[Βροτοῖς ἄπασιν ἡ συνείδησις Θεός ΜΕΝΑΝΔΡΟΣ]

Πληθαίνουν τά σκοτεινά σημεῖα στόν ὁρίζοντα. Ἀνέχεια καί ἀδικία. Ἐγκληματικότητα καί ἀπελπισία. Πανταχοῦ παρών ὁ φόβος τοῦ θανάτου. Μιά σκιά πού ἁπλώνεται πάνω ἀπό τήν σφαῖρα τῆς ἰδιωτείας.

Θρησκευτικοί καί πολιτικοί ἡγέτες μέτριοι. Διανοητικά καί βουλητικά ἀδύνατοι. Διανοούμενοι δίχως διανόηση. Προσηλωμένοι στό τίποτε πού τό ἐκλαμβάνουν ὡς τό πᾶν.

Γιά πρώτη φορά στήν Ἱστορία τῆς Ἀνθρωπότητος ὁ ἄνθρωπος γίνεται ἐχθρός καί ἀρνητής τῆς φύσης του.

Τό “Ἐγώ” ἔχει ριζώσει. Στόν καθρέπτη, στό χρῆμα, στήν φιλοδοξία. Στό κόμμα καὶ τὴν κοινωνική ὁμάδα. Σέ καθετί πού διακρίνει τόν ἕναν ἄνθρωπο ἀπό τόν ἄλλον.

Τό “Εἶναι” ὅμως, εἶναι κάτι ἄλλο. Τό “Εἶναι” ριζώνει στό κοινό σημεῖο μέ τούς ἄλλους ἀνθρώπους. Τό “Εἶναι”, ταυτόσημο τοῦ “Ἐμεῖς”, ριζώνει στήν Συνείδηση. Δέν προσδιορίζεται ἀπό τόν φόβο. Οὔτε ἀπό τήν βία, οὔτε ἀπό τήν ἀνάγκη. Δέν ὑποκύπτει σέ σκοπιμότητες καί συμφέροντα.

Ἐκεῖνος πού, ὑπό τήν πίεση μιᾶς ἐπιταγῆς – τήν ὁποία θεωρεῖ ἀνώτερη τῆς ἐλεύθερης συνείδησής του- θυσιάζει, καταδίδει, προδίδει τόν ἄλλον ἄνθρωπο, ἀκόμη καί τόν ἴδιο του τόν ἀδελφό ἤ φίλο, παύει νά εἶναι ἄνθρωπος.

Ἄν τό κάνει ἀπό φόβο, εἶναι ἁπλῶς δειλός. Ἄν ὅμως τό κάνει ἐκ πεποιθήσεως, τότε εἶναι ἀπάνθρωπος. Ἔχει χάσει τόν ἑαυτό του.

Ὁ βάρβαρος ὅταν φέρεται ἀπάνθρωπα, ἔχει τό τεκμήριο τῆς ἀθωότητας. Εἶναι ἐκ φύσεως βάρβαρος. Ὁ Ἕλληνας ὅμως, ὅταν χάνει τόν ἑαυτό του μέσα στόν ἐπιστημονικό, τεχνολογικό, οἰκονομικό καί κοινωνικό “πολιτισμό” του, γίνεται βάρβαρος. Ὄχι ἐκ φύσεως. Παρά φύσιν. Καὶ δέν εἶναι ἀθῶος, ἀλλά ἔνοχος.

Φίλτατε Ἀναγνώστη.

Ἐκεῖ πού παύει νά ὑπάρχει ὁ ἄνθρωπος, παύει νά ὑπάρχει καί ἡ Δημοκρατία. Καί, μαζί μέ τήν Δημοκρατία, παύουν νά ὑπάρχουν Ἐλεύθεροι Θεσμοί. Δημοκρατία δίχως Ἐλευθερία δέν ὑπάρχει.

Μέσα σέ 191 χρόνια, τό ἐγκάθετο πολιτειακό σύστημα, ἡ κομματοκρατία, ἡ χρηστική ἐκπαίδευση καί τεχνολογία γέννησαν ἕναν ὄχλο μορφωμένων πού περιφέρουν τούς νεκρούς μας χοροπηδῶντας γύρω τους. Ἕναν ὄχλο “μορφωμένων” ἐπιστημόνων, πολιτικῶν καί δημοσιογράφων, πού ὁμιλεῖ, γράφει καί πράττει μέ τρόπο ἀγοραῖο. Ἀπεχθῆ. Καί ἐνῶ δέν ἔχουν καμμία προσωπικότητα, ἐπιβάλλονται ὡς “προσωπικότητες”.

Τό γνωρίζουν καί τό γνωρίζουμε πολύ καλά. Δέν τούς ἀξίζει νά ἐπιβάλλονται. Γι’ αὐτό καί εἶναι φθονεροί. Μισαλλόδοξοι. Πρόκειται γιά πνεύματα μικρά πού τά καταδυναστεύει ἡ δειλία καί ὁ ὑπολογισμός. Βολεύονται μέ τόν κίνδυνο καί συνθηκολογοῦν μέ τό κακό. Θεωροῦν χρέος τους νά ἐνδιαφέρονται γιά τό παγκόσμιο ἐν ἐξελίξει φαινόμενο, γιά τόν νέο τύπο ἀνθρώπου πού, ἁπλά -πολύ ἁπλά- εἶναι δοῦλος.

Ὁ καννιβαλισμός ἔχει εἰσβάλει ξανά στήν καρδιά τῆς Ἑλλάδος καί τῆς Ἀνθρωπότητος. Στήν καρδιά τῆς Ἱστορίας.

Στό Ἡμερολόγιο ἑνός συγγραφέα, λέει ὁ μέγας φιλόσοφος.

“Ὁ ὁλοκληρωτισμός ὡς ἐπιστημονικό πείραμα δέν μπορεῖ νά ἐπιβληθεῖ παρά μόνον ἄν χρησιμοποιηθεῖ ὠμή βία. Καί ἄν, ἀπό τήν πιό δεσποτική ἐξουσία, εἰσαχθεῖ ἕνα τρομερό σύστημα καταδοτῶν, μαζί μέ ἕναν ἀδιάκοπο ἔλεγχο.”

Ὁ Φιόντορ Ντοστογιέφσκι στά τέλη τοῦ 19ου αἰῶνος ἔβλεπε τό ὠμό καί ἀπάνθρωπο καθεστώς νά ἔρχεται.

Ἀφανίζοντας τήν ἀνθρώπινη ὑπόσταση, ὁ ὁλοκληρωτισμός σαρκώνει τήν βία στήν πιό συνειδητή καί ὀργανωμένη μορφή πού γνώρισε ὡς τώρα ἡ Ἀνθρωπότητα. Ἐκεῖ ἀκριβῶς ἔγκειται ἡ παθολογική διαστροφή τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ. Ἐπιχειρεῖ νά λύσει τό μεγάλο πρόβλημα τῆς ἀνθρωπότητας, ἀφανίζοντας τό ἴδιο τό ἀντικείμενο τοῦ προβλήματος.

Πιστός στὴν βαρβαρότητα, θυσιάζει τὸν Ἄνθρωπο καὶ τὴν Ἐλευθερία.

Ὅμως. Ὅταν ἡ λύση ἀναζητεῖται στόν ἀφανισμό τοῦ ἀνθρώπου, τότε δέν εἶναι λύση. Ἡ ἄρνηση τῆς Ἐλευθερίας καί τῆς προσωπικότητας τοῦ Ἀνθρώπου καί τῶν Ἐθνῶν δέν εἶναι λύση.

Βρισκόμαστε στά ὅρια τῶν καιρῶν μας. Ὅσοι θέλουν νά ζήσουν καί νά ἡγηθοῦν πρέπει νά τό καταλάβουν. Μέ τίς κρίσιμες ἐπάλξεις μή ἐπανδρωμένες, μέ ἀνθρώπους ὑποτακτικούς νά λαμβάνουν σημαντικότατες ἀποφάσεις, τὸ πεδίο παραδίδεται στούς ἰσχυρούς. Γιά νά συνδυάσουν τήν ἀνατροπή τοῦ ἀνθρώπου μέ τήν βίαιη ὀργάνωση τοῦ κόσμου, κάτω ἀπό ἕνα ὁλοκληρωτικό σύστημα. Ἡ Μεγάλη Τρομοκρατία ἐπελαύνει. Γίνεται τρόπος βίου.

Ζοῦμε μία ἀναπόδηση τῆς Ἱστορίας. Τὴν σύγκρουση ἀνάμεσα στὸν Ἀνθρωπισμό καὶ τὴν Βαρβαρότητα. Ἡ βία τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ εἶναι τὸ μαστίγιο ποὺ ἐμφανίζεται ὅταν λοξοδρομοῦμε ἀπὸ τὴν πορεία τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ὅταν παραδιδόμαστε στὴν μέθη τῆς φθορᾶς καὶ τῆς λήθης.

Ζοῦμε στὰ πρόθυρα τῆς παράνοιας. Τὸ ὄνομά μας ταυτίζεται μὲ τὴν Ἐλευθερία καὶ τὸν Ἄνθρωπο, μὲ τὸν Ἡρωϊσμὸ καὶ τὴν Δημοκρατία. Καὶ συνυπάρχουμε μὲ τὴν αὐθαιρεσία καὶ τὸ ἔγκλημα;

Ἡ ὑποταγή ὡς πρακτική, ὡς συμβιβασμός, ὡς ἀγελαῖα ἐκδήλωση, δὲν συνάδει μὲ τὸ πολιτικὸ καὶ κοινωνικὸ ἦθος ποὺ ἐπιβάλλουν οἱ καιροί.

Ἡ πεῖρα ποὺ γεννήθηκε ἀπὸ τὴν ματωμένη μας Ἱστορία εἶναι σκληρὴ, ἀλλὰ ἔντιμη.

Ἡ Συνείδηση δὲν ἐκχωρεῖται.

Μὲ Ἀγάπη καὶ Σεβασμὸ,

Ἰωάννα Γ. Καραγκιούλογλου

25 Σεπτεμβρίου 2022

 

https://www.facebook.com/570304444/posts/pfbid0fuQo8Zf3WfZipdofPdVZqXAUdhgZGibjuVsexz61P2ogzeWTqFvR38aZhHwpsB4Bl/

Θα χαρούμε να ακούσουμε τις σκέψεις σας

Αφήστε ένα σχόλιο

Το Ρωμαίικο
Logo

Ραδιόφωνο του Ρωμαίικου