Τὸν γάμο καὶ τὰ παιδιὰ μᾶς τὰ ἔδωσε ὁ Θεός, ὄχι γιὰ νὰ αὐξήσουμε τὸν ἐγωισμὸ μας ἀλλὰ γιὰ νὰ τὸν θεραπεύσουμε. Ὁ γάμος καὶ τὰ παιδιὰ μᾶς δόθηκαν γιὰ νὰ καταλάβουμε ὅτι τὸ ἐγώ μας καὶ οἱ ἐπιθυμίες μας δὲν εἶναι τὸ κέντρο τοῦ κόσμου.
Ὁ γάμος καὶ τὰ παιδιὰ μᾶς δόθηκαν, γιὰ νὰ μάθουμε νὰ ἀγαπᾶμε σωστά: Πρῶτα τὸν Θεό, ποὺ μᾶς τὰ ἔδωσε – ἢ μᾶλλον ποὺ μᾶς τὰ δάνεισε – ἔπειτα τὸν/τὴν σύζυγό μας καὶ τελευταῖα τά παιδιά μας. Ἀγάπη πρὸς τὰ παιδιὰ χωρὶς συνεπῆ καὶ συνειδητὴ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ πρὸς τὸν/τὴν σύζυγο εἶναι ἀγάπη ἐγωκεντρικὴ καὶ κτητική.
Τὰ παιδιά μας δὲν εἶναι οὔτε ἰδιοκτησία μας, οὔτε προέκταση τοῦ ἑαυτοῦ μας. Γι᾽ αὐτὸ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος καὶ οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας στὴ συνέχεια, μετακίνησαν τὸ κέντρο βάρους ἀπὸ τὴν τεκνογονία (ἡ ὁποία εἶναι ἔργον φύσεως) στὴν τεκνοτροφία (ἡ ὁποία εἶναι ἔργον προαιρέσεως). Καὶ τόνισαν ὅτι οἱ σχέσεις ποὺ ὀμορφαίνουν καὶ σώζουν τὸν ἄνθρωπο εἶναι
μόνο οἱ σχέσεις ποὺ μπολιάζει ἡ Ἐκκλησία, καὶ ὄχι οἱ σχέσεις ποὺ μπολιάζει ἡ φυσικὴ ἀναγκαιότητα.
Ὁ σοφότατος ἅγιος του 20οῦ αἰώνα, ὁ ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως, λέει χαρακτηριστικά: «Ὁ Θεὸς φύτεψε στὶς καρδιὲς τῶν γονέων τὸ φίλτρο τῆς φυσικῆς ἀγάπης πρὸς τὰ παιδιά. Ἀλλὰ αὐτὴ ἡ ἀγάπη, δὲν πρέπει νὰ παραμείνει μιὰ τυφλὴ ἔμφυτη ὁρμή, γιατί τότε κινδυνεύει νὰ πάψει νὰ ὑπάρχει. Πρέπει (λέει ὁ ἅγιος Νεκτάριος) ἡ φυσικὴ καὶ ἀκούσια ἀγάπη νὰ ἀποβεῖ ἔλλογη καὶ ἐλεύθερη ἀγάπη».
Τί θὰ πεῖ «ἔλλογη καὶ ἐλεύθερη ἀγάπη»; «Ἐλεύθερη’BB θὰ πεῖ ὅτι δὲν εἶναι καρπὸς τῆς φύσεως, καρπὸς ἑνὸς φυσικοῦ δεσμοῦ, καρπὸς ἀνάγκης, ἀλλὰ καρπὸς συνειδητῆς προσωπικῆς ἐπιλογῆς καὶ προσωπικοῦ ἀγώνα. Καὶ «ἔλλογη ἀγάπη» θὰ πεῖ ὅτι ἔχει κάποιο λόγο. Ἔχει κάποιο σκοπό, ποὺ δὲν τὸν ὁρίζω ἐγώ, ἀλλὰ Ἐκεῖνος πού μοῦ χάρισε τὰ παιδιά μου καὶ τὴ δύναμη νὰ τὰ ἀγαπάω. Ὁ σκοπὸς καὶ ὁ λόγος λοιπὸν αὐτῆς τῆς ἀγάπης εἶναι – πρῶτα ἐμεῖς καὶ ἔπειτα τὰ παιδιά μας – νὰ μποῦμε ἑκούσια καὶ συνειδητὰ στὴν Πατρικὴ ἀγκαλιὰ τοῦ Θεοῦ καὶ στὸ Πατρικό μας Σπίτι, ποὺ εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Γιατί ἁπλούστατα μόνο ἐκεῖ ὑπάρχει Ἀληθινὴ Ζωή.
Ἑπομένως μόνο μέσα στὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἡ ἀγάπη μας πρὸς τὰ παιδιά μας (καὶ φυσικὰ ΚΑΙ ἡ ἀγάπη μεταξύ τῶν συζύγων), ἀποκτάει τὸ ἀληθινό της νόημα καὶ σκοπό. Ἡ Ἐκκλησία, δηλαδὴ τὸ Σπίτι τοῦ Ἀληθινοῦ Πατέρα μας εἶναι ὁ ἰδανικὸς χῶρος ἢ μᾶλλον ὁ μοναδικὸς χῶρος, γιὰ νὰ μάθουμε νὰ εἴμαστε ἀληθινοὶ γονεῖς. Νὰ εἴμαστε εἰκόνες καὶ ἀντίτυπα τοῦ Ἐπουρανίου Πατρός.
Καὶ αὐτὸ ἰσχύει, γιατί ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ μόνος χῶρος, πού μᾶς βοηθάει ἀποτελεσματικὰ νὰ θεραπευτοῦμε ἀπὸ τὴν φιλαυτία μας. Νὰ θεραπευτοῦμε, δηλαδή, ἀπὸ τὴν ἀρρώστεια ποὺ μᾶς κάνει νὰ βλέπουμε τὰ παιδιά μας ἢ σὰν ἐνοχλητικοὺς μπελάδες ἢ σὰν τροφὴ γιὰ τὸν κομπλεξικὸ ἐγωισμό μας. Καὶ ἀφοῦ θεραπευτοῦμε ἀπὸ τὴν φιλαυτία μας, μποροῦμε ἐπιτέλους νὰ ἰδοῦμε τὰ παιδιά μας στὴν ἀληθινή τους ὑψηλὴ τιμὴ καὶ ἀξία· νὰ τὰ ἰδοῦμε δηλαδὴ σὰν δῶρα τοῦ Θεοῦ, πού μᾶς τὰ χάρισε γιὰ νὰ τὰ ὁδηγήσουμε στὴν ἀγκαλιά Του.
