Το Ρωμαίικο > Κοινοτισμός > Ξενιτιά, χρόνος και τόπος να βρεις την αληθινή σου πατρίδα / Γ. Ε.

Ξενιτιά, χρόνος και τόπος να βρεις την αληθινή σου πατρίδα / Γ. Ε.

Η φυγή

Ανήκω σ αυτήν την υπόλοιπη Ελλάδα που βρίσκεται σκορπισμένη κάπου ανάμεσα σε άλλες θάλασσες, βουνά, λίμνες τεράστιους ουρανοξύστες, διαφορετικές γλώσσες και παραδόσεις.  Πρόσφατος μετανάστης όπως λένε οι παλιότεροι από μένα, αν και μετράω ήδη 2 χρόνια εδώ, αναπνέω έναν διαφορετικό αέρα από αυτόν της θάλασσας. Λίγο διαφορετικά από την παραδοσιακή “γυαλισμένη” δικαιολόγηση του πώς και γιατί φεύγω από την χώρα μου.

Ναι, εγώ δεν μετανάστευσα για να βρω δουλειά ή να ζήσω ένα καλύτερο όνειρο, σε ένα πιο λουσάτο γραφείο, στα κεντρικά μια πολυεθνικής ή υπόγεια ενός ταχυφαγείου του εξωτερικού (δεν κρίνω καμιά από τις δυο).  Δεν άφησα την  πανέμορφη χώρα μου, τη  μεγάλη οικογένειά μου, την πολύ καλή δουλειά μου, τους  αγαπημένους φίλους μου και την ζεστασιά του ήλιου μας, για να βρω την ελπίδα και το  όνειρο, στην ξενιτιά να ζήσω.

Γιατί έφυγα

Έφυγα για να αναπνεύσω! Έφυγα για να πονέσω και να μάθω. Έφυγα για να αναμετρηθώ με αυτήν την σκιά που τόσα χρόνια κουβαλούσα σ’ όλο αυτό το όμορφο που παραπάνω σου εξιστόρησα. Έφυγα για να μάθω τη διαδικασία και να ψηλαφίσω τη θεμελιακή αξία της διάκρισης. Τον πρώτο καιρό δεν μπορούσα να καταλάβω αυτό που νιώθω και φοβόμουν να το παραδεχθώ ακόμα και στον ίδιο μου τον εαυτό. Ήταν ντροπή να μου μιλήσω και να μου εξομολογηθώ πως δεν άντεχα αυτή την Ελλάδα. Για την ακρίβεια, τη σιχαινόμουν.

Την κοινωνία που όπου και να κοιτούσα ήταν γεμάτη αντιθέσεις. Στη μια πλευρά του δρόμου παρατηρούσα τη χαρά, το φως, την παράδοση, την ιστορία και από την άλλη πλευρά έβλεπα τη δυσκολία, τη μιζέρια, την ανασφάλεια, την αλόγιστη πληροφορία (πληρω-φέρω), τη χαμένη αγάπη που σίγουρα δεν είχε πάει στον παράδεισο…

Στη νέα γη

Αυτή η αντίθεση ασυνείδητα μου προκαλούσε μια σύγχυση. Που μέχρι τότε δεν μπορούσα να τη μεταφράσω σε λέξεις, τουλάχιστον που να συνδέονται μεταξύ τους σε μια λογική σειρά. Ήθελα να αντιδράσω, να νιώσω ελεύθερος στην ψυχή. Βρέθηκα λοιπόν ως Έλληνας, που φυσικά το ξέρεις, είναι ο καλύτερος, ο ομορφότερος και ο εξυπνότερος καταφερτζής, σε μια χώρα, να στήνω την καινούργια μου ζωή. Ο πρώτος καιρός ήταν όμορφος, γεμάτος καινούργια χρώματα, σχήματα και γεύσεις.

Άκουγα γύρω μου μιαν άλλη γλώσσα, που ακουγόταν σαν διαφορετικές νότες μέσα στο κεφάλι μου, χωρίς να έχουν καμιά συνέχεια. Απολάμβανα τις βόλτες εξερεύνησης. Ένιωθα ευλογημένος από τον Θεό για το δώρο του αλλά το θεωρούσα (ο ανόητος) αυτονόητο γιατί απλά ήμουν Έλληνας και Ορθόδοξος. Ήθελα να μάθω γιατί αυτή η χώρα μου, που έχει όλα τα καλά του κόσμου, να ταλαιπωρείται έτσι. Δεν μπορεί, κάποιος θα φταίει, αν όχι κάποιο μεγάλο συνωμοσιακό δίκτυο, κάποιος άλλος θα τα ‘χει μπερδέψει στη σειρά…

Αυτό που κουβαλάς

Όταν είσαι στο εξωτερικό, εκτός από τις δικές σου δυσκολίες, τις θυσίες και τους αγώνες σου, η αγάπη, ο πόνος και οι θύμισες για την πατρίδα σου ακουμπάνε την ψυχή σου κάπως διαφορετικά. Είναι πιο βαθιά η λύπη που τυλίγει το μυαλό και το σώμα σου. Αυτή η απόσταση όμως σου δίνει πολύ χώρο και χρόνο να αναλογισθείς πώς και πού μπορείς να χωρέσεις σ’ αυτόν τον κόσμο. Ο καινούργιος κόσμος που ζεις μπορεί να σου μάθει πώς να διαχειρίζεσαι καλύτερα αυτά που σου ‘χουν μάθει τόσα χρόνια. Αρκεί να ανοίξεις τα μάτια, τα αυτιά της ψυχής σου, και χωρίς φόβο να παρατηρήσεις, να αφουγκρασθείς, να βρεις το κέντρο σου.

Μήπως φταίμε κι εμείς;

Στη δική μου περίπτωση, ήταν μεγάλος ξεριζωμός αυτή η διαδικασία, αδερφέ μου… Αυτό που πόνεσε θαρρώ πιο πολύ απ’ όλα ήταν όταν ένιωσα βαθιά μέσα μου πόσο είχε διαστρεβλωθεί η αλληλεπίδραση της θρησκευτικής μου ταυτότητας και της Ελληνικής μου καταγωγής με τον υπόλοιπο έξω κόσμο. Όταν είδα πως ελεύθερος άνθρωπος- αυτός που θέλει και ο Θεός να είμαστε και οι προγονοί μας έγραφαν – δεν είναι αυτός που νόμιζα. Δεν είμαστε οι καλύτεροι, δεν είμαστε οι εξυπνότεροι, δεν είμαστε οι παντογνώστες και πρωτοπόροι. Δεν κατέχουμε τη μόνη αλήθεια αυτού του κόσμου. Ακόμα και αν ένα μικρό κομμάτι των προγόνων μας ήταν αυτό, εμείς κρατήσαμε την ψεύτικη υπερηφάνεια και την πουλήσαμε πολύ φθηνά προκειμένου να νιώσουμε λίγο ισάξιοι με τους άλλους. Χάσαμε ο,τιδήποτε Ελληνικό και Ορθόδοξο και αληθινό. Κρυφτήκαμε πίσω από προσωπεία και εφήμερες συζητήσεις για την αυθεντικότητα των λέξεων. Χωρίς να τις ζήσουμε ποτέ, χωρίς καν να τις γευτούμε ποτέ. Χωρίς κανένας από εμάς να αναλογισθεί την ευθύνη της προσωπική του επιλογής.

Φοβικές συμπεριφορές σκοταδισμού  της θρησκείας σε ο,τιδήποτε ξενόφερτο, με τον υποτιθέμενο φόβο για διάβρωση της ελλαδικής συμπαγούς παραδοσιακής κοινωνίας από τους πατριδογνώστες. Φοβάμαι πιο πολύ εμένα, αδερφέ μου, που δεν βρήκα το κουράγιο να σου πω στον καφέ που πίναμε πως με πλήγωσες με την συμπεριφορά σου. Φοβάμαι πιο πολύ, αδερφέ μου, που κάθε μου κίνηση δεν είναι αληθινή, πηγαία από μέσα μου όταν σε βλέπω. Φοβάμαι, αδερφέ μου, που έχω χτίσει τη ζωή μου σε ψεύτικες προβολές του ποιά  είναι η διαδρομή μου σ’ αυτή τη ζωή, γιατί και ο Οδυσσέας το ταξίδι απόλαυσε. Φοβάμαι πιο πολύ τα πρόσωπα που κυκλοφορούν σε οθόνες και περιοδικά, από τον πρόσφυγα. Φοβάμαι πιο πολύ που μπορώ να σε βρω κάθε δευτερόλεπτο μέσα στο κινητό σου και δεν μπορώ να δω τα μάτια σου.

Ελευθερία

Όλα αυτά για μένα, έναν σκορπισμένο Έλληνα του εξωτερικού, είναι τεράστιες βιωματικές αναζητήσεις. Δε με κάνουν καλύτερο από εσένα. Απλά στα γράφω όλα αυτά για να μην με κατηγορείς ότι άφησα τη χώρα μου, ότι δεν πόνεσα γι’ αυτήν, ότι δεν την σκέφτηκα. Ίσα ίσα, η ευκαιρία του εξωτερικού με κάνει λίγο πιο έτοιμο και με κάποιες πιθανότητες για να ζήσω με την πραγματική πεμπτουσία αυτής της λέξης, της ελευθερίας.

Εύχομαι σε αυτό και στις ευκαιρίες που δεν μου δόθηκαν, δεν σου δόθηκαν αλλά θέλω να τις δημιουργήσω και να τις ζήσω. Εύχομαι να ανοίξω, να ψάξω, να βρω τη χάρη του Θεού αλλά πιο πολύ την ενέργειά Του στους ανθρώπους που είναι γύρω μου. Γιατί για μένα αυτό θα πει χαρά, πίστη και παράδοση.

Γ. Ε.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

nv-author-image

Θεόφιλος Παπαδόπουλος