Μια ανάλυση απευθυνόμενη προς κάθε νέο άνθρωπο αλλά και μεγαλύτερο που είναι μπερδεμένος και προσπαθεί να καταλάβει τις έννοιες του Έρωτα, της Αγάπης, του Σεξ και του Θρησκευτικού Γάμου.
11 καὶ λέγει αὐτοῖς· Ὃς ἂν ἀπολύσῃ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ γαμήσῃ ἄλλην, μοιχᾶται ἐπ’ αὐτήν·
12 καὶ ἐὰν γυνὴ ἀπολύσασα τὸν ἄνδρα γαμηθῇ ἄλλῳ, μοιχᾶται.
Στο παραπάνω απόσπασμα ο Χριστός αναφέρει μια λέξη η οποία στις μέρες μας χρησιμοποιείται μόνο ως ύβρις και μάλιστα χυδαιότατη, το ρήμα γαμέω του οποίου ωστόσο η έννοια δηλώνει τη πράξη του γάμου.
Τι είναι ο γάμος; Είναι μια νομική πράξη όπου ο έρωτας δύο ανθρώπων νομιμοποιείται από το Ουράνιο Δικαστήριο ή από τη Πολιτεία αντίστοιχα;;
Προηγουμένως από τη συγκεκριμένη αναφορά, ο Χριστός λέει:
7 ἕνεκεν τούτου καταλείψει ἄνθρωπος τὸν πατέρα αὐτοῦ καὶ τὴν μητέρα, καὶ προσκολληθήσεται πρὸς τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, καὶ ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν.
8 ὥστε οὐκέτι εἰσὶ δύο, ἀλλὰ μία σάρξ.
Ο Χριστός σε αυτό το απόσπασμα αναφέρεται ξεκάθαρα στη σεξουαλική πράξη καθώς μονάχα τότε δύο άνθρωποι γίνονται μία σάρκα. Γάμος λοιπόν δεν είναι μια πράξη ηθικής νομιμοποίησης του ανθρωπίνου έρωτα εντός της εκκλησίας. Γάμος είναι η ολική ψυχο-σωματική ένωση των ανθρώπων, μέσω της σεξουαλικής πράξης την οποία η εκκλησία προηγουμένως ευλογεί μέσω του μυστηρίου του γάμου. Σαρκική επαφή δίχως ανιδιοτελή αγάπη, ευθύνη, αφιέρωση και αναφορά στον Δημιουργό μας, αποτελεί ύβρις, επομένως θα λέγαμε, ότι “ορθώς” χρησιμοποιείται υπό αυτή την έννοια. Όποιος δεν αγαπά, οι πράξεις του είναι χυδαίες ενώπιον του Θεού, ακόμα και αν κάνει φαινομενικά τη καλύτερη πράξη.
“Δηλαδή κάθε φορά που έρχομαι σε σεξουαλική επαφή με διαφορετικούς ανθρώπους παντρεύομαι με αυτούς ;” Θα ρωτήσει πολύ εύλογα κάποιος.
Η απάντηση είναι πως γίνεστε μία σάρκα, δηλαδή γαμεύεστε. Επομένως οντολογικά, ναι παντρεύεσαι. Το ερώτημα όμως που πρέπει να απασχολεί κάποιον δεν είναι το παραπάνω, αλλά αν η πράξη τους αυτή γίνεται σε αναφορά με τον Χριστό. Δε θες παιδί μου στην πράξη σου αυτή να υπάρχει και ο πιο μανικός εραστής του ανθρώπου, η ενσαρκωμένη Αγάπη, ο Χριστός ;
Στην ερώτηση αν αγαπά ο άνθρωπος τον εκάστοτε σύντροφο η απάντηση είναι πάντοτε θετική μέχρι της συντόμου αποδείξεως του αντιθέτου, καθώς εννοιολογικά ορίζουν την αγάπη, σε αντιδιαστολή με το μίσος.
” Δε μισώ, επομένως αγαπώ “
Αυτή η αντίληψη αποτελεί μια μεγάλη πλάνη, όπως μας διαμηνύει και η επιστήμη της ψυχολογίας. Το αντίθετο της αγάπης μας λέει, δεν είναι το μίσος αλλά η αδιαφορία καθώς σηματοδοτεί την απουσία σχέσης.
Στις μέρες μας κυριαρχεί η αποδοχή της πολυγαμίας και η απόκτηση πολλών σεξουαλικών εμπειριών πριν καταλήξουμε στον γάμο, επικαλούμενοι μια επίπλαστη και ψευδή αγάπη σε φαντασιακό επίπεδο προς όλους τους ανθρώπους.
Τα αντικείμενα, ναι τα μοιραζόμαστε ή το φαγητό μας, και είναι ηθικό και φρόνιμο, αλλά όχι τον άνθρωπο που είναι το τελειότερο και ομορφότερο δημιούργημα του Θεού και έχει αιώνια ψυχή. Μήπως τελικά όταν μοιράζουμε ανεύθυνα, άκριτα και επιπόλαια τον εαυτό μας μεταποιούμαστε τόσο οι ίδιοι όσο και ο παρτενέρ μας σε αντικείμενα χρήσης ;;
Η αγάπη είναι πέραν της κτητικότητας και της ελευθεριότητας.
Το αγαπώ ελεύθερα σημαίνει πως δε με καθοδηγεί μία ανάγκη, όπως ο φόβος της μοναξιάς ή κάποιο οικονομικό κίνητρο ή η σεξουαλική επιθυμία.
Το αγαπώ ελεύθερα σημαίνει πως παίρνω την ευθύνη της αγάπης αυτής. Παίρνω αυτόν που αγαπώ στους ώμους μου και γίνομαι συνοδοιπόρος του. Ό, τι και αν συμβεί. Το αγαπώ ελεύθερα, σημαίνει πως θυσιάζομαι αυτοβούλως. Ως σύζυγοι ορίζονται οι άνθρωποι που συμπορεύονται μοιραζόμενοι τον ίδιο ζυγό, και όχι αυτοί που αντιλαμβάνονται τον σύζυγο τους ως μία μορφή ιδιοκτησίας με κοινωνικές και οικονομικές υποχρεώσεις. Οι εραστές αντικατοπτρίζουν τον φαντασιακό τους ιδανικό και τέλειο εαυτό στα μάτια του εραστή τους, γινόμενοι καθρέπτες εκατέρωθεν. Οι σύζυγοι κουβαλούν τον ίδιο ζυγό ασκούμενοι στην Αγάπη.
Το να αγαπώ δε συνεπάγεται ελευθερία από δεσμεύσεις, αλλά ελευθερία από τον ίδιο μου τον εαυτό, ήτοι, σημαίνει υπαρξιακή κένωση. Η Αγάπη ως έννοια δεν σχετίζεται με το επίπλαστο και πρόσκαιρο συναίσθημα ή αν θέλετε επιστημονικά, με την έκκριση ντομαμίνης και σεροτονίνης από τον εγκέφαλο κατά τη διάρκεια ευχάριστων και ηδονικών στιγμών με ανθρώπους. Η αγάπη είναι το βασικό χαρακτηριστικό της φυσικής ανθρώπινης υπαρξιακής κατάστασης. Οποιαδήποτε απόκλιση από την αγαπητική φυσική κατάσταση είναι μη ομαλή, δηλαδή ανώμαλη με καταστρεπτικά αποτελέσματα για την ψυχοσωματική υγεία.
Για να γίνει πιο κατανοητή η λέξη ανωμαλία, πάρτε για παράδειγμα ένα πολυτελές αυτοκίνητο που κινείται σε έναν ορεινό κακοτράχαλο γεμάτο λακκούβες και μεγάλες πέτρες ανώμαλο δρόμο. Η πορεία του, εντός αυτού του ανώμαλου δρόμου κάποια στιγμή θα του προκαλέσει σοβαρές βλάβες στα λάστιχα, στους τροχούς, στα αμορτισέρ και σε όποιο μηχανισμό βρίσκεται κάτωθι του αμαξώματος. Αυτό θα έχει αποτέλεσμα κάποια στιγμή την ακινητοποίηση του ( Θάνατος ). Όσο πιο ανώμαλος ο δρόμος τόσο ταχύτερη η καταστροφή του.
Η φυσική λειτουργία ενός κοινού αυτοκινήτου είναι η πορεία του σε ομαλό δρόμο όπου θα έχει τη δυνατότητα ο οδηγός να αναπτύξει όλες τις λειτουργίες που έχει ενσωματώσει ο κατασκευαστής. Να το τρέξει, να νιώσει τη δύναμη του και τα κρατήματα του, που λέμε στη καθομιλουμένη. Ένας άνθρωπος που πορεύεται σε ανώμαλους δρόμους, αναλογικά με ένα αυτοκίνητο είναι σαν μια Ferrari που προσπαθεί να ανέβει στη κορυφή των Ιμαλαίων.
Αυτό το μέγα μυστήριο της Δημιουργίας, η Αγάπη, εις το όνομα της οποίας πολλά έχουν γραφτεί και πολλά δεινά έχουν συμβεί, αποκαλύπτεται αυστηρά προσωπικά, και πάντοτε σε αναφορά με την πηγή της, που είναι ο ίδιος ο Θεός. Αποκαλύπτεται όπως η στιγμή όπου ένας καλλιτέχνης μένει αποσβολωμένος και εκστασιασμένος κατά τη θέα του ηλίου να βυθίζεται στον ορίζοντα. Μια στιγμή που γίνεται ζωή και η ζωή αιώνας.
Βάλαμε στη άκρη τη πηγή της ζωής και της Αγάπης και λέμε πως αγαπάμε λέγοντας κούφια λόγια σε κουφούς ανθρώπους.
Μπορεί καλέ μου άνθρωπε να αναβλύσει νερό δίχως πηγή ;; Διψάς ;; Πήγαινε στη πηγή και μη προσπαθείς να ξεδιψάσεις από το δικό σου ή του διπλανού σου το ακάθαρτο νερό (ψευδή , ανελεύθερη, εμπαθής και ιδιοτελής αγάπη) το οποίο ο σοφός Θεός φρόντισε να το αποβάλει από τον οργανισμό σου, γιατί θα δηλητηριαστείς και θα πεθάνεις.
Η αγάπη σε ελευθερώνει όταν πάρεις την ευθύνη της. Η ανεύθυνη ελευθεριακού τύπου αγάπη, είναι ψευδής, που πνίγει και σκοτώνει ( ψυχοσωματικά – νευρώσεις – θλίψη – άγχος ), απαιτώντας από τους εκάστοτε ερωτικούς συντρόφους να αποδεχτούν αυτή σου τη στάση. Ποια στάση ; Την άρνηση της ευθύνης της ελεύθερης επιλογής σου, και την μη παραδοχή της σεξουαλικής χρήσης του/της παρτενέρ.
Ο άνθρωπος επιθυμεί πολλούς συντρόφους γιατί η ψυχοσωματική του ένωση και ολότητα είναι διασπασμένη, και από τον καθένα καλύπτει διαφορετικά κενά. Κατά κάποιον τρόπο, χρησιμοποιεί διαφόρων ειδών έμπλαστρα για τις πληγές του.
Αυτή τη διάσπαση, και την αδυναμία του να τη διακρίνει, την ονομάζει αγάπη και έρωτα ενώ μέσα του ακροβατεί μεταξύ θλίψης, ηδονής και μένει διαρκώς ανικανοποίητος.
Για αυτόν τον λόγο, είναι σύνηθες φαινόμενο οι πολυγαμικοί και σεξουαλικά “ελεύθεροι” άνθρωποι να ταλαιπωρούνται από έντονα ψυχικά προβλήματα, ενώ αρκετοί να οδηγούνται και στη χρήση ουσιών – πάντα επικαλούμενοι την ελευθερία και τα δικαιώματα τους. Το δικαίωμα τους να αυτοκτονούν. Όλο αυτό το κατασκεύασμα δυστυχώς το ονομάζουν αγαπώ όλο τον κόσμο, ενώ στη πραγματικότητα συνδιαλέγονται με τον κόσμο δίχως εαυτό, και χωρίς εαυτό είναι ανήμποροι να έχουν αυτοσεβασμό και αξιοπρέπεια γινόμενοι η ευκολότερη λεία για όσους αποζητούν τη θυματοποίηση και τον έλεγχο τους.
“᾿Εγὼ δὲ λέγω ὑμῖν ὅτι πᾶς ὁ βλέπων γυναῖκα πρὸς τὸ ἐπιθυμῆσαι αὐτὴν ἤδη ἐμοίχευσεν αὐτὴν ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ.”
Υπερβολικός και απόλυτος θα πει κανείς για τον Χριστό.
Δε σέβεται την ελευθερία του έρωτα.
Και σε τελική ανάλυση, δεν έκανα κάτι.
Μόνο είδα.
“ Ο λύχνος τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὀφθαλμός· ἐὰν οὖν ὁ ὀφθαλμός σου ἁπλοῦς ᾖ,ὅλον τὸ σῶμά σου φωτεινὸν ἔσται· ἐὰν δὲ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρὸς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου σκοτεινὸν ἔσται· εἰ οὖν τὸ φῶς τὸ ἐν σοὶ σκότος ἐστί, τὸ σκότος πόσον;” έρχεται να προσθέσει ο Χριστός.
Ο Θεός δεν απαγορεύει να κοιτάζει ένας άνθρωπος. Δεν καταδικάζει την όραση αλλά εξετάζει τη προαίρεση. Αμαρτία δεν είναι να λοξοκοιτάξει κανείς, αμαρτία είναι να μην αγαπά τη σύντροφο του, συνέπεια του οποίου είναι να λοξοκοιτάζει. Όποιος αγαπά πραγματικά, δεν έχει μάτια για άλλον, όχι επειδή είναι υποχρεωμένος να το κάνει αλλά γιατί δε το επιθυμεί ο ίδιος.
Η ζήλεια και η θλίψη σε μια τέτοια κατάσταση, είναι μια απολύτως φυσική αντίδραση καθώς ο άνθρωπος εκ φύσεως είναι αγαπητικό ον με συνέπεια να πληγώνεται βαθιά όταν νιώσει προδομένος, καθώς μέσα του έχει εμφυτευμένη τη γνώση πως ο έρωτας είναι γεγονός ελευθερίας και όχι εξαναγκασμού.
Θα σας φανεί περίεργο μα στον Στίχο 21 της Β’ Ωδής, ο Θεός εμφανίζεται ως ζηλιάρης.
Συγκεκριμένα, γράφει ( απόδοση εις τη Νεοελληνική Π. Τρεμπέλας )
Με έκαναν να ζηλέψω ως ανταγωνιστής ανύπαρκτων Θεών.
Με εξόργισαν με τα είδωλα τους
Με τη σειρά μου λοιπόν κι εγώ θα τους κάνω να ζηλέψουν και να γίνουν ανταγωνιστές ενός έθνους που ήταν ανύπαρκτο μέχρι χθες. Θα τους κάνω να οργισθούν, παιδεύοντας τους με λαό ασύνετο, ειδωλολάτρη.
Η αγάπη λοιπόν, δεν είναι σχετική έννοια όπως εμείς την αντιλαμβανόμαστε, είναι απόλυτη έννοια, για αυτό και ο Χριστός εμφανίζεται και απόλυτος. Ο Χριστός γνωρίζει πως η αγάπη του προσώπου είναι ελεύθερη, που απαιτεί αποκλειστικότητα και ευθύνη. Ως πρόσωπο εμφανίζεται Ο Ίδιος στη ζωή μας ενώ τα Τρία Πρόσωπα του Θεού σχετίζονται μεταξύ τους με Αγάπη και Ελευθερία.
Φανταστείτε το ενδεχόμενο, ένα από τα 3 πρόσωπα της Αγ. Τριάδος να λοξοκοιτούσε προς τον διάβολο.
Η σχέση θα καταργούταν αυτόματα και ο Θεός θα είχε “αυτοκτονήσει”.
Απάρνηση και αφιέρωση μας ζητά σε άλλα σημεία του Ευαγγελίου ο Χριστός.
Ο Χριστός είναι Ο ΕΡΩΤΑΣ, για αυτό και μιλά για αυτόν με τόση ακρίβεια, όσο και αν δεν αρέσει σε εμάς.
Για τον Θεό δεν υπάρχει αγαπώ λίγο και αγαπώ πολύ, αλλά σκέτο αγαπώ.
Αγαπώ γιατί το θέλω και όχι για να παίζω και να περνώ τον χρόνο μου.
Ο Θεός δε ρίχνει κλεφτές ματιές, ο Θεός αγαπάει αληθινά.
Η Αγάπη για τον Θεό είναι σοβαρή υπόθεση.
Είναι Αφιέρωση και Θυσία, είναι το Α και το Ω της Δημιουργίας Του.
Δε παίζει με αυτή.
Είμαι ερωτευμένος σημαίνει πως θέλω να περνώ όσο περισσότερο χρόνο μπορώ μαζί σου. Όχι γιατί μου ανήκεις αλλά επειδή σε αγαπώ. Θέλω να κάνω οικογένεια μαζί σου όχι για να σε έχω σίγουρη/ο στη ζωή μου και να μου ανήκεις αλλά επειδή σε αγαπώ.
Η ερωτική επαφή και ένωση είναι μια πράξη ιερή ενώπιον του Θεού. Είναι η έκφραση της ενότητας του σύμπαντος κόσμου με την εκπλήρωση της τελειότητας αυτής της ενότητας να αποτελεί η βρώση της σάρκας του Θεανθρώπου. Ως Νυμφίος παρουσιάζεται ο Ιησούς Χριστός, δηλαδή ως εραστής και μάλιστα μανικός καθώς έσεται εις σάρκα μίαν μετά των παιδιών Του.
Ίσως να σκανδαλιστεί κανείς και να σας φανεί τολμηρό και ακραίο αλλά κάθε φορά που τρώμε τη Σάρκα Του και πίνουμε το Αίμα Του, κάνουμε σαρκικό έρωτα μαζί Του. Ερχόμαστε εις γάμον κοινωνίαν μαζί Του.
Γαμευόμαστε γευόμενοι τον Ιησού Χριστό.
“Και αφού κάθε φορά που έρχομαι σε σεξουαλική επαφή γαμεύομαι – παντρεύομαι, τότε τι είναι ο γάμος στην εκκλησία ; και γιατί να παντρευτώ;” θα ρωτήσει κάποιος.
Η εκκλησία δεν νομιμοποιεί τη σχέση αλλά την ευλογεί.
Πριν τη τέλεση του γάμου αναφέρεται από τον ιερέα στους μελλόνυμφους η υποχρέωση τους να εξομολογηθούν. Αυτό είχε καθιερωθεί στα πλαίσια της νέας επανασύνδεσης τους ως σύζυγοι πια, με το Σώμα του Χριστού, την εκκλησία, μέσω της μετοχής τους στα Μυστήρια, και όχι της απλής νομικής διευθέτησης των κακών πράξεων και των ενοχών στα πλαίσια της ηθικής και της εθιμοτυπικής παράδοσης όπως είθισται να συμβαίνει σήμερα.
Το ζευγάρι με τον γάμο ζει πια σε αναφορά με τον Θεό. Αυτός που τους παντρεύει είναι ο Χριστός.
Κατά την τελετή του γάμου, οι νεόνυμφοι στέκουν ενωμένοι ενώπιον του Θεού, με δύο ενωμένα στεφάνια, δηλώνοντας έτσι πως ο ένας αποτελεί το στεφάνι του άλλου. Η νέα εν Χριστώ συμπόρευση και συζυγία τους στον αγώνα της ζωής, θα αποτελέσει αφορμή να στεφανωθούν στην άλλη ζωή.
Έχουν πια κοινό Σταυρό και κοινό στεφάνι από τον Εσταυρωμένο Δεσπότη Ιησού Χριστό
Η από κοινού μετοχή στα Άγια Μυστήρια με αποκορύφωμα τη Θεία Ευχαριστία, ενώνει τους νεόνυμφους, δημιουργώντας μια Τριαδικού τύπου Σχέση με τον Θεό ο οποίος αγιάζει και ευλογεί αυτή τη σχέση.
Τα μυστήρια δεν είναι έθιμα, ούτε κοινωνικές εκδηλώσεις με φωτογράφους, μπαλόνια και πυροτεχνήματα, ούτε μπορεί κανείς να τα προσεγγίσει αποκλειστικά διανοητικά και ακαδημαϊκά.
Τα μυστήρια είναι πράξεις που αφορούν το Σώμα της εκκλησίας και την ενότητα των προσώπων με τον Τριαδικό Θεό.
Το μυστήριο, μας καλεί σε έναν τρόπο ζωής και όχι φιλοσοφίας.
Το μυστήριο σημαίνει διαγραφή από το βιβλίο του κόσμου και εγγραφή στον κόσμο της ζωής όπου αντλούμε την ταυτότητα μας από το πρόσωπο του Ιησού Χριστού.
Η εκκλησία δεν είναι ιδεολογία αλλά η φανέρωση της σχέσης του Δημιουργού με τη Δημιουργία. Γάμος, δίχως Χριστιανική μυστηριακή ζωή με κύριο μέλημα τη μετοχή στο μυστήριο των μυστηρίων, τη Θεία Ευχαριστία είναι κοροϊδία και Θείος εμπαιγμός.
Ζητάμε δηλαδή να μας παντρέψει ο Χριστός δίχως όμως να Τον θέλουμε στη μετέπειτα ζωή μας. Ωραία κουμπαριά κάνουμε.. Τουλάχιστον με τους ανθρώπους κουμπάρους επικοινωνούμε κατά την περίοδο των εορτών. Βάζουμε Τον Χριστό στην άκρη, και τότε έρχονται τα προβλήματα, και τα διαζύγια πάνε και έρχονται, γιατί όπου λείπει ο Χριστός μπαίνει ο μισάνθρωπος διάολος και τα διαλύει όλα.
Ο Θεός, μας έχει αποδείξει πως μας αγαπά και για αυτόν τον λόγο μας καλεί να υπακούσουμε στον Νόμο Του, αφού πρώτα όμως τον αγαπήσουμε πραγματικά. Ο Θεός, μας καλεί να τον πιστέψουμε γιατί πρώτα πιστεύει Αυτός σε εμάς. Ο νόμος Του, θα μας κάνει Θεούς κατά χάριν και θα μας ελευθερώσει από τα δεσμά του θανάτου. Με την συνειδητή και ελεύθερη υπακοή του ηθικού Νόμου του Θεού μεταμορφώνουμε τον έρωτα και δεν τον καταργούμε.
Στις μέρες μας έχει λαθεμένα ταυτιστεί ο έρωτας αποκλειστικά με την σαρκική επαφή. Το σεξ. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η εκκλησία το χειρίζεται σύμφωνα με την επικρατούσα αντίληψη του κόσμου. Μιλά για προγαμιαίες σχέσεις προσπαθώντας να διαφυλάξει τους ανώριμους ερωτικά ανθρώπους από ψευδείς έρωτες που θα τους κάνουν κακό και αντί να ελευθερωθούν ηθικά και οντολογικά να εγκλωβιστούν στον κυκεώνα της σεξουαλικότητας, της πολυγαμίας, και στο ξόδεμα των ψυχικών τους δυνάμεων με κατάληξη τη ψυχική τους νέκρωση. Επομένως η εκκλησία πολύ σοφά τοποθετεί το μυστήριο του γάμου πριν την πράξη του γάμου ευλογώντας τη.
Η Ορθόδοξη Θεολογία και Παράδοση είναι η μόνη πίστη όπου το σώμα δεν ορίζεται ως κάτι κακό. Δεν αρνείται τον έρωτα αλλά τουναντίον τον αποθεώνει. Η άρνηση του σώματος και της σάρκας θα σήμαινε και την άρνηση της ένσαρκης ενανθρώπισης του Θεού. Ο πλατωνισμός και η άρνηση της ύλης ως κάτι το κακό και ατελές, ουδόλως σχετίζεται με την Ορθόδοξη πίστη και παράδοση. Η όλη προσπάθεια μας – άσκηση, καθοδήγηση, μαθητεία – έγκειται στην ορθή χρήση του σώματος και όχι στη κατάργηση του. Σκοπός είναι η φυσική, ωφέλιμη και παραγωγική ψυχοσωματική ανάπτυξη του ανθρώπου. Δεν είμαστε σωματοκτόνοι αλλά παθοκτόνοι καθώς λένε οι Άγιοι Πατέρες της εκκλησίας μας.
Ο γάμος έχει καθιερωθεί στην αντίληψη του κόσμου ως ένα κοινωνικό γεγονός όπου επισημοποιείται (;;;;) η
σχέση δύο ανθρώπων. Και ορθώς το εκλαμβάνονται οι άνθρωποι κατά αυτόν τον τρόπο καθώς οι γάμοι τις περισσότερες φορές δεν είναι καρποί έρωτα αλλά συμβολαίου, και τα συμβόλαια επικυρώνονται από τον συμβολαιογράφο, όπως συμβαίνει και κατά τη πώληση οικοπέδων.
Κοινωνικό γεγονός είναι και τα εγκαίνια ενός καταστήματος όπου οι καλεσμένοι πηγαίνουν ντυμένοι με τα καλά τους, τρώνε, πίνουν, φωτογραφίζονται, διασκεδάζουν, ρίχνουν μερικά πυροτεχνήματα και εύχονται καλές δουλειές. Βρίσκετε καμιά διαφορά σε αυτές τις δύο κοινωνικές εκδηλώσεις ; Τι μαγαζί ανοίγεις δηλαδή , τι σπίτι ένα και το αυτό.
Πριν αναρωτηθείτε αν θα παντρευτείτε στην εκκλησία ή στο δημαρχείο, αναρωτηθείτε αν το πρόσωπο που θέλετε να παντρευτείτε είναι πρόσωπο αγάπης ή περιουσιακό στοιχείο το οποίο για να γίνει δικό σας πρέπει να το πιστοποιήσει ένα πολιτικό (!!!!!) πρόσωπο.
Από την απάντηση που θα δώσετε θα καταλάβετε και που θα κάνετε τον γάμο. Ο έρωτας είναι ελεύθερος και δε χρειάζεται τη σφραγίδα οποιουδήποτε πολιτικού, ούτε κοινό ΑΦΜ.
Ποιος αληθινά και ελεύθερα ερωτευμένος άνθρωπος θα δεχόταν να βάλει υπογραφή ένα πολιτικό πρόσωπο για να επικυρωθεί ο έρωτας του ; Ο έρωτας δηλαδή εξαντλείται στην εξασφάλιση των πολιτικών δικαιωμάτων και των κοινωνικών υποχρεώσεων ;
Ο Έρωτας είναι “αναρχικός” σαν τον άναρχο Θεό και Πατέρα μας.
Ο Έρωτας δεν έχει Αρχή και Τέλος.
Ο Έρωτας ΔΕΝ επικυρώνεται
Ο Έρωτας ευλογείται γιατί ο Θεός είναι Έρωτας.
Οι υπογραφές των συμβαλλομένων φανερώνουν ένα πράγμα. Την αναξιοπιστία τους. «Δεν εμπιστεύομαι τον λόγο σου και για αυτό σου ζητώ να υπογράψεις με σκοπό τη νομική μου κάλυψη, στη περίπτωση που μεθαύριο αθετήσεις τον λόγο σου». Με λίγα λόγια ο πολιτικός γάμος είναι μια συνδιαλλαγή με νομική κάλυψη όπου παραδεχόμαστε την αναξιοπιστία μας και την ανικανότητα μας να αγαπηθούμε.
Ο όρος πολιτικός γάμος που έχει επικρατήσει είναι πέρα για πέρα λάθος. Δε πρόκειται για γάμο αλλά για μια γραφειοκρατική διαδικασία όπου οι υπογράφοντες τακτοποιούνται νομικά ως ζευγάρι απέναντι στο Κράτος (τι ωραία…). Η ένδυση δε, του ζευγαριού με νυφικό και κοστούμι αντίστοιχα, τους δίνει τη ψευδαίσθηση του γάμου.
Όσον αφορά το οικονομικό κομμάτι του θρησκευτικού γάμου. Αλήθεια, η εκκλησία υποχρεώνει το ζευγάρι να φορέσει πολυτελή και πανάκριβα ρούχα; Η εκκλησία υποχρεώνει να πληρώνουν μια περιουσία στις κομμώτριες και στις μακιγιέζ; Η εκκλησία υποχρεώνει να πληρώνουν μια περιουσία σε μπομπονιέρες και γλυκά; Η εκκλησία υποχρεώνει τους συγγενείς να τελούν αδιάκοπα γλέντια μερικές ημέρες πριν τη τελετή; Η εκκλησία υποχρεώνει ο αριθμός των καλεσμένων να είναι πολύ μεγάλος με τους περισσότερους να είναι άγνωστοι στο ζευγάρι; Η εκκλησία υποχρεώνει να ντύνουν με πανάκριβους στολισμούς τον Ναό; ( δεν αρκούν οι Άγγελοι και οι Άγιοι που κατοικούν εντός ). Η εκκλησία υποχρεώνει να γίνεται ο Ναός στούντιο γυρισμάτων με κάμερες και φωτογράφους; Η εκκλησία υποχρεώνει να γίνεται τραπέζι σε κάποιο πολυτελές κέντρο ;
Όχι αγαπητοί μου, κανέναν δεν υποχρεώνει η εκκλησία για τα παραπάνω και ενώ θα έπρεπε να τα απαγορεύσει γιατί μαγαρίζονται οι Ναοί, εν τούτοις δείχνει υπομονή. Η εκκλησία ένα πράγμα ζητά από τους νεόνυμφους. Να είναι ερωτευμένοι τόσο μεταξύ τους όσο και με τον Χριστό, ενώ από τους καλεσμένους φίλους και συγγενείς ζητά μία προσευχή, ένα κερί για να έχουν βίο ανθόσπαρτο καθώς και την πολυπόθητη ησυχία τους εντός του Ναού κατά την τέλεση του Μυστηρίου, στεκόμενοι ευλαβικά και σεβάσμια απέναντι στην ΑΓΑΠΗ.
Μα τι όμορφα θα ήταν αν αντί δώρα γάμου προσφέραμε προσευχές και ένα κερί; Αντί για γλέντια πριν τη τέλεση του γάμου, να νηστεύαμε όλοι, κοινωνώντας την προηγουμένη του γάμου; Δεν αξίζουν οι νεόνυμφοι αυτή τη μικρή θυσία από πλευράς μας; Τι ωραία και ευλογημένη εικόνα. Κοινωνημένοι όλοι, και προσευχόμενοι στην αγκαλιά του Χριστού μας, για τα δυο παιδιά Του. Έχετε αμφιβολία πως αυτός ο γάμος δε θα ευδοκούσε;
Όλα τα παραπάνω, βέβαια προϋποθέτουν αληθινούς χριστιανούς και όχι κατ’ όνομα.
Τα περισσότερα δεινά στη ζωή και κατ’ επέκταση στον κόσμο είναι αποτέλεσμα της διαστρέβλωσης της πηγής της ζωής, του Έρωτα.
Διαστρεβλωμένος Ζωοποιός Έρωτας σημαίνει Δυστυχία και Θάνατος.
Μια τελευταία παρατήρηση.
Το ορθό είναι πως Ο Άνδρας Νυμφεύεται καθώς αποκτά στη ζωή του μία νύμφη και Η Γυναίκα Παντρεύεται, δηλαδή αποκτά έναν άντρα και μπαίνει κάτω υπό τη σκέπη της φροντίδας του.
Ευχαριστώ για τον χρόνο σας.
Ο Θεός μαζί σας.
Υάκινθος
