ΥΠΟΜΟΝΗ! ΣΕ 400 ΧΡΟΝΙΑ ΘΑ ΞΕΣΗΚΩΘΟΥΜΕ ΠΑΛΙ.. / Δίκτυο Πολιτών Πρέβεζας

Ραγιάς! Ο δούλος, ο υποταγμένος. Τη λέξη αυτή χρησιμοποιούσαν οι τούρκοι για να περιγράφουν τους μη μουσουλμάνους. Η λέξη είναι Αραβικής προέλευσης και προέρχεται από το ”Ράγι” που στα Αραβικά σημαίνει κοπάδι, αγέλη. Στα τουρκικά σημαίνει ”αρμέγω”. (Ίσως επειδή τους τα έπαιρναν όλα).

Οι Ραγιάδες είχαν ελάχιστα δικαιώματα, ήταν υποχρεωμένοι να τους προσκυνούν και να πληρώνουν χαράτσια (πληρώνεις ή χάνεις το κεφάλι σου) τον φόρο αίματος, (το παιδομάζωμα) μέχρι και ”φόρο οδοντογλυφίδας” για τον καθαρισμό των δοντιών τους κι ό,τι άλλους φόρους γούσταρε να επιβάλλει ο κάθε τοπικός Οθωμανός διοικητής.

Οι εισπράκτορες λεγόντουσαν χαρατζήδες. Ένα σχέδιο οικονομικής εξόντωσης των υποδούλων ώστε να τους εξαναγκάσουν να εξισλαμιστούν ή να μην έχουν τη δυνατότητα να σηκώσουν κεφάλι λόγω της πείνας και της εξαθλίωσης, παραμένοντας ραγιάδες.

Έτσι οι ραγιάδες παρέμεναν ανεύθυνοι και ζητιάνευαν το καθετί, ενώ δεν είχαν καμία εκτίμηση στον εαυτό τους. Σκλάβοι του φόβου τους, έκαναν ό,τι τους διέταζαν οι τούρκοι με τη δικαιολογία ότι αυτό φανέρωνε φρονιμάδα.

Έτσι, ο Ελληνισμός έμεινε πρώτα από όλα ανιστόρητος και συνεπώς ανελλήνιστος. Αυτό το ”ραγιάς” τον κρατούσε απολίτιστο, ιδιαίτερα πνευματικά. Έλληνες αποκαλούνταν μόνο όσοι σήκωσαν τα όπλα κατά των Τούρκων (κι οι οποίοι έκαναν περί τις 120 επαναστάσεις που κατέληξαν να πνιγούν στο αίμα και λογικό ήταν εφόσον τις έκαναν ολομόναχοι και χωρίς καμία βοήθεια από κανέναν).

Με αυτό τον τρόπο, η Αντίσταση γινόταν λιγοστή, ο φόβος κυρίευε τις καρδιές, ο καθένας κοιτούσε να σώσει μόνο το τομάρι του και σε ό,τι κακό γινόταν στον διπλανό κουνούσαν συγκαταβατικά το κεφάλι ευχαριστημένοι που δεν συνέβαινε σε αυτούς.

Ο ραγιάς δεν ήθελε να είναι Έλληνας και γι’ αυτό έκανε ό,τι μπορούσε για να πείσει τους τούρκους αλλά κι όλους τούς ξένους ότι αυτός δεν ήταν σαν τούς άλλους Έλληνες. Αυτός ήταν διαφορετικός κι αλλιώτικος από τους βρωμερούς χριστιανούς και χαζούς συμπατριώτες του, δεν τον ενδιέφερε η Ελλάδα και πλέον άρχισε να μοιάζει σε αυτούς. Και έκανε ο,τιδήποτε για να τους το αποδείξει. Η βλακεία του δεν τον άφηνε να σκεφτεί λογικά, να δει πόσο χαμηλά είχε πέσει. Κορόιδευε τους προγόνους του, την Ιστορία του, το πολιτισμό του, την πίστη του, όλα όσα του έμαθαν οι γονείς του, αρνήθηκε ακόμα και τη γενιά των αδικοσφαγμένων παππούδων του. Μισούσε περισσότερο κι από τούς εχθρούς καθετί Ελληνικό, ενώ την ίδια στιγμή προσκυνούσε με δέος σε ὀλους τους εχθρούς και πίστευε με φανατισμό σε όποιο παραμύθι του παρουσίαζαν αυτοί, αλλά κι όλοι οι άλλοι λαοί που θεωρούσε ανώτερους από αυτόν. Υιοθέτησε δε ακόμα και τις πιο γελοίες εορτές και συνήθειές τους χωρίς να σκεφτεί αν ήταν σωστές, αν είχαν λογική ή ήθος. Έπαιρνε ακόμα και το ξεροκόμματο που του πετούσαν περιφρονητικά, αρκεί να τον αποδεχτούν. Και μόλις ἐπαιρνε το ”μπράβο”, έτρεχε ενθουσιασμένος σα να ‘χε πάρει ναρκωτικά στους φίλους, τους συγγενείς ἠ τους υπόλοιπους Έλληνες και κοκορευόταν για το κατορθωμά του, φωνάζοντάς τους ότι ήταν τρελοί και κολλημένοι με το βρωμοέθνος τους κι όταν εκείνοι τον έλεγαν προδότη ή ραγιά τους έβριζε ή τους κάρφωνε στους εχθρούς, αισθανόμενος και περήφανος για το κατόρθωμά του. Του ήταν αδύνατο να σεβαστεί το Έθνος του αφού το είχε ήδη απαρνηθεί ως κάτι μισητό και μιαρό κι είχε εξυψὠσει κάποια άλλα. Γι΄ αυτό ο ραγιάς γίνεται εύκολα προδότης και αδίστακτος φτάνοντας ακόμα και στη μεγαλύτερη ατιμία.

Φυσικά ο ραγιάς δεν κερδίζει τίποτα ποτέ, ό,τι κι αν κάνει. Το μόνο που εισπράττει είναι τη χλεύη και την περιφρόνηση των πραγματικών Ελλήνων, αλλά και των εχθρών. Το τέλος τους είναι σχεδόν πάντα οδυνηρό και συχνά βρίσκουν τον θάνατο από αυτούς που υπηρετούν με τόσο ζήλο εφόσον εκείνοι δεν τούς χρειάζονται πια. Το όνομά τους γράφεται πάντα στην Ιστορία με μαύρα γράμματα. Κανένας Έλληνας δεν τους αναγνωρίζει και απλά τους περιφρονεί. Ακόμα και πεθαμένους. Σήμερα όμως βλέπω και φοβούμαι πως ο ραγιαδισμός είναι πάλι στις ”δόξες” του. Κι από τη μεριά των πολιτικών κι από ένα κομμάτι του λαού. (Μην πω το μεγαλύτερο). Ελεγχόμενοι και υπόδουλοι. Ξαναγυρίσαμε πάλι στον ραγιαδισμό που τόσο επιθυμούν οι εχθροί μας. Μας εξαθλιώνουν σιγά σιγά κι αυτό σε όσους διαθέτουν λογική φαίνεται πια ολοκάθαρα. Το ποσοστό όλων αυτών των Ελληνόφωνων που βρίσκονται ανάμεσά μας, η πιο άρρωστη και διεφθαρμένη συνομοταξία πολιτών ζητοκραυγάζει τους κλέφτες και τους δολοφόνους πολιτικούς σε ό,ποιο κόμμα κι αν ανήκουν κι είναι οι μεγάλοι υπεύθυνοι για την κατηφόρα που έχουμε πάρει εδώ και χρόνια. Είναι όλοι αυτοί που έχουν περάσει από όλα τα κόμματα και ιδιαίτερα οι αριστεροί. Βρισκόμαστε δηλαδή πλέον σε φαινόμενο προχωρημένου εκχυδαϊσμού του λαού από το πολιτικό προσωπικό.

Άρρωστοι, διεφθαρμένοι πολίτες που ψηφίζουν σύμφωνα με το συμφέρον τους αρκεί να ξαπλώσουν κάπου το διορισμένο τομάρι τους αδιαφορώντας για το σύνολο. Άρρωστοι που στέκονται σε οποιουδήποτε το πλάι, αρκεί να ‘ναι σίγουρο ότι θα καταστρέψουν τη χώρα. Δεν τους εκφράζει τίποτα και το μόνο που επαναλαμβάνουν είναι “Γιατί; Ήταν καλύτεροι οι προηγοὐμενοι;” Άνθρωποι λοιπόν χωρίς παιδεία και χωρίς συνείδηση, υπόδουλοι ξένων και εγχώριων συμφερόντων. Άνθρωποι χωρίς ιδεολογία, τυχοδιώχτες, ανθέλληνες και αντικοινωνικοί. Γιουσουφάκια και χαρατζιμπάσηδες. Που νοιάζονται μόνο για τον Αμπντούλ κι όχι για τον Έλληνα Μιχάλη. Όσοι Έλληνες έδρασαν το 1821 δεν αισθάνθηκαν φόβο. Ή ακόμη κι αν αισθάνθηκαν δεν τους εμπόδισε να προχωρήσουν. Αντίθετα, τους απέτρεψε από το να υποχωρήσουν. Τους φόβιζαν ίσως περισσότερο οι νύκτες που περνούσαν χωρίς όνειρα κι η συσσώρευση τόσων ονείρων που παρέμεναν ανεκπλήρωτα επί αιώνες. Μέσω της Επανάστασης τα όνειρα πήραν ζωή και εκδικήθηκαν.

Ο λαός όμως σήμερα είναι απελπισμένος, γονατισμένος. Στην περίπτωσή μας πια, απομένει μόνο μία λύση: η άρση του αδιεξόδου, η οποία υλοποιείται μέσω μιας και μοναδικής διαδικασίας. Τη διαδικασία της Επανάστασης. Προϋπόθεση γι’ αυτό είναι ”τα μάτια της ψυχής μας” να είναι ”ανοιχτά πάντα κι άγρυπνα” και προπαντός να μην υπάρχουν προσκυνημένοι. Δεν φώναζε τυχαία ο Κολοκοτρώνης ”ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΕΝΟΥΣ”. Η σαπίλα δυστυχὠς έχει γίνει γάγγραινα και δεν γιατρεύεται αν δεν κοπεί η ρίζα. Αλλιώς δεν υπάρχει προοπτική να ”ξαναβλαστήσει” η πατρίδα. Το τελικό ζητούμενο όλων των επαναστάσεων είναι η ελευθερία όσων τις πραγματοποιούν. Και ελεύθερος δεν μπορεί να θεωρηθεί κάποιος αν του έχει αφαιρεθεί η δυνατότητα να ονειρεύεται ή αν την έχει εκχωρήσει ο ίδιος. Γι’ αυτό κι οι τούρκοι δεν μας φοβούνται και μονολογούν: ”Μια φορά ραγιάς, για πάντα ραγιάς”. Γι’ αυτό έχουμε ανάγκη σήμερα να δούμε την Άγια μορφή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, με το αγριεμένο ύφος του και τις φλέβες του λαιμού του φουσκωμένες από την πίεση της κραυγής που βγαίνει από το στόμα του με τη στεντόρεια φωνή του: ”Ξυπνήστε Έλληνες. Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους”.

Αν θέλεις να μην είσαι Ραγιάς σε κανέναν, κάνε πρώτα την προσωπική σου επανάσταση. Την επανάσταση της καλλιέργειας της ψυχής και του πνεύματος. Μόνο έτσι θα κατανοήσεις την αγριότητα και τις απάνθρωπες ενέργειες που έγιναν τότε. Μόνο έτσι θα κατανοήσεις και τις αγριότητες που γίνονται τη σημερινή εποχή με άλλους τρόπους. Μάθε να λες όχι εκεί που πρέπει κι ας το πληρώσεις. Να βαστάς το σέβας σου και την αξιοπρέπειά σου. Ο ραγιάς δε συνταιριάζεται με τον λεύτερο άνθρωπο. Νιώσε τα γεγονότα, σαν να πολεμάει κάπου το δικό σου παιδί, σαν να βιάζουν τη δική σου κόρη, σαν να σου έχουν πάρει τον ουρανό, τον αέρα, την ανάσα σου. Σκέψου πώς γι’ αυτούς δεν είσαι άνθρωπος αλλά ραγιάς, που θα πει σκουπίδι. Νιώσε ότι η ”ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ” δεν είναι μια απλή λέξη! Είναι αίμα. Είναι πόλεμος. Είναι μακέλεμα και σκοτωμοί. Σκέψου, και τότε θα καταλάβεις ότι μέχρι τώρα όσους σωτήρες από δαύτους κι αν επέλεξες ΑΠΟΤΥΧΕΣ. Τους (ξανα)θέλεις πίσω, γιατί; Για ακόμη μεγαλύτερη αποτυχία; Αν τα σκεφτείς όλα αυτά θα ‘ναι η πρώτη ΜΕΓΑΛΗ σου νίκη! Τότε θα σκεφτείς καλύτερα και σοφότερα για παραπέρα.

Αν συνεχίσεις να είσαι ο ίδιος, μην έχεις καμιά απαίτηση μετά για κάτι καλύτερο. Ψάξε πάλι για κανένα βουλευτή να σε διορίσει, να σου κάνει ένα ρουσφέτι, κάνε κάνα εmβόλιο ακόμα και συνέχισε να τρως σφαλιάρες (που έπειτα θα γίνουν μπουνιές) και που θα συνεχίσεις να τρως (δυστυχώς μαζί σου θα υποφέρουμε κι εμείς) και μείνε εκεί για άλλα 400 χρόνια. Ραγιάς εσύ, ραγιάδες τα παιδιά σου, ραγιάδες και τα παιδιά των παιδιών σου…!

 

(Κάθε ομοιότητα με γνωστά πρόσωπα, δεν είναι καθόλου τυχαία)

 

https://www.facebook.com/100081067770581/posts/107346121977647/

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

nv-author-image

Θεόφιλος Παπαδόπουλος