Όσο κι αν ποικίλοι θόρυβοι, κρότοι και βρόντοι των μηχανών που κυκλοφορούν γύρω μας, σαν κυρίαρχα όντα, αφηνιάζουν χειρότερα από άγρια θηρία και καλύπτουν όλο τον χώρο με αφόρητα τρομακτική κούραση, φτάνει, παρ’ όλ’ αυτά, ανάερα και χαϊδεύει την ακοή μας ο γλυκός ήχος της καμπάνας της γειτονικής εκκλησίας.
Νάτος, απαλός, γαλήνιος, χαρούμενος, δονεί την ατμόσφαιρα μέσα στο σούρουπο της πρώτης Παρασκευής των Χαιρετισμών. Είναι το πρώτο μήνυμα που τόσο λαχταρούν και προσμένουν οι ψυχές μας. Είναι το κάλεσμα για το πλούσιο πνευματικό τραπέζι της Μεγάλης Σαρακοστής.
Οι Χαιρετισμοί της Παρθένου Υπεραγίας Θεοτόκου αρχίζουν. Ανοίγει η Πύλη του Σιλωάμ. Ποιος θα τρέξει να δεχτεί τη Χάρη της;
Μέσα στο ξέφρενο βουητό, το κουραστικό κυνηγητό, με τις πάμπολλες φροντίδες, έρχεται τούτη τη στιγμή ο ήχος της καμπάνας να σημάνει εντός μας μια ανάπαυλα, μια ανανέωση, μια αλλαγή.
Αλήθεια! Σαν κάτι άλλαξε αμέσως. Κάποια ασχολία μας μένει ατελείωτη, για να πάρει κάθε ψυχή χριστιανική, φιλόθρησκη, τον δρόμο που οδηγεί στην εκκλησία.
Φωτόλουστη απόψε, γιορτερή, καθάρια, δέχεται τους πιστούς στην αγκαλιά της. Ο οίκος του Θεού αστράφτει φως ουράνιο. Το πνεύμα του Θεού πλανιέται αθόρυβα και άγγελοι αόρατοι μας συνοδεύουν.
Μια μυστική δύναμη τυλίγει την ψυχή, τον νου και την καρδιά μας με αγαλλίαση και οδηγεί τα βήματά μας εμπρός στο ανθοστολισμένο εικόνισμα της Θεοτόκου, που κρατεί πανευτυχής τον Γιο του Θεού στα άχραντα και άμωμα χέρια Της.
Ένα μικρό κεράκι ανάβουμε και τη Σεπτή εικόνα ασπαζόμαστε ταπεινά. Μέσα από την καρδιά μας ανεβαίνει μυστικά η προσευχή μας και αχνά, με πολύ ευλάβεια τα χείλη μας ψελλίζουν: «Προσκυνούμεν Σε, Υπεραγία Θεοτόκε. Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε! Χαίρε! Σε παρακαλούμε, στείλε τη χαρά και την αγάπη σου, σε όλους εμάς και σε όλους τους ανθρώπους της Οικουμένης, που ζητούν τη συνδρομή σου, που θέλουν τη δική σου βοήθεια. Πρέσβευε στον Υιό σου, τον μονογενή, να μας αξιώσει να γίνουμε δικοί Του πιστοί μαθητές, να ακολουθούμε τα δικά Του θεία χνάρια. Να δίνουμε κι εμείς ένα κομμάτι μικρό από το «είναι» μας για να βασιλεύσει η ομόνοια, η αγάπη, η αδελφοσύνη ανάμεσα σε όλους τους ανθρώπους της Υφηλίου. Να χαθούν οι σπόροι της κακίας, της υποκρισίας, του μίσους, της ψευτιάς και του εγωισμού. Μήπως γι’ αυτό δεν ήλθε στη γη κι έζησε ανάμεσά μας κι ανέβηκε στον Γολγοθά ο ενσαρκωμένος Υιός και Λόγος του Θεού;».
Το θυμίαμα ευωδιαστό απλώνει την πνοή του ολόγυρα και έπειτα ανεβαίνει ψηλά στον θρόνο του Παντοκράτορα.
Μαζί του ανάερα, εξαϋλωμένες και οι προσευχές μας, ευχαριστήριες, παρακλητικές, δοξαστικές, ανεβαίνουν καθώς μας συνεπαίρνει η θεία μουσική των εκκλησιαστικών ύμνων. Οι γλυκιές φωνές του ψάλτη και του παπά, αρμονικά συνταιριασμένες, εναλλασσόμενες δονούν τις πιο ευαίσθητες χορδές της ψυχής μας. Τι μελωδία υπέροχη! Τι μεγαλείο ασυναγώνιστο! Τι πανδαισία πνευματική!
Συναγμένοι στην αποψινή λατρεία, στην ακολουθία των Χαιρετισμών της Θεομήτορος, ξαλαφρώνει η καρδιά μας από τις έγνοιες της ζωής, της καθημερινής βιοπάλης και γεμίζει με άρωμα θείας πνοής. Παίρνει μια δύναμη αλλιώτικη και αφήνοντας τα φθαρτά και πρόσκαιρα ανεβαίνει πιο επάνω, πιο ψηλά, σ’ έναν κόσμο πνευματικό και ωραίο. Η σκέψη μας στρέφεται στη ζωή της Κόρης της Ναζαρέτ. Μας συναρπάζει η αγνή μορφή της και η αγία ζωή της.
Στα πόδια της αποθέτουμε το βαρύ, δυσβάστακτο φορτίο των φροντίδων που μας συνθλίβει καθημερινά και αμέσως νιώθουμε στην καρδιά μας γαλήνη και λυτρωτική χαρά, θάρρος και αισιοδοξία. Η Υπεραγία, η Υπέρμαχος Στρατηγός της Θρησκείας και της Πατρίδας μας, έδιωξε και τα δικά μας δεινά και μας ζωογόννησε με νέα δύναμη, για τον πολυτάραχο και πολυκύμαντο αγώνα της ζωής. Μας έκανε να αντικρίσουμε με άλλο μάτι τα προβλήματά μας, βρίσκοντας κάποια λύση, αρεστή στον Θεό και συμφέρουσα και σε μας τους ίδιους.
Ευτυχία, ικανοποίηση, ανακούφιση, γαλήνη, πλημμύρισε τούτο το βραδινό καθώς ο γλυκός ήχος της καμπάνας μας έφερε γοργά-γοργά στον οίκο του Θεού.
Απόψε μια δύναμη πήραμε τρανή, για να πορευθούμε νικητές στην αδυσώπητη, σκληρή μάχη της ζωής.
Μια δύναμη που σφραγίζει και ανοίγει καινούριο ορίζοντα φωτεινό, για μια πιο πνευματικά ανώτερη θεώρηση και ενατένιση της ζωής, στο σύνολό της.
Το κάλεσμα της καμπάνας μας έφερε κοντά Σου Νύμφη Ανύμφευτε! Δέξου την προσευχή μας και άπλωνε πάντα τη Χάρη Σου και τη στοργή Σου, που τόσο έχουμε ανάγκη στη σημερινή εποχή.
*Δάσκαλος
