μὴν ἀμφιβάλλετε καθόλου. Οἱ Ἕλληνες, σὲ μία στιγμὴ πού δὲν θὰ τὸ περιμένετε, θὰ ἀντιδράσουν καὶ θὰ ἀντιμετωπίσετε πολὺ σοβαρὲς δυσχέρειες. Προσέξτε τοὺς καρποὺς τῆς ἀπελπισίας. Τὸ δικὸ σας σύστημα διακυβερνήσεως εἶναι πού θέτει τοὺς Ἕλληνες σὲ δίλημμα. Ἤ νὰ καταστραφοῦν ἢ νὰ πάρουν τὰ ὅπλα. Καὶ μοιραίως, θὰ προστρέξουν στὸ δεύτερο.”
Ἔκτοτε κύλησαν δύο αἰῶνες.
Παρά τὶς φιλοφρονήσεις καὶ τὶς τιμὲς, παρά τὶς διαβεβαιώσεις καὶ τὶς ὑποσχέσεις πού ἔλαβε ὁ τελευταῖος Ἕλλην Κυβερνήτης, ἡ ὀπτικὴ καὶ πολιτικὴ τῶν συμμάχων παραμένει ἀμετάβλητη.
Ἡ βαρβαρότητα τοῦ ἀπαγχονισμοῦ εἶναι γνώριμη στὸ Ἑλληνικὸ Ἔθνος. Μὲ τὸν ἴδιο ἀκριβῶς τρόπο οἱ βάρβαροι ἐκτέλεσαν τὴν Ἑλληνικὴ Πολιτεία τὸ 1831 ἰσοπεδώνοντας τὸ Ἑλληνικό Ἀξιακὸ Σύστημα.Τὸ δυτικῆς κοπῆς Ἑλλαδικὸ κρατίδιο πού παραλάβαμε δὲν ἀνταποκρίνεται στὴν Ἰδέα.
Ἡ Ἐπανάσταση ἔμεινε ἀνολοκλήρωτη.
Μὲ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ ’21, μόνον ἕνα μικρό μέρος τοῦ Κράτους, μόλις τὸ ἕνα δέκατο τέταρτο (1/14) τῆς συνολικῆς του ἔκτασης ἀπελευθερώθηκε, ἀνακτῶντας τὴν πολιτικὴ του ἀνεξαρτησία.
Τὸ Κράτος ἀκρωτηριάσθηκε. Διαμελίσθηκε. Κατέπεσε. Ἀνορθώθηκε. Καὶ πάλι κατέπεσε.
Τὸ Ἔθνος ἔπαψε νὰ ἐκπροσωπεῖται. Οἱ ἐναλλασσόμενοι διαχειριστὲς τοῦ κράτους ὑπηρετοῦν πιστὰ τὸ δόγμα τῆς μικρῆς Ἑλλάδος. Διὰ τοῦ κράτους, μικραίνουν ὅσο μποροῦν τὰ σύνορα τοῦ Ἔθνους καὶ ὁμιλοῦν γιὰ τὴν Ἑλλάδα σὰν νὰ εἶναι τελειωμένη. Ὁραματίζονται καὶ ἐργάζονται γιὰ μία ἄλλη Ἑλλάδα, ἐργοστάσιο ἐπεξεργασίας πάσης φύσεως ἀποβλήτων.
Ἐν ἔτει 1913, ὁ Ἴων Δραγούμης εἶχε ἀποτυπώσει τὸ Ὅραμα αὐτούσιο στὸ κείμενό του “Τὸ Κράτος”.
“(..) Σκοπὸς ἐκείνων ποὺ ἔφτιασαν τὸ νέο κράτος, ἦταν νὰ γίνει ἐργαστήρι πανελληνικὸ, ποὺ νὰ ἐξακολουθήσει τὸν ἀγῶνα τοῦ Ἔθνους ὡς ποὺ τὸ Βυζαντινὸ κράτος νὰ ξεφορτωθεῖ τὸν Τοῦρκο ἀπὸ πάνω του, νὰ ξαναπιάσει ὁ Ρωμιὸς τὴ διοίκηση τοῦ Κράτους ποὺ εἶχε πρωτεύουσα τὴν Πόλη καὶ νὰ ξανακαθήσει Ἕλληνας Βασιλιᾶς στὸν θρόνο τῶν Παλαιολόγων. ”
Οἱ “σύμμαχοι” ὅμως εἶχαν ἄλλα σχέδια.
Λέει ὁ Θουκυδίδης.
Καὶ τὴν εἰωθυῖαν ἀξίωσιν τῶν ὀνομάτων ἐς τὰ ἔργα ἀντήλλαξαν τῇ δικαιώσει.
Ἡ Ἱστορία, ἡ ζῶσα Ἱστορία, ἀποδεικνύει ὅτι οἱ ἀπολίτιστοι ἐξακολουθοῦν νὰ ὁμιλοῦν τὴν γλῶσσα τῆς βαρβαρότητας. Καταπατοῦν καὶ βεβηλώνουν καθημερινὰ τὰ ἱερὰ σύμβολα. Ἀπὸ τὴν μία ἡ ἀνθελληνικὴ μοχθηρία καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη ἡ Ἑλληνικὴ ἀκινησία διεγείρουν τὸν πρωτογονισμό τους.
Ὅμως. Οἱ νόμοι δὲν μπορεῖ νὰ παραβιάζονται ἀτιμώρητα καὶ γιὰ πολὺ καιρό. Πόσο μᾶλλον οἱ Νόμοι τοῦ Κόσμου – οἱ Μεγάλοι Θεσμοὶ ὅπως τους ἀποκαλεῖ ὁ Σοφοκλῆς.
Φίλτατε Ἀναγνώστη.
Ἀπό τὸν τρόπο ποὺ μεταχειρίζεται ἕνας ἄνθρωπος τὸ Παρελθὸν καὶ ἀπό τὸν τρόπο ποὺ ψηλαφεῖ τὸ παρόν, μπορεῖ κανεὶς νὰ ἀντιληφθεῖ καί τὸν τρόπο μέ τον ὁποῖο θὰ διαχειριστεῖ τὸ Μέλλον.
Ἐρχόμενος ἀπό τὰ βάθη τῆς Ἱστορίας, ὁ χρησμός σφυρηλατεῖ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Οἰκουμένη.
“(..) Ὄλβιοι, οἵ κείνην ἱερὴν πόλιν οἰκήσουσιν ἀκτὴν Θρηικίην τʹ ἔνυγρον παρά τε στόμα Πόντου.”
Ἐφέτος συμπληρώνονται 1695 ἔτη ἀπὸ τὰ Ἐγκαίνια τῆς Κωνσταντινουπόλεως.
Δὲν ὑπάρχει ἄλλο παράδειγμα Πόλεως, πού νὰ ἔχει διατηρήσει τὴν Ἑλληνικότητά της γιὰ πάνω ἀπό τρεῖς χιλιετίες, μέσα ἀπό πολλές καὶ ποικίλες διακυμάνσεις, ὑπό συνθῆκες Εἰρήνης καὶ Πολέμου, ὑπό τὶς μέγιστες καὶ ἀκάθεκτες μεταβολές τοῦ Κόσμου.
Τὴν πολιόρκησαν Θρᾶκες, Πέρσες, Μιλήσιοι, Φοίνικες, Σπαρτιᾶτες, Ἀθηναῖοι, Θηβαῖοι, Μακεδόνες, Γαλάτες, Βιθυνοί, Ρόδιοι, Ἔρουλοι, Ρωμαῖοι. Ὅμως αὐτό, σταθερό. Ἄκαμπτο καί ἀκατάβλητο. Τό Ἑλληνικό Φρόνημα συνέχισε νά ἀκτινοβολεῖ καί νά ἀντιστέκεται, ὑπό τήν ἄσβεστη ἐπιθυμία τῆς Ἐλευθερίας.
Οὐκ ὀλίγοι ἐπιφανεῖς ἄνδρες σφράγισαν τὴν Ἱστορία τοῦ Βυζαντίου.
Βύζας, Ἀρίστων, Δημάγητος, Θρασύβουλος, Βοσπορίχος, Παυσανίας, Κίμων, Ἀριστείδης καὶ Ἀλκιβιάδης. Πανθοίδας, Ἐπαμεινώνδας καὶ Φωκίων. Φίλιππος, Δημήτριος, Σέλευκος, Κωνσταντῖνος ὁ Μέγας.
Φθινόπωρο τοῦ 323. Τὴν ἔνδοξη χιλιετηρίδα τοῦ Βυζαντίου ἔμελλε ἐντὸς πέντε μόλις ἐτῶν νὰ διαδεχθεῖ ἄλλη μία ὑπερχιλιετηρίδα. Οἰκουμενική. Ἡ ἐνδοξότερη στὴν παγκόσμια Ἱστορία.
Ἡ Θεμελίωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἢ ὀρθότερα ἡ μετασκευὴ τοῦ Βυζαντίου σὲ Κωνσταντινούπολη, ξεκίνησε τὴν 4η Νοεμβρίου τοῦ 328. Ἰδιαίτερη προσοχὴ ἐδόθη στὴν οἰκοδομὴ τῶν Τειχῶν. Ἐντὸς τῆς Πόλεως κτίστηκαν ἀνάκτορα -τὸ Παλάτιον-, βιβλιοθῆκες, κρῆνες, λουτρῶνες, ναύσταθμος, ἐκκλησίες, διδακτήρια, δύο κτίρια τῆς συγκλήτου, ἀμφιθέατρα, ἱππόδρομος, νοσοκομεῖα, λοχοκομεῖα, βρεφοκομεῖα, πτωχοκομεῖα, ὀρφανοτροφεῖα, γηροκομεῖα, ξενοδοχεῖα καὶ ὄχι μόνον.
Πολιοῦχος καὶ προστάτις τῆς Πόλεως, καθιερώθηκε ἡ Παναγία Θεοτόκος. Εἰς ἀνάμνησιν τῶν Γεννεθλίων, δηλαδὴ τῶν Ἐγκαινίων τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὁρίστηκε ἡ 11η Μαΐου ἐπίσημος Ἑορτή. Οἱ καθαγιάζοντες τὴν Πόλη, ἅπαντες Ἕλληνες στὸ Γένος καὶ στὴν Γλῶσσα, ἀνέπεμπαν εὐχὲς Ἑλληνοφώνως. Τὸ δὲ ὄνομα τῆς Νέας Πόλεως, ἐξεφωνεῖτο Ἑλληνιστί. Κωνσταντίνου Πόλις καὶ Κωνσταντινούπολις.
Ἡ μετάθεση τῆς Αὐτοκρατορίας ἀπὸ τὴν Ρώμη στὴν Κωνσταντινούπολη ἦταν μόνον ἕνα μέρος ἀπὸ τὴν μεταβολὴ ποὺ εἶχε ὁραματισθεῖ ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος στὸ Κράτος.
Στὸν Περίβολο τῆς ‘Ἁγίας Εἰρήνης, ἵδρυσε Ὑπὲρ τοῦ Σκοποῦ μικρὸ ναΐδριο στὸ ὄνομα τῆς Τοῦ Θεοῦ Σοφίας. Στὸ ἴδιο ἀκριβῶς σημεῖο τὸ ὁποῖο θὰ γινόταν παρανάλωμα τοῦ πυρός, ὁ Μέγας Ἰουστινιανὸς ἀνέγειρε τὸν κοσμοβόητο Ναό τῆς Τοῦ Θεοῦ Ἁγίας Σοφίας.
Ὁ Κωνσταντῖνος περιφρούρησε τὴν Ἀξιοπρέπεια τῶν Πολιτῶν. Μερίμνησε γιὰ τὴν νομοθεσία, ἐνίσχυσε τὴν Ἐπιστήμη, προστάτευσε τίς Τέχνες καὶ τὰ Γράμματα. Ἵδρυσε Νομικὲς Σχολές, ἄλλαξε τὸν τρόπο Διοικήσεως τοῦ Στρατοῦ. Κατήργησε τοὺς πραιτωριανούς. Μεταρρύθμισε τὴν αὐλή. Ἄλλαξε τὸν Τρόπο λειτουργίας τοῦ Κράτους.
Ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος στήριξε τὸν μέλλοντα Πολιτισμὸ τῆς Ἀνθρωπότητος σὲ βάσεις Ἑλληνικές.
Τὸ Ἐθνικὸ Ἰδεῶδες, ὑπῆρξε πάντοτε γιὰ τὸν Ἑλληνισμό στοιχεῖο ζωτικότητος καὶ Ἐλπίδος, ἀνώτερο κάθε ἰδιοτροπίας τῆς τύχης. Εἶναι ἡ Ἰδέα πάνω στὴν ὁποῖα ἀκουμπᾶ ἡ Συλλογικὴ Μνήμη.
Τὶ κι ἂν συνέβησαν τόσες μεταβολὲς καὶ παρῆλθαν τόσοι αἰῶνες;
Μετὰ ἀπὸ τόσους αἰῶνες δοκιμασιῶν καὶ ἀθλιοτήτων, ἐν ἔτει 2025, ὁ Παρθενών ὑφίσταται τὰ πάνδεινα. Τὰ δἐ ἀνάκτορα τῶν Ἑλλήνων Βασιλέων στὴν Κωνσταντινούπολη ἔχουν μετατραπεῖ σὲ σεράγια. Ὁ ἑτεροθαλῆς ἀδελφὸς τοῦ Παρθενῶνος, ἡ Ἁγία Σοφία, καὶ ἡ ἀρχαιοτάτη Μονή τῆς Χώρας, τὸ πάλαι ποτέ Πατριαρχεῖο – -ποὺ μνημονεύεται ἀπό τὸ 298 μ.Χ., ἔχουν μετατραπεῖ σὲ τζαμιά.
Μπορεῖ τὰ δεσποτικὰ καθεστῶτα νὰ καλουπώνουν ἑτερόφωτα ὑποζύγια, νὰ ἐνθαρρύνουν τὶς ἀγενέστερες πλευρὲς τοῦ ἀνθρώπου, νὰ εἶναι σάπια. Μπορεῖ ἡ προδοσία νὰ ἔχει γίνει ἐξάρτηση.
Καὶ ὅμως. Ἡ Ἰδέα ἐξακολουθεῖ νὰ ἀκτινοβολεῖ, ὑπεράνω κάθε σκοτεινῆς πραγματικότητος.
Στὸν Ἕλληνα δὲν ταιριάζει ἡ καταστροφή. Ἀψηφᾶ καὶ τὶς πιὸ ἄθλιες προδοσίες καὶ τὶς πιὸ μεγάλες ἀντιξοότητες. Δὲν περιμένει τὴν Λευτεριὰ ἀπὸ ἐκείνους ποῦ συντελοῦν στὴν σκλαβιὰ του. Ἡ Λευτεριὰ φεύγει ὅταν τὴν ζητιανεύεις.
Εἶναι ἀνάγκη ἐπιτακτικὴ νὰ ἀπαντήσουμε στὴν μόνη γλῶσσα ποῦ ἀντιλαμβάνονται, ὑπενθυμίζοντας τὸν Τρόπο.
Ὁ Κόσμος ἔχει ἀνάγκη νὰ ξαναδεῖ τοὺς Ἕλληνες ζωντανούς.
Ἡ Ἑλλάς δὲν ἔχει τελειώσει.
[Δημοσιεύθηκε στὴν ἐφημερίδα ΕΣΤΙΑ, ΑΡ.ΦΥΛ. 43158, σ.01-03, Πέμπτη, 29 Μαΐου 2025 ]
